ମନର ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ

ସ୍କୁଲ ଛୁଟିର ଘଣ୍ଟା ବାଜିବା ମାତ୍ରେ ବାବୁ କକ୍ଷରୁ ବାହାରି ଆସିଲା। ନବମ ଶ୍ରେଣୀର ସେହି ଚୁପ୍‌ଚାପ୍ ପିଲା, ଯାହାର ବହି ପଢ଼ିବା ନିଶା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରାଉଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଆଜି ତା’ର ମନ ବହିରେ ନଥିଲା। ତା’ର ମନ ଥିଲା ମୁନୁ ପାଖରେ।

ମୁନୁ — ବାବୁର ବେଷ୍ଟଫ୍ରେଣ୍ଡ। ସେମାନେ ଏକା ପଡ଼ାରେ ରହନ୍ତି। ଛୋଟ ବେଳରୁ ମୁନୁ ବାବୁର ପଛରେ ଘୁରୁଥିଲା। “ବାବୁ, ଏଇ ବହିଟା ପଢ଼ି ଦେଖାଅ”, “ବାବୁ, ମୋ ସହ ଖେଳିବୁ ନା?” କହି କହି ସେ ବାବୁର ଜୀବନର ଏକ ଅବିଚ୍ଛେଦ୍ୟ ଅଂଶ ହୋଇ ଯାଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଗତ କିଛି ମାସ ଧରି ବାବୁ ସେଇ ସମ୍ପର୍କକୁ ଆଉ ଏକ ନୂଆ ଆଖିରେ ଦେଖୁଥିଲା। ମୁନୁର ହସ, ତା’ର ସୁନ୍ଦର ଆଖି, ତା’ର ସେଇ ନରମ ସ୍ୱର, ଝାଲମୁଢ଼ି ଖାଉଥିବା ଭଙ୍ଗି — ସବୁ ବାବୁର ହୃଦୟକୁ ଗୋପନରେ ଛୁଇଁ ଯାଉଥିଲା।

ଆଜି ସ୍କୁଲ ଛୁଟି ପରେ ବାବୁ ଘରକୁ ଫେରୁଥିବା ବାଟରେ ମୁନୁ ତା’ ଆଗରୁ ଯାଉଥିଲା। ତା’ର ଚୁଟି ପବନରେ ଉଡ଼ୁଥିଲା। ବାବୁ ଦୂରରୁ ଚାହିଁ ରହିଲା। ହୃଦୟ କହୁଥିଲା — “କହି ଦେ ବାବୁ, ଆଉ କେତେ ଦିନ ଲୁଚାଇ ରଖିବୁ?”

ହଠାତ୍ ଆକାଶ ଘନ ହୋଇ ଆସିଲା। ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା। ମୁନୁ ଏକ ଗଛ ତଳେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲା। ବାବୁ ଦୌଡ଼ି ଯାଇ ତା’ ପାଖରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଲା।

“ମୁନୁ...”

ମୁନୁ ଚମକି ଫେରି ଚାହିଁଲା। ତା’ର ଗାଲ ଲାଲ୍ ହୋଇ ଯାଇଥିଲା। “ବାବୁ... ତୁମେ ଏଠି?”

ବାବୁ ତା’ର ବ୍ୟାଗରୁ ଛତା ବାହାର କରି ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରିଲା। ଛତା ତଳେ ସେମାନେ ଏକାଠି ଛିଡ଼ା ହୋଇ ରହିଲେ। ବର୍ଷାର ଶବ୍ଦ ବାହାରେ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟର ଧଡ଼କନ ଏକାଠି ଶୁଣା ଯାଉଥିଲା।

ବାବୁ ଧୀରେ କହିଲା, “ମୁନୁ, ମୁଁ ଆଉ ତୁମକୁ କେବଳ ‘ବେଷ୍ଟଫ୍ରେଣ୍ଡ’ ବୋଲି ଡାକିବାକୁ ଚାହୁଁ ନାହିଁ।”

ମୁନୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଚାହିଁଲା। “ମାନେ?”

ବାବୁ ତା’ର ହାତ ଧରି ଧୀରେ କହିଲା, “ଛୋଟ ବେଳରୁ ତୁମେ ମୋ ପଛରେ ଘୁରୁଥିଲୁ। ମୁଁ ତୁମକୁ ସବୁବେଳେ ମୋର ସାଙ୍ଗ ଭାବି ଆସିଥିଲି। କିନ୍ତୁ ଏବେ... ପ୍ରତିଦିନ ରାତିରେ ତୁମ କଥା ଭାବି ମୁଁ ଶୋଇପାରୁନି। ତୁମର ହସ ଶୁଣିଲେ ମୋର ଦିନ ଭରି ଯାଏ। ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ମୋ ପାଖରେ ନ ଥାଉ, ମୋର ହୃଦୟ ଭିତରେ ଏକ ଖାଲି ଭାବ ହୋଇଯାଏ। ମୁନୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଭଲ ପାଏ। ଏକ ଗଭୀର ପ୍ରେମରେ ଭଲ ପାଏ। ତୁମେ ମୋର ହୃଦୟର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ସୁନ୍ଦରୀ।”

ମୁନୁର ଆଖି ଲାଲ୍ ହୋଇ ଆସିଲା। ବର୍ଷା ତା’ର ଗାଲରେ ପଡ଼ୁଥିଲା। ସେ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଁଇ ଧୀରେ କହିଲା,

“ବାବୁ... ମୁଁ ବି ତୁମକୁ ବହୁତ ଦିନ ଧରି ଭଲ ପାଉଛି। ଛୋଟ ବେଳୁ ତୁମେ ମୋର ହିରୋ ଥିଲୁ। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ବହି ପଢ଼ୁଥିଲୁ, ମୁଁ ଚୁପ୍‌ଚାପ୍ ତୁମ ପାଖରେ ବସି ତୁମର ମୁହଁ ଚାହିଁ ରହୁଥିଲି। ମୁଁ ଡରୁଥିଲି ଯେ ଯଦି କହିଦେବି ତୁମେ ମୋତେ ଦୂରେଇ ଦେବ। ତୁମେ ମୋର ପ୍ରଥମ ପ୍ରେମ, ବାବୁ।”

ବାବୁର ଆଖି ଭରି ଆସିଲା। ସେ ଧୀରେ ମୁନୁର କପାଳରେ ଏକ କୋମଳ ଚୁମ୍ବନ ଦେଲା। ମୁନୁ ଲଜ୍ଜାରେ ବାବୁର ଛାତିରେ ମୁହଁ ଲୁଚାଇ ଦେଲା। ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଦେହ ଆଉ ହୃଦୟ ଏକାଠି କୋଳାକୋଳି ହୋଇ ରହିଲା।

ବର୍ଷା ଧୀରେ ଧୀରେ କମ୍ ହୋଇ ଆସିଲା। ଆକାଶରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଫୁଟି ଉଠିଲା। ବାବୁ ମୁନୁର ହାତ ଧରି କହିଲା,

“ମୁନୁ, ଏଇ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ଆମ ପ୍ରେମର ପ୍ରତୀକ। ଆଜି ଠାରୁ ଆମେ ଏକାଠି ରହିବା — ବର୍ଷା ହେଉ ବା ଖରା, ସୁଖ ହେଉ ବା ଦୁଃଖ।”

ମୁନୁ ହସି ବାବୁର କାନ୍ଧରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି କହିଲା, “ହଁ ବାବୁ... ମୁଁ ତୁମର, ଆଉ ତୁମେ ମୋର। ସବୁଦିନ ପାଇଁ।”

ଦୁଇଜଣ ହାତଧରା ହୋଇ ବର୍ଷା ଭିଜା ରାସ୍ତାରେ ଘର ଆଡ଼କୁ ଚାଲିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଏକ ନୂଆ, ମଧୁର ପ୍ରେମର ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା।