Click Here. Romance Combo up for Grabs to Read while it Rains!
Click Here. Romance Combo up for Grabs to Read while it Rains!

Amiya Bej

Horror


3.4  

Amiya Bej

Horror


ମଧ୍ୟ ରାତ୍ରି

ମଧ୍ୟ ରାତ୍ରି

15 mins 14.5K 15 mins 14.5K

( ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କାହାଣୀ )

ଝାରସୁଗୁଡ଼ା ବସ୍ ଆସିବାକୁ ଆଉରି ଅଧଘଣ୍ଟା । ଏଗାରଟାରେ । ଛକରେ ମୁଁ ଏକୁଟିଆ ଏବେ । ଶୋଇପଡିଲାଣି ସହର । ମୋ' ସାହସ ନୁହଁ , ଯିବାର ବାଧ୍ୟବାଧକତା ପାଇଁ ମୁଁ ମଝିରାତିରେ , ରାଜରାସ୍ତାରେ ! ଆଜି ଗଲେ କାଲି ସକାଳୁ ଡ୍ୟୁଟି ।

ବର୍ଷା ରାତି । ବିଜୁଳି ଚମକୁଛି । କୁହନ୍ତି ; ନିଜ ଗାଁ ମଶାଣି , ପର ଗାଁ ନଈ । ଏକାପରି ଭୟ । ଏଇ ଛକ ସେ କଡକୁ ଶ୍ମଶାନ । ଯେତେ ନ ମନେପକାଇଲେ ବି କୁକୁର ଗୁଡା ଭୁକି ଭୁକି ଜଣେଇ ଦେଉଛନ୍ତି ଏଇକଥା । 

ବସ୍ ଆସିବାର ସମୟ ପାରିଲାଣି । ଆସୁନି । ବିକଳରେ ଫୋନ୍ କଲି କଣ୍ଡକ୍ଟରକୁ । କହିଲା ଟାୟାର୍ ବଦଳାଉଛି । ଲେଟ୍ ହେବ !

{୨}

ଲେଟ୍ ?

କେତେ ??

ପରିସ୍ଥିତି ବଳ ଦିଏ । ସାହାସ ବି । ଏତେ ରାତିରେ 'ତ୍ରୀଛକ'ରେ ଏକୁଟିଆ ମୁଁ !

ପଛପଟକୁ ମୁହଁ ଗଲା । ମୁଁ ଏକା ନୁହଁ , ସେ ଦୋକାନ ବାରଣ୍ଡାରେ ମାଇପି ଟେ ! ଅନ୍ଧାର କଳାଠୁଁ ବି ଅଧିକ କିଟିମିଟି । ସବୁ ଠୁଳାଇଥିବା ସାହାସ ମିଳେଇଗଲା

ସାଙ୍ଗେସାଙ୍ଗେ । କିଏ ଇୟେ ? ଏତେ ରାତିରେ ୟାର ଏଠି କି କାମ ? ପିଲାବେଳେ ଶୁଣିଥିଲି ଭୂତ ପିଶାଚ ଗପ ଢେର୍ । ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ବୋଲି ଆଜିଯାଏଁ ଭାବିଥିଲି । କିନ୍ତୁ ଏବେ ?

ବସ୍ ଆସୁନଥିଲା , ବର୍ଷା ଆସିଗଲା ! ସୁତରାଂ ମୋତେ ସେଇଠିକୁ ଯିବାକୁ ହେବ । ଦୋକାନ ବାରଣ୍ଡାକୁ , ଭୂତ ପାଖକୁ ।

ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ମୁଁ ବାରଣ୍ଡାକୁ ଚଢିଲି । 

ମୂଳ ପ୍ରସଙ୍ଗରୁ ନିଜକୁ ଅନ୍ୟମନସ୍କ କରିନେଲେ , ଭୟ ବିପଦରୁ ସାମୟିକ ବିରତି ମିଳେ ! ମୋତେ ତ କାଟିବାକୁ ହେବ , ମାତ୍ର ବସ୍ ଆସିବାର ସମୟତକ । ବର୍ଷା ହେଉହେଉ ଇଲେକ୍ଟ୍ରି ଲାଇନ୍ କଟିବାଟା ଥୟ । ସହରର ଶେଷ ବତୀ ଲିଭିଯିବାର ସଙ୍କେତ ଏୟା ଦେଲାଯେ - ଦୁର୍ବିପାକ ସବୁ ଯାକ ସୁଯୋଗ ଛଡେଇ ନିଏ । ବାବୁ ଆଜି ତୋର ଶେଷ । ମୋବାଇଲ୍ କାଢି ମୋ ଜୀବନର ଶେଷଗପକୁ ଲେଖିବାକୁ ବସିଗଲି ।

{ ଗପ ଲେଖିବାର ବହୁତ ସଉକ୍ ଥିଲା ନା? ସରିଲା ତ ଆଜି ? କାଲି ସକାଳୁ ମୋ' ରକ୍ତହୀନ ଶବ ଗୋଟେ ରହସ୍ୟ ହୋଇଯିବ । ସମସ୍ତେ ହଜାରେ ମନଗଢା କାହାଣୀ ତିଆରି ମୋତେ ଅପବାଦ ଦେବେ । ବୁଦ୍ଧି କରି ଅନ୍ତତଃ ମରିବା ଯାଏଁ ଘଟଣାଟିକୁ ଲେଖିଦେଲେ , ଆଉମାନେ ସତର୍କ ହୋଇଯିବେ । ତେଣୁ ଯେତେ ଯାଏଁ ପାରିଲି ପୋଷ୍ଚ୍ କରିଦେଇଥିଲି । ଗୋଟେ ସେଲ୍ଫି ବି ! ବହୁ ବନ୍ଧୁ ଦୂରରେ ଥାଇ ବି ଏଇ ମଝିରାତିରେ ମୋତେ ସାହାସ ଦେଉଥିଲେ । ସମସ୍ତିଙ୍କ ଠାରେ ମୁଁ ଋଣି }

{୩}

ଏସବୁ ମୋ' ମନର ଭ୍ରମ ନିଶ୍ଚୟ । ହୋଇଥିବ ନିରାଶ୍ରୟାଟେ , ପାଗେଳିଟେ ଅବା ଭିକାରୁଣୀଟେ !

ଏ ଦେଶରେ ସହସ୍ର ମଣିଷ ମରିମରି ଜୀଉଁଥାନ୍ତି । ଗୋଟେଗୋଟେ ଜୀଅନ୍ତା ଭୂତ଼ ପରି ପ୍ରତୀତ ହୁଅନ୍ତି । ନାଗରିକ ର ସଂଖ୍ୟାକରଣରେ ଏମାନଙ୍କୁ ହିସାବରେ ନିଆ ଯାଏ

ନାହିଁ । ସେଇମାନଙ୍କ ଭିତରୁ ଏ ମହିଳା ଜଣକ ଜଣେ ହୋଇଥାଇ ପାରେ । ମୁଁ ଅଯଥାରେ ଡରୁଛି ! ଭୂତ ପ୍ରେତ ମାନେ ଅଶରିରୀ । ମୋବାଇଲ୍ କ୍ୟାମେରା ରେ ଫଟୋ ଆସୁଛି ମାନେ ସେ ମଣିଷ !

ମଣିଷ ଭାବି ମୁହଁ ବୁଲାଇ ଟିକେ ଦେଖି ନେବାରୁ , ଏ କିଟିମିଟି ଅନ୍ଧାର ରେ ବି ଚମକୁଛି ଆଖି ଦୁଇଟି ! ସେ ମୋତେହିଁ ଚାହିଁ ରହିଛି ଯେମିତି ! ଆଉ କଣ ନିଜ ସହ ଯୁକ୍ତି କରିବାର ଅଛି ? ମୁଁ ଏବେ ଘରକୁ ବି ଫେରିପାରିବିନି । ସେ ପିଛାକଲେ ମୁଁ ଘରେ ପହଞ୍ଚି ପାରିବିନି । ଏଇଠି ତା' ସାଙ୍ଗରେ ରହିଗଲେ , ହୁଏତ ସେ କିଛି କରିନେବା ପୂର୍ବରୁ ବସ ଆସି ଯାଇ ପାରେ । ମୁଁ ମରିପାରେ , ନଚେତ୍ ବଞ୍ଚିପାରେ !!

କାହାସହ ଟିକେ ବଡପାଟି କରି କଥା ହୋଇ ଯିବିକି ବସ୍ ଆସିବା ଯାଏଁ ? କିଏ ଚାହିଁ ବସିଥିବ ଏତେ ରାତିରେ ?

ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ !! ମୋ' ଫୋନ୍ ବାଜିଲା !!

ରମେଶ କଲିଂ । 

ପିଲାଦିନର ସାଙ୍ଗ । କିନ୍ତୁ ଶେଷ ଥର କେଉଁ ବର୍ଷ ତାସହ କଥାହୋଇଥିଲି ? ମନେପଡୁନି । ଏଇ ବେଳରେ ସେ କେମିତି ଫୋନ୍ କଲା ? ସତରେ ପିଲାଦିନର ବନ୍ଧୁ ପ୍ରକୃତ । ଭଗବାନ ।

- ଆରେ ସେଠି କାଇଁ ଛିଡା ହୋଇଛୁ ? ବସ୍ ଷ୍ଟାଣ୍ଡ ନ ଆସି ?

- ଅଟୋ ମିଳିଲାନି । ତୁ' କେମିତି ଜାଣିଲୁ ?

- ତୋ' ଗପରୁ । 

- ଓଃ ! କଣ କରିବି ଏବେ କହ ?

- ଅଛି ପାଖରେ ?

- ହଁଅଁଅଁ !

- ଚୁପଚାପ୍ ଛିଡା ହେ । କିଛି ହୁସିଆରି କରିବୁନି । ସେ ତୋର କିଛି ଖରାପ କରିବନି । ବସ୍ ଆସିଲେ ଆସିଯିବୁ । ହେଲା ?

- କିନ୍ତୁ ?

- ହଁ ! ତୁ ତ ଏଠି ରହୁନୁ । ତୋ' ପାଖରେ କିଛି ଖବର ନାହିଁ । ସେଥିପାଇଁ ସାହାସ କରି ଏକା ଚାଲିଆସିଛୁ । ସେ ରାତିସାରା ଖୋଜିବ , ସକାଳକୁ ନଥିବ । ଅଲଗା ଲୋକଙ୍କୁ କିଛି କରିବନି ।

- ମାନେ ?

- ଲମ୍ବା ଷ୍ଟୋରୀ । ସାତବର୍ଷ ତଳେ କେଉଁଆଡୁ ନୂଆ ବାହାହେଲା ସ୍ତ୍ରୀ ଟେ ଆଣି , ଏଇ ତ୍ରୀଛକରେ ତା' ସ୍ୱାମୀ , ଏଇ ଆସୁଛି କହି ଛାଡିଦେଇ ଗଲା । ୟା' ଆଖିରୁ ପାଣି ଶୁଖିଗଲା ପଛେ ସେ ଫେରିଲାନି । ଛକସାରା ଦିନଯାକ ଆହା ଚୁ ଚୁ ହେଲେ । ରାତି ହେଲାରୁ .......!!

ସକାଳୁ ମରି ପଡିଥିଲା ଛକରେ । ପୋଲିସ ଅଚିହ୍ନା କହି ସରକାରୀ ଦାହ କରିଦେଲା ସାମ୍ନା ମଶାଣିରେ । ସେଇଦିନୁ ସେ ଖୋଜୁଛି ।

- କାହାକୁ ?

- ତା' ନିର୍ଦୟ ସ୍ୱାମୀକୁ ଆଉ ସବୁ ବଳାତ୍କାରୀଙ୍କୁ ।

ଫୋନ୍ କଟିଗଲା ରମେଶ ର । ବାଲ୍ୟବନ୍ଧୁ ମୋର । ଏଇ ଛକ ପାଖରେ ଘର । ଯଦିଓ ଢେର ଦିନ ଯାଏଁ ଯୋଗାଯୋଗ ନଥିଲା , ଶେଷରେ ସେ କାମରେ ଆସିଲା । 

ରମେଶ ସହ କଥା ହେବା ପରେ ମୋର ଆଉ ସନ୍ଦେହ ନଥିଲା । ଗୋଟେ ଭୂତ ସହ ଅଧାରାତି କାଟିବାର ଅନୁଭବ , ବଞ୍ଚି ରହିଲେ ଖୁବ୍ କାମରେ ଆସିପାରେ । 

ଲାଇଟ୍ ଦିଶିଲା ଦୂରରୁ । ମୋ ବସ୍ ହେଉକି ନହେଉ , ମୁଁ ଭିଜିଭିଜି ଧାଇଁଲି ରାସ୍ତା ଉପରକୁ । କଣ୍ଡକ୍ଟର୍ କବାଟ ଖୋଲି ଦେବା ଭିତରେ , ସାହସ କରି ଦୋକାନ ବାରଣ୍ଡାକୁ ଫେରି ଚାହିଁଲି । ମୋ' ଆଖିକୁ ତ ବହୁତ କଥା ଦିଶୁଥିଲା ! ମୁଁ ଖାଲି ବଞ୍ଚି ରହିଗଲି , ଏ ପୂରା ଘଟଣାକୁ ଲେଖିନେବା ପାଇଁ !!!!

{୪}

ସକାଳୁ ଝାରସୁଗୁଡ଼ା ପହଞ୍ଚି , ଆଗ ରମେଶକୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେବାପାଇଁ ଫୋନ ଉଠେଇଲାରୁ , ତା' ନମ୍ବର ହିଁ ନାହିଁ । ବୋଧେ କାଲିକା ଟେନସନ୍ ରେ ହାତ ବାଜି ଡିଲିଟ୍ ଫିଲିଟ୍ ହୋଇଯାଇଛି ଇନକମିଂ ସବୁ !

ସୌରଭର ନମ୍ବର ଥିଲା ।

- ଆରେ ସୌରଭ କଣ କରୁଛୁ ? ଅମିୟ କହୁଛି ।

- ହଁ ହଁ କହ । ଏବେ କେଉଁଠି ରହୁଛୁ ?

- ଝାରସୁଗୁଡ଼ା ରେ । ପ୍ରାଇଭେଟ୍ ରେ ।

- ଆଉ ପିଲାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବାଆସିବା ?

- ମାସକୁ ଥରେ । ଶନିବାରିଆ ।

- ଓଃ ! କହ ଏତେଦିନେ ମନେ କାହିଁକି ପକାଇଲୁ ?

- ଟିକେ ରମେଶ ପ୍ରଧାନ ର ନମ୍ବର ଦେଲୁ ?

- ରମୁର ? ତୁ' ଜାଣିନୁ କି ?

- କଅଣ ?

- ସେ ତ ପାଖାପାଖି ଦି'ବର୍ଷ ହେଲାଣି ବାଇକ୍ ଆକ୍ସିଡେଣ୍ଟରେ ...

- କେଉଁଠି ?

- ଏଇ ଆମ 'ତ୍ରୀଛକ' ରେ !!!!

✿ ଅମିୟ ବେଜ୍ , ଘଟଗାଁ , କେନ୍ଦୁଝର ✿


Rate this content
Log in

More oriya story from Amiya Bej

Similar oriya story from Horror