ଅନ୍ଧାର ଘରର ଡାକ

କଳାହାଣ୍ଡି ଜିଲ୍ଲାର ଏକ ନିର୍ଜନ ଗ୍ରାମ – ଧନେଶ୍ୱର। ଗ୍ରାମର ବାହାରେ ଏକ ପୁରୁଣା ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଏକ ଶୁଖିଲା ନଦୀ ମଝିରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଥିଲା ଏକ ବିରାଟ ଘର। ଲୋକେ କହୁଥିଲେ – “ସେ ଘର ଅଭିଶପ୍ତ। ଯିଏ ସେଠି ରହିବ, ସେ ଫେରିବ ନାହିଁ।”

କିନ୍ତୁ ଅର୍ଜୁନ ଏସବୁ କଥା ବିଶ୍ୱାସ କରୁ ନ ଥିଲା। ସେ ଏକ ସହରୀ ଯୁବକ, ଇଞ୍ଜିନିୟର। ତାର ସ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରିୟା ଗର୍ଭବତୀ। ସହରର ମହଙ୍ଗା ଭଡ଼ା ଏବଂ ପ୍ରଦୂଷଣରୁ ଦୂରେ ଏକ ଶାନ୍ତ ଜାଗା ଖୋଜୁଥିଲେ ସେମାନେ। ଗ୍ରାମର ଏକ ବୃଦ୍ଧ ସେମାନଙ୍କୁ ସେହି ଘର ଦେଖାଇଲା। “ଏ ଘର ମୋର ଦାଦାର ଥିଲା। କେହି ରହୁ ନାହାନ୍ତି। ତୁମେ ଚାହିଁଲେ ଅଳ୍ପ ଟଙ୍କାରେ ଭଡ଼ା ଦେଇ ପାରିବ।”

ଘରଟି ଦେଖି ପ୍ରିୟାର ଶରୀର କମ୍ପି ଉଠିଥିଲା। କାଠର ଦରଜା ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲା, କଳା କଳା କାନ୍ଥ, ଓ ଉପର ମହଲାରେ ଏକ ତାଳା ପଡ଼ିଥିବା ଘର। କିନ୍ତୁ ଅର୍ଜୁନ ହସି କହିଲା, “ଏସବୁ ପୁରୁଣା କାହାଣୀ। ଆମେ ଏଠି ନୂଆ ଜୀବନ ଆରମ୍ଭ କରିବୁ।”

ପ୍ରଥମ ରାତି। ରାତି ଦୁଇଟା। ପ୍ରିୟା ହଠାତ୍ ଉଠିପଡ଼ିଲା। କାହାର ଗୁଣଗୁଣ ଶବ୍ଦ ଆସୁଥିଲା ଉପର ମହଲାରୁ। ଯେପରି କେହି ଏକ ଛୋଟ ଝିଅ ଗୀତ ଗାଉଛି। ଅର୍ଜୁନକୁ ଉଠାଇ କହିଲା, “ଶୁଣୁଛ କି?” ଅର୍ଜୁନ କାନ ପାତି ଶୁଣିଲା କିନ୍ତୁ କିଛି ନ ପାଇ ହସିଲା, “ତୁମର ମନର ଭ୍ରମ। ନିଦ ଆସୁ ନାହିଁ ବୋଲି ଏମିତି ଲାଗୁଛି।”

ଦ୍ୱିତୀୟ ରାତି। ଘରର ସମସ୍ତ ଆଲୁଅ ହଠାତ୍ ନିଭିଗଲା। ବାହାରେ କୌଣସି ବର୍ଷା ନଥିଲା, ତଥାପି ଛାତ ଉପରେ ପାଣି ପଡ଼ିବାର ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା। ପ୍ରିୟାର ପେଟରେ ଥିବା ଶିଶୁ ହଠାତ୍ ଖୁବ୍ ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇଗଲା। ସେ ଚିତ୍କାର କରି ଉଠିଲା, “ଅର୍ଜୁନ! କେହି ଯେମିତି ମୋ ପେଟ ଉପରେ ହାତ ବୁଲାଉଛି!”

ତୃତୀୟ ରାତି – ଭୟଙ୍କର ରାତି। ଅର୍ଜୁନ ରାତିରେ କାମରୁ ଫେରି ଦେଖିଲା ପ୍ରିୟା ବେଡ୍ ଉପରେ ବସି ନିଜ ସହ କଥା ହେଉଛି। ତାର ଆଖି ଫଟା ଫଟା, ମୁହଁ ଫିକା। “ସେ କହୁଛି ମୋ ନାମ ଲକ୍ଷ୍ମୀ। ସେ ଏଠି ଏକା ରହିଛି ପଞ୍ଚାଶ ବର୍ଷ ଧରି। ତାର ବାପା ତାକୁ ଏହି ଘରେ ଜୀବନ୍ତ ପୋତି ଦେଇଥିଲେ କାରଣ ସେ ଗର୍ଭବତୀ ହୋଇଥିଲା ଏକ ନିମ୍ନଜାତିର ଯୁବକଙ୍କ ଠାରୁ।”

ଅର୍ଜୁନ ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କରି ଉଠିଲା, “ପ୍ରିୟା! କ’ଣ କହୁଛୁ?” ପ୍ରିୟାର ସ୍ୱର ବଦଳିଗଲା। ଏବେ ସେ ଏକ ଛୋଟ ଝିଅର ସ୍ୱରରେ କହିଲା, “ତୁମେ ମୋ ଘରେ ଆସିଛ ବୋଲି ମୁଁ ଖୁସି। କିନ୍ତୁ ତୁମ ପିଲାଟିକୁ ମୁଁ ନେବି। ମୋର ପିଲା ନଥିଲା ବୋଲି ମୁଁ ମରିଛି। ଏବେ ମୋର ହେବ।”

ସେହି ରାତିରେ ଅର୍ଜୁନ ଘରର ପୁରୁଣା ଡାଏରୀ ପାଇଲା। ଲେଖା ଥିଲା – “ମୋର ଝିଅ ଲକ୍ଷ୍ମୀକୁ ମୁଁ ଜୀବନ୍ତ ପୋତିଲି କାରଣ ସେ ଗର୍ଭବତୀ ହୋଇଥିଲା। ତାର ଆତ୍ମା ଏ ଘର ଛାଡ଼ିବ ନାହିଁ। ଯିଏ ଏଠି ଗର୍ଭବତୀ ମହିଳା ଆଣିବ, ତାର ପିଲା ତାର ହେବ ନାହିଁ।”

ଅର୍ଜୁନ ଡାଏରୀ ପଢ଼ି କମ୍ପୁଥିବା ହାତରେ ଫୋନ୍ ଧରି ପୋଲିସକୁ ଫୋନ୍ କରିବାକୁ ଗଲା। କିନ୍ତୁ ଫୋନ୍ ନେଟୱର୍କ ନଥିଲା। ହଠାତ୍ ପଛରୁ ଏକ ଠଣ୍ଡା ହାତ ତାର କାନ୍ଧରେ ପଡ଼ିଲା। ସେ ଫେରି ଦେଖିଲା – ଏକ ଧଳା ଶାଢ଼ି ପିନ୍ଧିଥିବା ଝିଅ, ମୁହଁ ଫୁଲି ଯାଇଛି, ଆଖି ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ। ତାର ପେଟ ଫୁଲି ଫୁଲି ଉଠୁଛି ଯେପରି ନ’ ମାସର ଗର୍ଭ।

“ମୋ ପିଲାକୁ ଦେଇଦିଅ…” ବୋଲି କହୁକହୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଅର୍ଜୁନର ଗଳା ଧରିଲା। ତାର ହାତ ଲୁହା ଭଳି କଠିନ। ଅର୍ଜୁନର ଚେତା ଲୋପ ପାଇଲା।

ପରଦିନ ସକାଳେ ଗ୍ରାମବାସୀ ଘର ଭିତରେ ପ୍ରିୟାକୁ ଅଚେତ ଅବସ୍ଥାରେ ପାଇଲେ। ଅର୍ଜୁନର ଶରୀର ଉପର ମହଲାର ମେଝି ତଳେ ପୋତା ଯାଇଥିଲା। ପ୍ରିୟାର ପେଟ ଫୁଲି ଯାଇଥିଲା ଯେପରି ସେ ଏବେ ନ’ ମାସର ଗର୍ଭବତୀ। ଡାକ୍ତର ଆସି କହିଲେ, “ଏ ଅସମ୍ଭବ। ଗତକାଲି ସେ ମାତ୍ର ତିନି ମାସର ଥିଲେ।”

ପ୍ରିୟା ଆଖି ଖୋଲି ହସିଲା। ତାର ସ୍ୱର ଲକ୍ଷ୍ମୀର ସ୍ୱର – “ଏବେ ମୋର ପିଲା ଆସୁଛି। ତୁମେ ସବୁ ଯାଅ। ଏ ଘର ମୋର।”

ଆଜି ମଧ୍ୟ ଧନେଶ୍ୱର ଗ୍ରାମର ଲୋକେ ରାତିରେ ସେ ଘରରୁ ଛୋଟ ଝିଅର ଗୀତ ଶୁଣନ୍ତି। ଆଉ କେହି ସେଠି ଯାଏ ନାହିଁ।

କିନ୍ତୁ ଯଦି ତୁମେ କେବେ ରାତିରେ ସେ ରାସ୍ତା ଦେଇ ଯାଅ, ଏକ ଧଳା ଶାଢ଼ି ପିନ୍ଧିଥିବା ଝିଅ ତୁମ ପଛରେ ଆସି କହିବ – “ମୋ ପିଲାକୁ ଦେଇଦିଅ…”