ଘଣ୍ଟା

ସ୍କୁଲ ଛୁଟିର ଘଣ୍ଟା ବାଜିବା ମାତ୍ରେ ବାବୁ ଦୌଡ଼ି ବାହାରିଲା। ନବମ ଶ୍ରେଣୀର ପିଲା, କିନ୍ତୁ ବହି ପଢ଼ିବା ନିଶା ଯେମିତି ତାକୁ ଗ୍ରାସ କରି ରଖିଛି। ଆଜି ତ ତାର ମନ ଆଉ ବି ଅଧିକ ଉତ୍ତେଜିତ। କାରଣ ଗତକାଲି ସେ ଚାଣ୍ଡକ ବଣରେ ଥିବା ସେହି ପୁରୁଣା ବହି-ଦୋକାନରୁ ଗୋଟିଏ ଅଦ୍ଭୁତ ଜିନିଷ କିଣି ଆଣିଛି।

ସେଇ ଜିନିଷଟା ହେଉଛି ଗୋଟିଏ ପୁରୁଣା ପିତ୍ତଳର ଘଣ୍ଟା। ଛୋଟ ଆକାରର, ଉପରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ମୁଖ ଖୋଦିତ ହୋଇଛି। ଘଣ୍ଟାଟି ଦେଖିଲେ ମନେ ହୁଏ ଯେମିତି କେହି ଜୀବନ୍ତ ହୋଇ ଚାହୁଁଛି। ଦୋକାନର ସେହି ଧଳା ଚୁଟି ବୃଦ୍ଧ ପ୍ରଥମେ ବିକ୍ରି କରିବାକୁ ରାଜି ହୋଇ ନ ଥିଲେ।

“ପୁଅ, ଏଇ ଘଣ୍ଟାଟା ଭଲ ନୁହେଁ। ଏଥିରେ ଗୋଟିଏ ଅଭିଶାପ ଲାଗିଛି। ତୁମେ ଏହାକୁ ନେବ ନାହିଁ।”

ବାବୁ ହସି କହିଥିଲା, “ଅଜା, ଏସବୁ ଗପ ମୁଁ ବିଶ୍ୱାସ କରେନି। କେତେ ଦାମ?”

“ଦାମ ନୁହେଁ ରେ... କିନ୍ତୁ ଏହାର ତଳ ପଟେ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଢାଙ୍କଣା ଅଛି। ସେଇ ଢାଙ୍କଣା ଖୋଲି ଭିତରେ ଯାହା ଦେଖିବ, ସେଇ ତୁମର ମୃତ୍ୟୁର ସମୟ ଜାଣିବ। ଆଉ ଯିଏ ଜାଣିବ, ସେ ଠିକ ସେଇ ସମୟରେ ମରିଯିବ। ପୂର୍ବରୁ ଦୁଇଜଣ ଏହା ନେଇ ମରିଯାଇଛନ୍ତି।”

ବାବୁ ହସି ଉଠିଥିଲା, “ତା’ହେଲେ ମୁଁ ଢାଙ୍କଣା ଖୋଲିବି ନାହିଁ। ଘଣ୍ଟାଟା କେବଳ ଶୁଣିବି। ଦେଖନ୍ତୁ, କେତେ ସୁନ୍ଦର ଶବ୍ଦ ହେଉଛି।”

ଶେଷରେ ବୃଦ୍ଧ ଦୁଇଶହ ଟଙ୍କାରେ ଘଣ୍ଟାଟା ଦେଇ ଦେଇଥିଲେ।

ଘରେ ଆସି ବାବୁ ରାତି ସାରା ଘଣ୍ଟାଟା ବଜାଇ ଶୁଣୁଥିଲା। ଅତି ମଧୁର ଆଉ ରହସ୍ୟମୟ ସ୍ୱର। ମନେ ହୁଏ ଯେମିତି କେହି ଦୂରରୁ ଡାକୁଛି। ସେ ଢାଙ୍କଣା ଖୋଲି ନ ଥିଲା।

ପରଦିନ ସ୍କୁଲରେ ମୁନୁକୁ ଦେଖାଇଲା। ମୁନୁ ତା’ର ବେଷ୍ଟ ଫ୍ରେଣ୍ଡ। ଘଣ୍ଟାଟା ଦେଖି ମୁନୁର ଆଖି ଚକ୍ଚକ୍ କରି ଉଠିଲା।

“ମୋତେ ଦେଇଦେ ରେ ଏକ ଦିନ ପାଇଁ!”

“ଠିକ୍ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ତଳର ଢାଙ୍କଣା ଖୋଲିବୁ ନାହିଁ। ବୁଝିଲୁ?”

ମୁନୁ ହସି ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇଲା।

ସ୍କୁଲ ଛୁଟି ପରେ ମୁନୁ ଘରକୁ ଯାଇ ଘଣ୍ଟାଟା ବଜାଇ ଶୁଣୁଥିଲା। ରାତି ହେଲା ପରେ ତା’ର କୌତୁହଳ ବଢ଼ିଲା। ସେ ଢାଙ୍କଣାଟା ଖୋଲି ଦେଖିଲା। ଭିତରେ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ କାଗଜ ରହିଥିଲା। ତା’ରେ ଲେଖା ଥିଲା – “ତୁମର ମୃତ୍ୟୁ ଆସନ୍ତା ମଙ୍ଗଳବାର ରାତି ୧୦:୩୦ ରେ।”

ମୁନୁ ହସି ଉଠିଲା। “ଏସବୁ ମିଛ ଗପ!”

କିନ୍ତୁ ପରଦିନ ମଙ୍ଗଳବାର ସକାଳୁ ମୁନୁ ସ୍କୁଲକୁ ଆସିଲା ନାହିଁ। ବାବୁ ଫୋନ କଲା, ଫୋନ ବନ୍ଦ। ସନ୍ଧ୍ୟା ହେଲା ପରେ ବି ଖବର ନାହିଁ। ବାବୁର ମନ ଖରାପ ହୋଇଗଲା।

ରାତି ୧୦ଟା ବାଜିଲା। ବାବୁ ଘରେ ଏକା ବସି ଘଣ୍ଟାଟା ଧରି ଭାବୁଥିଲା। ହଠାତ୍ ତା’ର ଫୋନ ବାଜିଲା। ନମ୍ବର ଅଜଣା।

“ହ୍ୟାଲୋ... ବାବୁ... ମୁଁ ମୁନୁ...” କଣ୍ଠସ୍ୱର ଭାଙ୍ଗି ଭାଙ୍ଗି ଆସୁଥିଲା। “ମୁଁ... ଢାଙ୍କଣା ଖୋଲି... ଭୁଲ କରିଦେଲି... ଏଇ ଘଣ୍ଟା... ସତ ଅଛି... ମୁଁ ଏବେ କେଉଁଠି ଅଛି ଜାଣେ ନାହିଁ... ଅନ୍ଧାର... ଅନେକ ଅନ୍ଧାର... ତୁ କେବେ ବି ଢାଙ୍କଣା ଖୋଲିବୁ ନାହିଁ... କେବେ ବି...”

ଫୋନ କଟିଗଲା।

ବାବୁ ଭୟରେ ଥରି ଉଠିଲା। ସେ ଘଣ୍ଟାଟାକୁ ଟ୍ରଙ୍କ୍ ଭିତରେ ପୁରାଇ ତାଲା ମାରି ଦେଲା। ତିନିଦିନ ଧରି ମୁନୁର ଖବର ନାହିଁ। ବାବୁ ଖାଇବା ଛାଡ଼ିଛି, ଶୋଇବା ଛାଡ଼ିଛି। ସ୍କୁଲ ଯିବା ବନ୍ଦ କରିଛି।

ଚତୁର୍ଥ ଦିନ ରବିବାର ସକାଳ। ବାବୁ ଘର ଆଗରେ ବସି ଥିଲା। ହଠାତ୍ ଗୋଟିଏ ଅଟୋ ଆସି ରହିଲା। ମୁନୁ ଓ ତା’ର ବାପା-ବୋଉ ଓଲ୍ହାଉଛନ୍ତି।

“ମୁନୁ!” ବାବୁ ଦୌଡ଼ି ଗଲା।

ମୁନୁ ହସି କହିଲା, “ଆରେ ସାଙ୍ଗ, ମୋର ବୋଉର ମାମୁ ହଠାତ୍ ଅସୁସ୍ଥ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲେ। ଗୋପାଳପୁର ଯାଇଥିଲୁ। ସେଠି ନେଟ୍ୱର୍କ ଏତେ ଖରାପ ଯେ ଫୋନ ଲାଗୁନଥିଲା। ଆଜି ଫେରିଲୁ।”

ବାବୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ପଚାରିଲା, “ତେବେ ସେଇ ରାତିର ଫୋନ୍ କଣ୍ଠସ୍ୱର?”

ମୁନୁ ହସି କହିଲା, “ଫୋନ୍? ମୁଁ ତ କୌଣସି ଫୋନ୍ କରି ନାହିଁ। ଆଉ ଘଣ୍ଟାଟା ମୁଁ ଢାଙ୍କଣା ଖୋଲି ଦେଖି ନାହିଁ ବି। ତୁ କହିଥିଲୁ ନା ଖୋଲିବୁ ନାହିଁ ବୋଲି।”

ବାବୁ ଘରକୁ ଦୌଡ଼ି ଗଲା। ଟ୍ରଙ୍କ୍ ଖୋଲି ଘଣ୍ଟାଟା ବାହାର କଲା। ଢାଙ୍କଣା ଖୋଲି ଭିତରେ ଦେଖିଲା। ସେଇ ଛୋଟ କାଗଜଟା ଏବେ ବି ରହିଛି। କିନ୍ତୁ ଏଥର ଲେଖାଟା ଅଲଗା।

“ଏହି ଘଣ୍ଟାର ମୂଲ୍ୟ – ପଚାଶ ଟଙ୍କା ମାତ୍ର।”

ବାବୁ ଚମକି ଉଠିଲା। ସେହି ବୃଦ୍ଧ ଦୋକାନଦାର ତାକୁ ଡରାଇ ଦେଇଥିଲେ ଯାତେ ଘଣ୍ଟାଟା ଫେରି ନ ଆଣେ। ଆଉ ମୁନୁ କେବେ ଢାଙ୍କଣା ଖୋଲି ନ ଥିଲା। ସେଇ ରାତିର ଫୋନ୍ କଲ୍ ଥିଲା... ବୋଧେ କେହି ମଜା କରୁଥିବ। ଅଥବା ତା’ର ନିଜର ଭୟ।

କିନ୍ତୁ ଘଣ୍ଟାଟା ଆଜି ବି ରାତିରେ ବଜାଇ ଶୁଣିଲେ ମନେ ହୁଏ ଯେମିତି କେହି ଦୂରରୁ ହସୁଛି।