ଛଳନାର ମଙ୍ଗଳସୂତ୍ର

ରାୟଗଡ଼ ଜିଲ୍ଲାର ଏକ ଛୋଟ ଗ୍ରାମ କିରୋଡିମଲନଗରରେ ରାତିର ଅନ୍ଧାର ଯେପରି କୌଣସି ରହସ୍ୟ ଲୁଚାଇ ରଖିଥାଏ, ସେହିପରି ଏକ ଘରର ଭିତରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ନାଟକର ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ମହିଳାଙ୍କ ନାମ ସୁନୀତା ବିଶ୍ୱାଳ। ବୟସ ମାତ୍ର ୨୮। ତାଙ୍କର ବିବାହ ହୋଇଥିଲା ଏକ ଦରିଦ୍ର ପରିବାରର ଯୁବକ ରାଜେଶ ସାହୁଙ୍କ ସହ। କିନ୍ତୁ ପାରିବାରିକ କଳହ ଓ ମଦ୍ୟପାନର ଅଭ୍ୟାସ କାରଣରୁ ସେ ଗତ ତିନି ବର୍ଷ ଧରି ସ୍ୱାମୀଙ୍କଠାରୁ ଅଲଗା ରହୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ଛୋଟ ପିଲା – ଏକ ୬ ବର୍ଷର ଝିଅ ଓ ଏକ ୪ ବର୍ଷର ପୁଅ – ସେମାନେ ମା’ଙ୍କ ସହ ରହୁଥିଲେ।

ସୁନୀତାଙ୍କର ଜୀବନରେ ଏକ ନୂଆ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ଯେତେବେଳେ ସେ ଗ୍ରାମର ଯୁବକ ବିକ୍ରମ ପଣ୍ଡାଙ୍କ ସହ ପରିଚିତ ହୋଇଥିଲେ। ବିକ୍ରମ ଏକ ଛୋଟ ଦୋକାନର ମାଲିକ। ସୁନୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କର ଆଖିରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଚମକ ଆସିଯାଉଥିଲା। “ତୁମେ ମୋର ସବୁକିଛି,” ବୋଲି ସେ କହୁଥିଲା। ଦୁଇଜଣ ଲୁଚାଛପା ପ୍ରେମ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଶେଷରେ ସେମାନେ ଗ୍ରାମର ଏକ ଏକାନ୍ତ ଘରେ ଲିଭ୍-ଇନ୍ ସମ୍ପର୍କରେ ରହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସୁନୀତାର ସ୍ୱାମୀ ରାଜେଶ ଏ ସବୁ ଜାଣି ନ ଥିଲେ ବା ଜାଣି ମଧ୍ୟ ଚୁପ୍ ରହିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସୁନୀତାର ହୃଦୟରେ ଏକ ଭୟ ଲୁଚି ରହିଥିଲା – ବିକ୍ରମ ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବ ବୋଲି ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇଥିଲା ହେଁ, ସେ କେବେ ବି ସେହି କଥା ପୂରା କରୁ ନ ଥିଲା।

ଗତ ଏପ୍ରିଲ ୫ ତାରିଖ ରାତି। ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା। ଘର ଭିତରେ ବିକ୍ରମ ଓ ସୁନୀତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବଳ ଝଗଡ଼ା ହୋଇଥିଲା। ବିକ୍ରମର ମା’ ସେଦିନ ଅପରାହ୍ନରେ ଆସିଥିଲେ ଏବଂ ସୁନୀତାଙ୍କୁ “ଘରର ବହୁ” ବୋଲି ଗାଳି ଦେଇଥିଲେ। ସୁନୀତା ରାଗରେ କହିଥିଲେ, “ମୁଁ ଆଉ ଏଠି ରହିବି ନାହିଁ। ମୋ ପିଲାଙ୍କୁ ନେଇ ଚାଲିଯିବି।” ବିକ୍ରମ ତାଙ୍କୁ ଧରି ରଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସୁନୀତା ତାଙ୍କୁ ଠେଲି ଦେଇ ଦରଜା ଖୋଲିଥିଲେ। ଠିକ୍ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବିକ୍ରମର ଆଖି ପଡ଼ିଲା ସୁନୀତାଙ୍କ ବେକରେ ଥିବା ମଙ୍ଗଳସୂତ୍ର ଉପରେ। ସେହି ସୁନାର ହାରଟି ଯାହାକୁ ସେ ନିଜେ କିଛି ମାସ ପୂର୍ବେ କିଣି ଦେଇଥିଲା। ରାଗରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ସେ ପଛପଟୁ ସୁନୀତାଙ୍କ ବେକକୁ ଧରି ମଙ୍ଗଳସୂତ୍ରକୁ ଟାଣି ଧରିଲେ।

“ତୁମେ ମୋର ହୋଇ ରହିବା ଉଚିତ୍!” ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ ବିକ୍ରମ। ସୁନୀତାଙ୍କ ତଣ୍ଟି ଚିପି ହୋଇଗଲା। ସେ ହାତ ପାଖୁଡ଼ା ମାରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ବିକ୍ରମର ଗ୍ରାସ କ୍ରମଶଃ କଠିନ ହୋଇଯାଉଥିଲା। କିଛି ସେକେଣ୍ଡ ପରେ ସୁନୀତା ଚେତାଶୂନ୍ୟ ହୋଇ ମେଝିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ବିକ୍ରମର ହାତ କମ୍ପୁଥିଲା। ସେ ବୁଝିଗଲେ ଯେ ସେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଭୁଲ କରିଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏବେ ପଛକୁ ଫେରିବାର ଉପାୟ ନଥିଲା।

ବିକ୍ରମ ତୁରନ୍ତ ଏକ ଯୋଜନା କଲେ। ସେ ସୁନୀତାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ଘର ପଛପଟୁ ଥିବା ପାଇଖାନା ଟାଙ୍କି ପାଖକୁ ଟାଣି ନେଲେ। ବର୍ଷାର ପାଣି ସବୁକିଛି ଧୋଇ ଦେଉଥିଲା। ସେ ଶରୀରକୁ ଟାଙ୍କି ଭିତରେ ପୋତି ଦେଲେ ଏବଂ ଉପରେ କିଛି ପଥର ଓ ମାଟି ଢ଼ାଙ୍କି ଦେଲେ। ତା’ପରେ ସେ ଘର ଭିତରେ ସବୁ ରକ୍ତର ଚିହ୍ନ ଧୋଇ ଦେଲେ। ସୁନୀତାଙ୍କ ମୋବାଇଲ୍ ଫୋନ୍ ଓ କିଛି ଅଳଙ୍କାର ନିଜ ଘରେ ଲୁଚାଇ ରଖିଲେ। ପରଦିନ ସକାଳେ ସେ ଗ୍ରାମର ଲୋକଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସୁନୀତା କାଲି ରାତିରେ ହଠାତ୍ ଅସୁସ୍ଥ ହୋଇଥିଲେ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଡାକ୍ତରଖାନାକୁ ନେଇଥିଲି, କିନ୍ତୁ ରାସ୍ତାରେ ସେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି। ହୃଦୟ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଥିବା ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା।”

ଗ୍ରାମର ଲୋକେ ଶୋକ ପ୍ରକାଶ କଲେ। କିନ୍ତୁ ସୁନୀତାଙ୍କ ୪ ବର୍ଷର ପୁଅ ରୋହନ କିଛି ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖିଥିଲା। ରାତିରେ ସେ ଜାଗି ଯାଇଥିଲା ଏବଂ ବାପା ଭଳି ଲୋକଟିକୁ (ବିକ୍ରମକୁ) ମା’ଙ୍କୁ ଟାଣି ନେଉଥିବା ଦେଖିଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସେ ଭୟରେ କିଛି କହି ନ ଥିଲା। ପୋଲିସ ଆସିଲା ଏବଂ ପ୍ରଥମେ ଏହାକୁ ସ୍ୱାଭାବିକ ମୃତ୍ୟୁ ବୋଲି ଧରିନେଲା। କିନ୍ତୁ କୋତରାରୋଡ୍ ଥାନାର ଇନ୍ସପେକ୍ଟର ଅରୁଣ ମିଶ୍ର ଜଣେ ଅନୁଭବୀ ଅଧିକାରୀ। ସେ ସୁନୀତାଙ୍କ ଗଳାରେ ଥିବା ଗଭୀର ଦାଗ ଦେଖି ସନ୍ଦେହ କଲେ। ପୋଷ୍ଟମର୍ଟମ ରିପୋର୍ଟ ଆସିଲା – ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ତଣ୍ଟି ଚିପି ହୋଇଥିବା। ଏହା ହତ୍ୟା!

ବିକ୍ରମ ଭୟରେ ଥରି ଉଠିଲେ। ସେ ଗ୍ରାମ ଛାଡ଼ି ପଳାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ପୋଲିସ ତାଙ୍କ ମୋବାଇଲ୍ ଲୋକେସନ୍ ଟ୍ରାକ୍ କରି ଧରିଲା। ଜେରା ସମୟରେ ବିକ୍ରମ ପ୍ରଥମେ ସବୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିଲି। କିଏ ଏମିତି କରିପାରେ?” କିନ୍ତୁ ରୋହନ ପୋଲିସ ଆଗରେ ସବୁ କହିଦେଲା। “ବାପା ଭଳି ଲୋକଟି ମା’ଙ୍କୁ ବେକରେ ଧରି ଟାଣି ନେଇଥିଲା। ମୁଁ ଦେଖିଥିଲି।” ପୋଲିସ ଟାଙ୍କି ଖୋଳି ଶରୀର ଉଦ୍ଧାର କଲା। ମଙ୍ଗଳସୂତ୍ରରେ ଥିବା ସୁନାର ଟୁକୁରା ଏବଂ ବିକ୍ରମର ଆଙ୍ଗୁଠିର ଛାପ ସବୁ ପ୍ରମାଣ ହୋଇଗଲା।

କିନ୍ତୁ କାହାଣୀର ଶେଷ ଟ୍ୱିଷ୍ଟ ଏଠାରେ ନୁହେଁ। ପୋଲିସ ତଦନ୍ତରେ ଜଣାପଡ଼ିଲା ଯେ ବିକ୍ରମ ସୁନୀତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ରାଜେଶଙ୍କ ସହ ମିଶି ଏହି ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର ରଚିଥିଲା। ରାଜେଶ ବିକ୍ରମକୁ ଟଙ୍କା ଦେଇଥିଲା ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ସୁନୀତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବ। କାରଣ ସୁନୀତାଙ୍କ ନାମରେ ଥିବା ଜମି ଓ ଅଳଙ୍କାର ସେମାନେ ଭାଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ରୋହନର ନିରୀହ ସାକ୍ଷ୍ୟ ସବୁକିଛି ଭାଙ୍ଗି ଦେଲା। ବିକ୍ରମ ଓ ରାଜେଶ ଦୁହେଁ ଜେଲ୍ ପଡ଼ିଲେ।

ରାତିର ଅନ୍ଧାର ଆଉ କେବେ ସେ ଘରକୁ ଫେରିବ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ମଙ୍ଗଳସୂତ୍ରର ସେହି ଟାଣିବା ଶବ୍ଦ ଆଜି ମଧ୍ୟ ଗ୍ରାମର ଲୋକଙ୍କ କାନରେ ଗୁଞ୍ଜରିତ ହୁଏ – ଏକ ଛଳନାର ଅନ୍ତିମ ଚିତ୍କାର ଭଳି।