ପ୍ରେମର ସୁର

ସୋରୋ ବଜାରର ଏକ ଛୋଟ ଚାଉଳ ଦୋକାନରେ ରେବତୀ ପାଣ୍ଡା ସକାଳ ସକାଳୁ କାମ କରୁଥିଲା। ଗରିବ ପରିବାରର ଝିଅ। ବାପା ରିକ୍ସା ଚଳାଉଥିଲେ, ମା’ ଲୋକଙ୍କ ଘରେ କାମ କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ରେବତୀର ଆଖିରେ ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ ଥିଲା — ସେ ପଢ଼ି ବଡ଼ ହେବ ବୋଲି।

ଏକଦିନ ଧଳା ଫର୍ଚ୍ଚୁନର୍ କାର୍‌ରେ ଆସିଲେ ସଚିନ୍ ସତପଥୀ — ସୋରୋର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ମିଲ୍ ମାଲିକଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ପୁଅ। ଦେଖଣାରେ ଲମ୍ବା, ଫର୍ସା, ଆଉ ହସିଲେ ଯେମିତି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଠିଲା। ଚାଉଳ କିଣିବାକୁ ଆସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତା’ର ଆଖି ରେବତୀର ମୁଖ ଉପରେ ଅଟକି ରହିଗଲା।

“ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଝିଅ ଏଠି କ’ଣ କରୁଛ?” ସଚିନ୍ ହସି ପଚାରିଲେ।

ରେବତୀ ଲାଜରେ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଁଇ କହିଲା, “କାମ କରୁଛି ବାବୁ।”

ସେଦିନଠାରୁ ସଚିନ୍ ପ୍ରତିଦିନ କୌଣସି ନା କୌଣସି ବାହାନାରେ ଆସୁଥିଲେ। ତା’ର ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ପ୍ରେମ ରେବତୀକୁ ବୁଝାଇଲା। ଏକଦିନ ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ବାଲେଶ୍ୱର ଘୁମାଇବି। ଆସିବ?”

ସମୁଦ୍ରର ଢେଉ ଯେମିତି ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଢେଉ ଭାଙ୍ଗୁଥିଲା। ସଚିନ୍ ରେବତୀର ହାତ ଧରି କହିଲା, “ତୁମେ ଜାଣ ରେବତୀ, ଧନ ମୋର ଅଛି କିନ୍ତୁ ଶାନ୍ତି ନାହିଁ। ତୁମେ ଗରିବ କିନ୍ତୁ ତୁମ ଆଖିରେ ଏକ ସମୁଦ୍ର ଅଛି। ମୁଁ ସେହି ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।”

ଏକ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସେମାନେ ରେମୁଣା ଖିରୋଚୋରା ଗୋପିନାଥ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ। ମନ୍ଦିରର ଶାନ୍ତ ବାତାବରଣରେ ସଚିନ୍ ରେବତୀର ହାତ ଧରି କହିଲା, “ମୁଁ ତୁମକୁ ବିବାହ କରିବି। ଧନ କିମ୍ବା ସମାଜ ମୋତେ ରୋକି ପାରିବ ନାହିଁ।”

କିନ୍ତୁ କଥା ବାହାରିଗଲା। ସଚିନ୍‌ଙ୍କ ବାପା ରାଗରେ ପାଗଳ ହୋଇ ସଚିନ୍‌କୁ ଘରୁ ବାହାର କରିଦେଲେ ଓ ରେବତୀକୁ ଏତେ ନିଷ୍ଠୁର ଧମକ ଦେଲେ ଯେ ସେ ରାତି ସାରା କାନ୍ଦି ଆଖି ଫୁଲାଇ ଦେଲା।

ରେବତୀ ସବୁ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଲା। ସେ ନିଜକୁ ଅପରାଧୀ ମନେ କରି କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ପଞ୍ଚଲିଙ୍ଗେଶ୍ୱର ପାହାଡ଼ ଉପରକୁ ଉଠିଗଲା। ଗଭୀର ରାତି। ଆକାଶ କଳା ମେଘରେ ଢଙ୍କି ହୋଇଗଲା। ସେ ଏକ ପୁରୁଣା ବଟଗଛ ତଳେ ବସି ଦୁଇ ହାତରେ ମୁହଁ ଲୁଚାଇ ଭୁକ୍ ଭୁକ୍ କରି କାନ୍ଦୁଥିଲା।

“ମୁଁ… ହିକ୍… କେବଳ ଏକ ଗରିବ ଝିଅ… ହିକ୍… କାହିଁକି ତାଙ୍କ ଜୀବନ ନଷ୍ଟ କଲି? ମୋ କାରଣରୁ ସେ ତା’ର ବାପା, ମା’ ଓ ସବୁ ହରାଇଲେ… ମୁଁ ବଞ୍ଚିବାର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ… ଭଗବାନ୍… ମୋତେ ଏଇ ପାହାଡ଼ରୁ ଠେଲି ଦିଅ… ମୁଁ ମରିଯିବି… ହିକ୍… ହିକ୍…”

ହଠାତ୍ ଆକାଶ ଫାଟି ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା। ବିଜୁଳି ଚମକୁଥିଲା। ରେବତୀ ଭିଜି ଯାଉଥିଲା କିନ୍ତୁ ଉଠୁ ନଥିଲା। ସେ ମାଟିରେ ମୁଣ୍ଡ ଠେକୁଥିଲା ଓ ବାରମ୍ବାର କାନ୍ଦୁଥିଲା।

ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ ସଚିନ୍ ବର୍ଷା ଭିଜି ଭିଜି ଉପରକୁ ଦୌଡ଼ି ଆସିଲା। ରେବତୀକୁ ଦେଖି ତା’ର ହୃଦୟ ଫାଟିଗଲା। ସେ ଗଳା ଫାଟି ଚିତ୍କାର କରି ଡାକିଲା —

“ରେବତୀୀୀୀୀୀୀ…!! ନାହିଁ… ଏମିତି କରୁ ନାହିଁ ମୋ ପ୍ରାଣ…!!”

ସଚିନ୍ ଦୌଡ଼ି ଆସି ତାକୁ ଏତେ ଜୋର୍‌ରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଲା ଯେ ଦୁଇ ହୃଦୟ ଏକାକାର ହୋଇଗଲା। ସଚିନ୍ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ତା’ର କାନ୍ଧରେ ମୁହଁ ଲୁଚାଇ ଭୁକ୍ ଭୁକ୍ କରି କାନ୍ଦୁଥିଲା।

“ରେବତୀ… ହିକ୍… ତୁମେ ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ମୁଁ ତୁମ ବିନା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ବି ବଞ୍ଚି ପାରିବି ନାହିଁ… ହିକ୍… ମୋର ସବୁ ଧନ ଜଳି ଯାଉ… ମୋର ମିଲ୍ ଭାଙ୍ଗି ଯାଉ… କିନ୍ତୁ ତୁମକୁ ହରାଇବାର ଯନ୍ତ୍ରଣା ମୁଁ ସହି ପାରିବି ନାହିଁ… ପ୍ଲିଜ୍… ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଦେବ ନାହିଁ… ମୁଁ ମରିଯିବି… ହିକ୍… ହିକ୍…”

ରେବତୀ ତା’ର ବୁକରେ ମୁଣ୍ଡ ଲଗାଇ ଭୁକ୍ ଭୁକ୍ କରି କାନ୍ଦି ଉଠିଲା।

“ମୁଁ… ହିକ୍… ଗରିବ… ମୋ ପାଖରେ କିଛି ନାହିଁ… ତୁମେ ଏତେ ବଡ଼ ଲୋକ… ମୋ କାରଣରୁ ତୁମେ ତୁମର ବାପାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ହରାଇଲ… ମୁଁ କେମିତି ତୁମର ହେବି? ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଦିଅ… ତୁମେ ସୁଖରେ ରହ… ହିକ୍… ହିକ୍… ମୁଁ ତୁମ ଜୀବନ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇଛି…”

ସଚିନ୍ ତା’ର ମୁହଁ ଦୁଇ ହାତରେ ଧରି, ଆଖିରୁ ଲୁହର ବନ୍ୟା ବୋହି କହିଲା, “ତୁମେ ମୋର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଧନ! ତୁମର ଏହି ଆଖି, ତୁମର ଏହି ହାତ, ତୁମର ଏହି ହସ… ଏସବୁ ମୋତେ ରାଜା କରିଦେଇଛି। ତୁମେ ନ ଥିଲେ ମୁଁ ଏକ ଶୂନ୍ୟ… ଏକ ମୃତ ଶରୀର… ରେବତୀ… ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଦେବ ନାହିଁ… ପ୍ଲିଜ୍… ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ସବୁ ଛାଡ଼ିବି… ମୋର ସମ୍ପତ୍ତି, ମୋର ସମ୍ମାନ, ମୋର ସବୁ… କେବଳ ତୁମେ ମୋର ହୁଅ… ହିକ୍… ହିକ୍… ମୁଁ ତୁମ ବିନା ବଞ୍ଚିବି ନାହିଁ…”

ବର୍ଷା ଧୀରେ ଧୀରେ କମିଲା। ଚନ୍ଦ୍ର ଉଠିଲା। ସଚିନ୍ ରେବତୀର କପାଳ, ଆଖି, ଗାଲ ଓ ଠୋଟ୍ ଉପରେ ଲୁହ ମିଶା ଚୁମ୍ବନ ବର୍ଷା କରିଲା। ସେମାନଙ୍କ ଠୋଟ୍ ଗଭୀର ଭାବୁକତାରେ ମିଶିଗଲା।

ରେବତୀ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କହିଲା, “ମୁଁ ତୁମର… ଏହି ଜନ୍ମରେ… ପରଜନ୍ମରେ… ସବୁ ଜନ୍ମରେ… ତୁମ ସହିତ ରହିବି… କେବେ ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ…”

ସଚିନ୍ ତାକୁ ଆଉ ଜୋର୍‌ରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲା, “ପ୍ରତିଜ୍ଞା କର… ମୋତେ କେବେ ଛାଡ଼ିବ ନାହିଁ…”

“ପ୍ରତିଜ୍ଞା… ହିକ୍… ହିକ୍…”

ଶେଷରେ ସଚିନ୍‌ଙ୍କ ବାପା ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରେମର ଗଭୀରତା ବୁଝିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ବିବାହ ହେଲା ବାଲେଶ୍ୱରରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ହୋଟେଲରେ। ବିବାହ ପରେ ସେମାନେ ଆଉ ଥରେ ଚାନ୍ଦିପୁର ଗଲେ। ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ହାତଧରି ଚାଲୁଥିଲେ ଯେମିତି ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରେମ ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଅସୀମ।

ରେବତୀ ସଚିନ୍‌କୁ କହିଲା, “ଧନ ନୁହେଁ, ତୁମର ଏହି ଭଲପାଇବା ମୋତେ ରାଣୀ କରିଦେଇଛି।”

ସଚିନ୍ ହସି କହିଲା, “ଆଉ ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଏକ ଗରିବ ପ୍ରେମିକ ହୋଇ ରହିବାକୁ ଚାହୁଁଛି… ସାରା ଜୀବନ ପାଇଁ।”

ଆଜି ବି ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରେମ ସୋରୋର ରାସ୍ତା, ଚାନ୍ଦିପୁରର ଢେଉ ଆଉ ପଞ୍ଚଲିଙ୍ଗେଶ୍ୱରର ପାହାଡ଼ରେ ବଞ୍ଚି ରହିଛି। ❤️