Participate in 31 Days : 31 Writing Prompts Season 3 contest and win a chance to get your ebook published
Participate in 31 Days : 31 Writing Prompts Season 3 contest and win a chance to get your ebook published

Panchanan Jena

Comedy Romance


1.0  

Panchanan Jena

Comedy Romance


ଘଟି

ଘଟି

14 mins 490 14 mins 490

ଛୋଟକାଟିଆ ବଗଦା ଗାଁର ସୁଦର୍ଶନ ବିଶ୍ଵାଳ ଓରଫ ଭାନୁ ବିଶ୍ଵାଳଙ୍କର ଖାଇବା ପିଇବାରେ କୌଣସି ଅସୁବିଧା ନଥିଲା । ସେ ଐତିହାସିକ ଅଧଭୁତିଆ ପଦାର ଐଶାନ୍ୟ କୋଣରେ , ଜଣାଶୁଣା ତାମସା ପୁଷ୍କରିଣୀର ଉପକଣ୍ଠରେ ତଥା ଯାମକୁଣ୍ଡା –ପଞ୍ଚୁପାଲି ଦାଣ୍ଡରାସ୍ତାର ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ଵରେ ଏକ ବିରାଟ ଦ୍ଵିତଳ ଭବନ “ବିଶ୍ଵାଳ ସଦନ “ ନିର୍ମାଣ କରି ତଳ ତାଲା କୌଶିକ ବାନାର୍ଜୀ ନାମକ ଷ୍ଟେଷ୍ଟ ବ୍ୟାଙ୍କ ଅଫ ଇଣ୍ଡିଆ-ପ୍ରତାପପୁର ଶାଖାର ଉପ –ପ୍ରବନ୍ଧକଙ୍କୁ ମାସିକ ସାତ ହଜାର ଟଙ୍କାରେ ଭଡା ଦେଇଥାନ୍ତି । ଉପର ତାଲାରେ ସପତ୍ନୀକ ଅର୍ଥାତ ପତ୍ନୀ ସୁଲୋଚନା ଦେବୀ ଓରଫ “ସୁଲୁ “ ସହିତ ହସ ଖୁସିରେ ଜୀବନ ଅତିବାହିତ କରୁଥାନ୍ତି ।  ପିଲା –ଝିଲା ବର୍ତ୍ତମାନ ଘରକୁ ଆସି ନଥିଲେ , ଅର୍ଥାତ ବାହାଘର ମାତ୍ର ଦୁଇ ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ହୋଇଥାଏ । ଘରେ ମାତ୍ର ଦୁଇ ପ୍ରାଣୀ । ଶାଶୁ –ଶ୍ଵଶୁର ବାହାଘର ପୂର୍ବରୁ ଆର ପାରିରେ । ନଣନ୍ଦ ତାଙ୍କ ଶଂଶାର ନେଇ ବ୍ୟସ୍ତ । ଷୋଳଶା ପାଣ୍ଠରେ କେନାଲ କୂଳିଆ ବାର –ତେର ଏକର ଜମିରୁ ଅତି କମ୍ ରେ ପଚାଶ –ପଞ୍ଚାବନ ପଊଟି ଧାନ ବାର୍ଷିକ ମିଳିଯାଏ । ଖର୍ଚ୍ଚ କହିଲେ କିଛି ନାହିଁ  । ଆୟ କହିଲେ ସବୁ .... ।


    ମାତ୍ର ଗାଁ ଲୋକେ କହନ୍ତି ଭାନୁଆ ବିଶାଳ ସବୁବେଳେ ମୁଣ୍ଡ ଗଡଉଥିବ । ଗିଲକାକୀ-ନାଦୁଆ ଦାସ –ରଜନୀ ଜେନା –ଫତିଆ ପଇଡା –ସଂପଡା ପାତ୍ର –ବେଣୁ ଜେନା –କଟିଆ ବେହେରା –ଯୋଗିଆ ଭାଇ –ବନା ଜେନା –ଏକ ରାଉତ –କଣା ସାହୁ –ନେପାଳି ଦାସ-ଗାଣ୍ଡୁଆ ନାଇକ –ମାଳୀ କାକୀ –ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପଚାର । ଜଣ ଜଣ କରି ବୁଝିଆସ । ଏକ ସ୍ଵରରେ ସମସ୍ତେ କହିବେ ଭାନୁଆ ଟା ପୂରା ପେର୍ତ୍ତ, ମହା କଞ୍ଜୁସ –ମକ୍ଷିଚୂଷ  । ସମସ୍ତେ ମୁଖେ ଏକ ବଚନ , ଭାନୁ ବିଶାଳର ନାହିଁ ରତନ ।  ସବୁ ବେଳେ ନାହିଁ ---ନାହିଁ ---ନାହିଁ ।


    ମାତ୍ର ଗୋଟିଏ କଥା ସତ । ଭଲ ଖାଏ । ଭଲ ପିନ୍ଧେ । ବାଟ ଗଲା –ଅଇଲା ଦୁଃଖୀ –ରଙ୍କିଙ୍କୁ ପିଣ୍ଡାରେ ବସାଏ –ପତରପାରି ଖୋଏଇଦିଏ । ମାଗିଲେ ପଇସା ଦବନି । ନେହୁରା ହେଲେ ଭିକ ଦବନି । ବହେ ବକିବ । ଅଳସୁଆ ଗତରକୋଢିଆ ମାଗିଖିଆ କହି ବହେ ସୁଧିବ । ପରନ୍ତୁ ଖାଇବାକୁ ମାଗିଲେ ଖୁସିମନରେ ତାମସା ପୋଖରୀରେ ଜାଲ ପକେଇ ବଡ ପହଣା ଧରିବ , ପାଖରେ ବସେଇ ବାର ତିଅଣ-ତରକାରୀ ତେର ଭଜା –ଝୋଳକରି ବଳକେଇ ବଳକେଇ ଖୁଏଇ ଦେବ । ବିଡି –ପାନ –ତଉକା –ହୁକା –କଳିକି ସବୁ ଯୋଗାଇ ଦେବ । ମତଲବ ଖାଲି ପେଟେ ଖୁଏଇବନି, ଏକଦମ ଶାନ୍ତି-ଉଦରସ୍ଥ ପ୍ରଶାନ୍ତି କରି ଛାଡିବ । ପେଟ ପୂଜା କି ଦେବ ପୂଜା ।


    କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର ଶେଷ ବୁଧବାରରେ ଯେତେବେଳେ ବିଶ୍ଵାଳବୁ ବସା ଦହି –ଭୂଜା ବେଳେ ଠୁଙ୍କି , ଧୋତିକୁଞ୍ଚକୁ ପଞ୍ଜାବୀ ପ୍ୟାକେଟରେ ପୁରଉଥିଲେ ସାପ୍ତାହିକ ନୂଆଗାଁ ହାଟକୁ ଯିବେ , ସହସା କୋକିଳକଣ୍ଠୀ ସୁଲୁବେଦୀ ପାନଖିଆ ପାଚିଲା ଦାନ୍ତକୁ ନେଫେଡି ଦେଇ କହି ପକେଇଲେ –“ହଇହୋ ଶୁଣୁଛ ! ମୋତେ ବାର ହଜାର ଟଙ୍କା ଦବ ତ । କାଳୀପଦ ମାର୍କେଟରୁ ସାହୁ ଏଣ୍ଡ ସାହୁ ଜ୍ବେଲର୍ସରୁ ଗୋଟେ କଟକି ମଙ୍ଗଳସୂତ୍ର ଆଣନ୍ତି । ଟିଭି ସିରିଏଲରେ ପାର୍ବତୀ , କୁମକୁମ –ତୁଳସୀ –ରାଜନନ୍ଦିନୀ --- ମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଦେଖି ମୋର ମନ କରୁଛି ଗୋଟେ ତାଙ୍କ ପରିକା ବେକରେ ପକେଇବି । ଶୁଣିଲ ଟି । ”


   ହଠାତ ଯେମିତି ଧୁତିକୁଞ୍ଚକୁ ଧରିଥିବା ହାତ କାମ କରିବାକୁ ଭୁଲିଗଲା । ବିଶ୍ଵାଳବୁ ଧପକିନା କାଠ ଚଉକିରେ ଲଥକରି ବସିପଡିଲେ । କାନମୁଣ୍ଡା ଆଉଁସି ଆଉଁସି ଭାବୁଥିଲେ ---“ ବାର ହଜାର ---ମାନେ ଛଖଣ୍ଡ ଦୁଇ ହଜାରିଆ ନୋଟ , ମାନେ ଚବିଶ ଖଣ୍ଡ ପାଞ୍ଚଶହକିଆ ନୋଟ , ମାନେ ଶହେ କୋଡିଏ ଖଣ୍ଡ ନମ୍ବରୀ ----- ଆଖି ଉଠିବା ଦିନରୁ ଏତେଗୁଡାଏ ଟଙ୍କା ଏକାବେଳକେ ଦେଖିନି --- । ”


ସ୍ବାମୀଙ୍କର ଏତାଦୃଶ ବ୍ୟବହାରରେ ସୁଲୁଦେବୀ ସବୁ ବୁଝିପାରିଲେ । ଟିକିଏ କଁଅଲେଇ ଗେଲ୍ହେହି ମଧୁରିଆ ଗଳାରେ କହିଲେ –“ ଡ଼ରନ୍ତୁ ନାହିଁ । ଆପଣ ଯଦି ଦେବାକୁ ଅସମର୍ଥ ମୁଁ ମୋ ବାପାଙ୍କଠାରୁ ମାଗିନେବି । ”

   ବିଶ୍ଵାଳବୁ ଶ୍ରୀମତିଙ୍କର ଏତାଦୃଶ ବ୍ୟବହାରରେ ମିଠା ପ୍ରହାରରେ ଅପ୍ରତିଭ ହୋଇପଡିଲେ । ମାତ୍ର ମୁଁହରେ ରାଗ-ରଙ୍ଗିମା ଫୁଟେଇ ହସି ହସି କହିଲେ – “ଲାଜ ସରମ କିଛି ଅଛି କି ନାହିଁ ?ମାତ୍ର ଏଇ କେତୋଟି ଟଙ୍କା ପାଇଁ ରିତାୟର୍ଡ ବାପାଙ୍କ ଆଗରେ ଭିକାରି ପରି ହାତ ପତେଇବ । ତୁମ ବାପା ମାନେ ମୋର ପରମପୂଜ୍ୟ ଫାଦାର –ଇନ-ଲ ଗ୍ୟାଷ୍ଟିକ , ମଧୁମେହ , ଉଚ୍ଚ ରକ୍ତଚାପ ଇତ୍ୟାଦି ବହୁ ରୋଗ କାନ୍ଧେଇ- ମୁଣ୍ଡେଇ ନଇଁ ଗଲେଣି  । ତାଙ୍କୁ ଟଙ୍କା କଥା କହିଲେ ଆଉ କିଛି ନୂଆ ରୋଗ ଦସ୍ତକ ଦେବନି ତ ? ଘରେ ଅଶାନ୍ତିର ବୟାର ବହିବନି ତ ? ମୋ ପାଖରୁ ନେଇନେବ । ବୁଝିଲ ଟି । ତେଣେ କେତେ ବେଳ ହେଲାଣି । ଲୋକେ ହାଟ ଝାଟି ସାରିବେଣି । ”


  ସୁଲୁଦେବୀ ଦୁଇ ବର୍ଷ ହେଲା ଘର-ସଂସାର କଲେଣି । ବିଶ୍ଵାଳ ବାବୁଙ୍କ ଘରଣୀ ହୋଇ ଜାଣିସାରିଲେଣି ଯେ ତାଙ୍କ ପତିଦେବ ଟିକିଏ ଚୁଣ୍ଠା । ପଇସା ଟଙ୍କା ଦେବାକୁ ସବୁବେଳେ କୁନ୍ଥୁ-କୁନ୍ଥୁ, ସବୁ ପରିସ୍ଥିତିରେ କିନ୍ତୁ କିନ୍ତୁ । ସ୍ବାମୀଙ୍କ କଥାରେ ଜମା ଭରସା କରିପାରିଲେନି ---“ କିନ୍ତୁ ମୋର ଏହି ଜନମରେ ଏହି ଜୀବନରେ ଏହି ମାସରେ ଏହି ସପ୍ତାହରେ ଟଙ୍କା ଦରକାର ଅଛି । “ ପତି ଦେବଙ୍କୁ ଉଷ୍କେଇବା ଆଳରେ ଜାଣିଜାଣି କହିପକେଇଲେ  । ସେ ଜାଣନ୍ତି ଧାରୁଆ କଥା, ତିର୍ଜ୍ୟକ ବକ୍ରୋକ୍ତି ଧାରୁଆ ଛୁରିଠାରୁ ବେଶୀ ଧାରୁଆ । ଶାଣ ଦିଆ ଅସ୍ତ୍ର ଠାରୁ ବେଶୀ କାଟତି । । ଆଉ କଲିଜା ଥରେଇଦେବ ।

“ହଁ ହଁ ! ଏହି ସପ୍ତାହରେ ନେଇ ନେବ । ” ହାଟ ଝୁଲାକୁ କାନ୍ଥ କଣ୍ଟାରୁ ଆଣୁ ଆଣୁ ଶୁଣେଇ ଦେଲେ ।


 “ସପ୍ତାହେ ଅର୍ଥାତ ଏହି ଆଗାମୀ ସାତ ଦିନରେ କିମ୍ବା ସାତ ବର୍ଷରେ । ” ଅପେରା ଡାଇଲଗ ଭଳିଆ ଡେରି ନକରି ଆଉ ଟିକେ ବେଶୀ ଉତ୍ତେଜିତ କରିବା ପାଇଁ ଅଗତ୍ୟା କହିଦେଲେ । ନିଜ କାମ ତ ହାସଲ କରିବାକୁ ହେବ । ସମାଜରେ ମୋର ବି ଗୋଟେ ଖାତିର ଅଛି । ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଗରେ ଫୁଟାଣି ଦେଖେଇ ଡିଣ୍ଡିମ ପିଟେଇ କହି ତ ଦେଇଛି । କାର୍ତ୍ତିକ ରାସ ପଞ୍ଛୁକ ଡଙ୍ଗା ଭସେଇ ଦିନକୁ ମଙ୍ଗଳସୂତ୍ର ବେକରେ ଚକମକ ନ କଲେ ମାନ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ରହିବ ଟି ? ଲୁହା ଗରମ ହେଲେ ସିନା ବଙ୍କା ହେବ, ହାତକୁ ଆସିବ !


  ନିଜ ଅର୍ଦ୍ଧାଙ୍ଗିନୀଙ୍କ ଠାରୁ ଏମିତି ବିଶ୍ଵାସରହିତ ତାଚ୍ଛଲ୍ୟଭରା ଦେହ ହଣା କଥା ଶୁଣି ବିଶ୍ଵାଳ ବାବୁଙ୍କ ରାଗ ବିଏସଏ ସାଇକେଲର ପ୍ୟାଡାଲ ଉପରେ ପଡୁଥିବା ପାଦର ପ୍ରହାରରୁ ଜଣାପଡୁଥିଲା । ଘଣ୍ଟିର ଟିଙ୍ଗ ଟିଙ୍ଗ ସହିତ କହି ଚାଲିଥିଲେ –“ ଆଜି ଠାରୁ ଦିନ ଗଣିକି ରଖ । ରାଧାରମଣ କ୍ୟାଲେଣ୍ଡରରେ ଗାର ଲଗେଇ ରଖ । ଠିକ ସାତ ଦିନରେ ଯଦି ତୁମକୁ ଟଙ୍କା ବାର ହଜାର ନ ଦେଇଛି , ତେବେ ମୁଁ ଖତୁ ବିଶାଳ ପୁଅ ନୁହଁ କି ହରି ବିଶାଳ ନାତି ନୁହଁ । ”


   ମାତ୍ର ଜେନତେନ ପ୍ରକାରେଣ ଯେତେବେଳେ ଚାରିଦିନ ବିତିଗଲା ଏବଂ ଫଟା ପାହୁଲାଟିଏ କି କଣା ଅଧୁଲିଟିଏ ବି ଯୋଗାଡ ହୋଇପାରିଲାନି , ବିଶ୍ଵାଳ ବାବୁଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଚିନ୍ତାର ପାହାଡ ଯେମିତି ଛିଡିପଡିଲା । କଥା କ’ଣ କି ? ପୁରୁଷ ପୁଙ୍ଗବ ତ । କାଳେ କଥା ଦେଇ କଥା ରଖିହେବନି ପରା । ନିଜ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଉପରେ ଏକ ସୁଦୀର୍ଘ ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ । ନିଜ ଘରେ ଏବଂ ନିଜ ସହଧର୍ମିଣୀ ଆଗରେ ଆତ୍ମସମ୍ମାନ ଓ ମର୍ଦାଙ୍ଗିର ଏକ ସଙ୍ଗେ ଆତ୍ମହତ୍ୟା । ପତ୍ନୀ ନିଜ ମାନସ ପଟଳରେ ମୋ ବିଷୟରେ କ’ଣ କ’ଣ ସବୁ ଭାବିବ । ସୁଲୁ ମନ ସିଂହାସନରେ ଯେଉଁ ସ୍ଵାକ୍ଷର ମୋର ଥିଲା , ସବୁ ଦିନ ପାଇଁ ହରେଇବାକୁ ପଡିବ । ମୁଁ ମୋର ଦୁଇ ବର୍ଷର ଜୀବନଯାତ୍ରାରେ ବହୁ ବଢା ଚଢା କପୋଳକଳ୍ପିତ କାହାଣୀ ସୁଣେଇଛି, ସବୁ ଭଣ୍ଡୁର ହୋଇଯିବ । ହାତଧରିବା ଦିନରୁ ସେ କେବେ କିଛି ମାଗିନି । ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ମୁଁହ ଖୋଲି କିଛି କହିଥିଲା । ମାତ୍ର ଏଥର ଯଦି ଲାଙ୍ଗୁଡଜାକି ମୁଁ ନିଜର ଅପାରଗ ପଣିଆ ଦେଖେଇ ଦିଏ , ତେବେ ମୁଁହରେ କାଳି ବୋଳି ହୋଇଯିବ । ମର୍ଦ୍ଦ ପୁଅର କଥା ଗୋଟିଏ କାରଣ ବାପ ଗୋଟିଏ ଆଉ ମୁଣ୍ଡ ଗୋଟିଏ । ” ଏମିତି ଚର୍ବିତ ଚର୍ବଣ ଚିନ୍ତା ଅହରହ ସକାଳ ସଞ୍ଜ ସବୁବେଳେ କାନମୁଣ୍ଡାରେ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠୁଥିଲା ବିଶ୍ଵାଳ ବାବୁଙ୍କର । କେମିତି ସମାଧାନ ହେବ ଗୋଲକ ଧନ୍ଦା ?


  ଯାହା ବି ହେଉ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଦିନ ବିତିଗଲା । ଅର୍ଥାତ ପଞ୍ଚମ ଦିନ ଖଲାସ । ଷଷ୍ଠ ଦିନ ବହୁତ ଭାବିଛିନ୍ତି ବିଶ୍ଵାଳ ବାବୁ ପିଲାଦିନର ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ସାଙ୍ଗ , ବାଲ୍ୟ କୈଶୁର ବେଳର ବନ୍ଧୁ ,ପାଲି-ଚରକି –କଣ୍ଟା ଖେଳର ଚିର ସହଚର ;କବାଡି –ଲମ୍ବାଇ –ବହୁଚୋରି –ସୀତାଚୋରି ଖେଳର ଜିଗର ଦୋସ୍ତ ; ଗାଈ ଜଗିବା –ଘାସ କାଟିବା –ସ୍କୁଲ ନ ଯାଇ ମଡାବାସୁଣୀ କିଆବଣରେ ଲୁଚିବା –ପାଞ୍ଚପାଇକା ପୋଖରୀରେ ଟୁବ ଟୁବ ବୁଡିବା ଓ ପହଁରିବା – ନଈଆଡିରୁ ବଇଞ୍ଚ-ଖଜୁରୀ-ଆଙ୍କ କୋଳି ତୋଳିବାରେ ପରମ ଚରମ ସହୋଦର ରାଣୀଖୁଡୀ ଗ୍ରାମର ବୃନ୍ଦାବନ ପଣ୍ଡାଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଜଣେଇବା ସମୀଚୀନ ହେବ । ମାତ୍ର ବିଧିର ବିଡମ୍ବନା । ସେ ବି ମନା କରିଦେଲା । ରୋକଠୋକ ନାଁ କହିଲାନି କିନ୍ତୁ ହବନି ବୋଲି ମୁଣ୍ଡ ଟୁଙ୍ଗାରି ନାସ୍ତି ସୂଚକ ସଂକେତ ଦେଲା ।


   ମୁଖମଣ୍ଡଳରେ ପରାସ୍ତ ସୈନିକର ଦସ୍ତକ ନେଇ ଫେରୁଥିବା ବେଳେ , ପଣ୍ଡା ପୁଅ ହିମ୍ମତ ଦେଇ କହିଲେ _” ଦେଖ ଭାନୁଆ । ମୋ ପାଖରେ ପଇସା ତ ନାହିଁ ?ତୁ ତ ଜାଣୁ , ଆଜିକାଲି ପୂଜାପାଠରେ କେତେ ବା ଇନ୍କମ ? ଟିଭି ଆସିବା ଦିନରୁ ଲୋକେ ପଥଭ୍ରଷ୍ଟ ଓ ଧର୍ମଭ୍ରଷ୍ଟ ହେଲେଣି । ମାତ୍ର ମୁଁ କଥା ଦେଉଛି , ନିଶ୍ଚୟ କିଛି ଗୋଟେ   ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବାକୁ ହେବ । ତୁ ହିମ୍ମତ ରଖ । ମୋ ଉପରେ ଆସ୍ଥା ରଖି ଆମ ଘରକୁ ଆସିଥିଲୁ । ଯଉଁଠୁ ହଉ ଯୋଗାଡ କରି ଗତକାଲି ଗୋଧୂଳିବେଳା ପୂର୍ବରୁ ତୋ ଘରେ ଦେଇଆସିବି  । ତୋର ଆସିବା ଦରକାର ନାହିଁ । ” ଏମିତି ମନଭୁଲାଣିଆ କଥା କହି କାନ୍ଧରେ ହାତ ପକେଇ ବାଟ କଢେଇ ଦେଇ ଆସିଲେ ।


ସାଙ୍ଗର ଆଶ୍ଵାସନା ଭାନୁବୁଙ୍କୁ ଆଦୌ ସୁହେଇଲା ନାହିଁ । କୃତ୍ରିମ ଦରହସା ଭାବ-ଭଙ୍ଗିକୁ ଦେଖେଇ ପାନଖିଆ ନାଲି ଓଠକୁ କିଞ୍ଚିତ ହାଣିକରି ମୁଁହ ବୁଲେଇନେଲେ ଯେ ଏକା ଦମରେ ନିଜ ଘରେ ହାଜର ।

ଆଜି ମଙ୍ଗଳ ବାର । ପୁଣି ସପ୍ତାହର ଶେଷ ଦିନ । ଆଜି ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳକୁ ଯଦି ବାର ହଜାର ଟଙ୍କା ଶ୍ରୀମତିଙ୍କୁ ଗଣି ନ ଦେଇଛନ୍ତି , ତା’ ହେଲେ ତିରିଶ ବର୍ଷର ଇଜ୍ଜତ –ମହତ ଶୁଖୁଆପୁଡାରେ ଗଲା ଜାଣ । ଏକଥା ସତ ଯେ ,”ସୁଲୁ “ ପଇସା ନ ପାଇଲେ କମରରେ ଲୁଗା ଭିଡି କଜିଆ କରିବ ନା ମୋତେ ଶୂଳିରେ ଚଢେଇ ଦେବ – କେବଳ ଧୀରେ କରି ମୋ’ ଆଡକୁ ଚାହିଁ ମୁରୁକି ହସି ଦେବ ଯେ ------- । ମାତ୍ର ସେ ହସ କେମିତିକା ହେବ ଯେ ---- ସେହି କଳ୍ପନା –ଜଳ୍ପନାରେ ବିଶ୍ଵାଳବୁ ଝାଳେଇ ଗଲେଣି ? 


ବିକର୍ତ୍ତନ ଅଷ୍ଟାଚାଳଗାମୀ ହେଲେଣି । ବିହଙ୍ଗମାନେ ଖୁସିରେ ଆଗାମୀ ସନ୍ଧ୍ୟା ପାଇଁ ସାହାନେଇ ବଜେଇଲେଣି । ଜନ୍ହି ଫୁଲର ହଳଦିଆ ରଙ୍ଗରେ “ବିଶ୍ଵାଳ ଭବନ “ ଉତ୍ସବ ମୁଖର । ମାତ୍ର ବିଶ୍ଵାଳ ଭବନର ମେହିଖୁଣ୍ଟ ଶ୍ରୀମାନ ସୁଦର୍ଶନ ବିଶ୍ଵାଳ ବାବୁଙ୍କ ମନରେ ଉତ୍ସବର ତିଳେମାତ୍ର ଲେଶ କାହିଁ । ସେ ଖାଲି ଛାତ ଉପରେ ଘୁରି ବୁଲୁଥାନ୍ତି । ବାଲ୍ୟବନ୍ଧୁର ରାସ୍ତାକୁ ଚାତକ ପରି ଚାହିଁ ଥାନ୍ତି ଏବଂ ଭାବୁଥାନ୍ତି “ ବୁରୁନ୍ଦା କାହିଁ ଆସିଲା ନାହିଁ ? ଯଦି ସେ ପଇସା ଯୋଗାଡ କରି ନ ପାରିଲା ------ ଯଦି ସେ ଏତେ ଟଙ୍କା ଯୋଗାଡ ନ କରି ଅଳ୍ପ କିଛି ଆଣି ଆସିଲା ---ଯଦି ସେ ଆସିଲା କିନ୍ତୁ ------ଆଉ ସେ ଆଗକୁ ଅଧିକା ଭାବି ପାରିଲେନି । ଝାଳରେ ପୁରା ତିନ୍ତି ଗଲେଣି ଯଦିଓ ସନ୍ଧ୍ୟାର ମନ୍ଦ ସମୀରଣ ବେଶ ଆନନ୍ଦଦାୟୀ ମନେ ହେଉଥିଲା ।


ଏମିତି ଚିନ୍ତା ଜାଲର ଚକ୍ରବ୍ୟୁହରେ ପଡି ଛାତ ଉପରେ ଏପଟ ସେପଟ ପଦଚାରଣା କରିଚାରିଥିବାବେଳେ ସେ ଶୋଷ ଅନୁଭବ କଲେ । ଶ୍ରୀମତିଙ୍କୁ ଆବାଜ ଦେଲେ କି ପାଣି ଉପରକୁ ଆଣି ଆସିବାକୁ । ହିନ୍ଦୁ ସମାଜର ଅଜବ ନିୟମ । ଯଦି ସ୍ଵାମୀ ହୁକୁମ ଦେଲେ , ଯେତେ କାମ ପଡିଥାଉ , ସ୍ତ୍ରୀ ସବୁକୁ ପଛକୁ ପକେଇଦେଇ ମୁଁହରେ ସଜ –ଫୁଲ- ହସପେନ୍ଥାକୁ ସଜେଇ କାମପାଇଁ ହାଜର ହେବାକୁ ପଡିବ – ଅଲବତ କରିବାକୁ !!! କରିବନି ! ତା’ ମା’ ମରୁକିନା ?


“ସୁଲୁ” ଦେବୀ ସିଡି ପାହାଚ ଚଢି ପାଣିତ ଆଣିଲେ ମାତ୍ର ହଡବଡିରେ ଗ୍ଳାସ ଆଣିବାକୁ ଭୁଲିଗଲେ । କେବଳ କଂସା ଘଟିରେ ପାଣି ଆଣି ହାତକୁ ବଢେଇ ଦେଲେ ଆଉ ପୁଣି ଗ୍ଳାସଆଣୁଛି କହି ତଳକୁ ଗମନ କଲେ । ପାଦର ରୁଣୁଝୁଣୁ ପାଉଁଜି ବେଶ ଲାଲିତ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିକରୁଥିଲା । ମାତ୍ର ଏମିତି ଏକ ବିପଦ୍ଦଜନକ ସମୟରେ ରୋମାନ୍ସ କଥା ମନକୁ କ’ଣ ଆସିବ କି ? ଘଟି ତ ବେଶୀ ପୁରୁଣା ନୁହେଁ , ମାତ୍ର ଜଣାପଡୁଛି ପନ୍ଦର –କୋଡିଏ ବର୍ଷ ପୂର୍ବରୁ ଜେଜେ ହରି ବିଶ୍ଵାଳ ପୁରୀ ବଡଦାଣ୍ଡରୁ ଆଣିଥିବା କଂସା ଲୋଟା ପରି । ବହୁଦିନରୁ ତୋଷରେ ମଜା ହୋଇନି । ଲୋଚା କୋଚା ଜଣାପଡୁଛି । ମା’ ଥିଲେ ଘଟି- ବେଲା - ଥାଳି- ତାଟିଆ, ମାନେ ସବୁ କଂସା-ବାସନ ଚକାଚକ କରୁଥାନ୍ତା । ଆମ ସୁଲୁତ ସ୍କଚ –ବ୍ରାଇଟ ଯୁଗର । ଛାଡ ସେ କଥା ।


ବିଶ୍ଵାଳ ବାବୁ ଦେଖିଲେ ପୁରୁଣା ଅପରିଷ୍କାର ଘଟି , ପୁଣି ଗ୍ଳାସ ନାହିଁ ? ରାଗ ତ ନାକ ଉପରେ ଉଙ୍କି ମାରିବାକୁ ଯାଉଥିଲା । ପୁଣି ଭାବିଲେ , ବାର ହଜାର ଟଙ୍କା ଏଯାଏଁ ଯୋଗାଡ ହୋଇନି ---- ସୁଲୁକୁ ଅଗତ୍ୟା କିଛି କଠିନ ଭାଷା ଶୁଣେଇଲେ , କଥାକୁ ଉଖାରେଇବା ସାର ହେବ । ବେଲା ଖରାପ । ସମୟ ତା ସଦୟ ହେଉନି ।


ସବୁକୁ ହଜମ କରି ଛାତର କୋଣରେ ଛିଡା ହୋଇ ଘଟିରୁ ସିଧା ସିଧା ପାଣି ମୁଁହରେ ଢାଳି ଢକ ଢକ ପିଇବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଦୁଇ ଚାରି ଢୋକ ପରେ ତାଙ୍କୁ ଜୋରରେ ଛିଙ୍କ ହେଲା --- । କିଛି ପାଣି ଟୋପା ନାସାରନ୍ଧରେ ଭିତରକୁ ଚାଲିଗଲାରୁ ଯେଉଁ ହାଡଥରା ଛିଙ୍କ ପୁଣି ହେଲା –ନାକରୁ ପାଣି ବାହାର କରିଦେଲା । ମାତ୍ର ଏମିତି ସମୟରେ ଘଟି ହାତରୁ ଛୁ ମନ୍ଥର ।


ଘଟି ଡାହାଣ ଦେଖିଲା ନା ବାଁ ଦେଖିଲା । ସିଧା ଯାଇ ଢପ କରି ତଳେ ପଡିଲା ସତେଯେପରି ଆଇଜାକ ନ୍ୟୁଟନଙ୍କର ମାଧ୍ୟାକର୍ଷଣ ବଳ ଘଟି ଉପରେ ପୁରା ସବାର ଥିଲା । ମାତ୍ର କେଉଁ ଜାଗାରେ ପଡିଲା , କାହା ଉପରେ ପଡିଲା , ଜଣାନାହିଁ । ହଠାତ ରାସ୍ତାରୁ ହୋ-ହଲ୍ଲା ଜୋରରେ ଶୁଣାଇ ଦେଲା । କିଛି ଅଘଟଣ ହୋଇଗଲା କି ? ବିଶ୍ଵାଳବୁ ଯେତେଶୀଘ୍ର ପାରନ୍ତି ଦୌଡି କରି ତଳେ ପହଞ୍ଚିଲେ , ଦେଖିଲେ ଏକ ଛୋଟକାଟିଆ ଜନସମୁଦ୍ର ଘର ଅଗଣାରେ କୋଳାହଳରେ ବ୍ୟସ୍ତ ।  


ବିଶ୍ଵାଳ ବାବୁ ଦେଖିଲେ କି ଭିଡର ମୁଖପାତ୍ର ଜଣେ ପୃଥୁଳକାୟ ଭଦ୍ରବ୍ୟକ୍ତି । ଆପାଦମସ୍ତକ ଭିଜି ଯାଇଛନ୍ତି ଏବଂ ଗୋଟିଏ ପାଦକୁ ଆଉଁସୁଥିବା ଆଳରେ ଏକଗୋଡିଆ ଡ଼େଉଁଥାନ୍ତି । ଭଦ୍ରବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ହାତରେ ଅପରାଧୀ ଘଟିକୁ ଦେଖି ସେ ଘଟଣା ଆମୂଳଚୂଳେ ବୁଝିନେଲେ । ଘଟି ତଳେ –ପଡିବା ପୂର୍ବରୁ ରାସ୍ତାରେ ଯାଉଥିବା ବାତ୍ୟାଘର କଣ୍ଟ୍ରାକ୍ଟର ଯାଜପୁର ଜିଲ୍ଲାର ଦୁର୍ଗାପ୍ରସାଦ ବଳିୟାର ସିଂଙ୍କ ବାଁ ପାଦରେ ତାଳ ପଡିବା ପରି ପଡିଲା , ପାଦକୁ ଜଖମ କଲା ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଗାଧୋଇଦେଲା । ମାତ୍ର ସେ ଯେତେବେଳେ ଜାଣିଲେ ଯେ ଘଟିର ମାଲିକ ବିଶ୍ଵାଳ ବାବୁ , ପାଟିକୁ ଆଁକରି ଦୁଇରୁ ଆଠ-ଅକ୍ଷରି ଗାଳି ହିଂଲିଶରେ କହି ଚାଲିଥାନ୍ତି ।

ଏହି ସମୟରେ ବୃନ୍ଦାବନ ପଣ୍ଡା ମହୋଦୟ ଭିଡକୁ ଚିରିକରି ଆଗଣାକୁ ଆସି ଛିଡାହେଲେ । ସର୍ବପ୍ରଥମେ ଗୋଟିଏ ଚିଡିଆ ଚିତ୍ର ଥିବା କାଠ ଚୌକି ଘର ଭିତରୁ ଆଣିଲେ ଆଉ ରଖିକରି କହିଲେ ।


“ ଆପଣଙ୍କ ପାଦରେ ଚୋଟ ଲାଗିଛି । ଆପଣ ଆରାମରେ ଚଉକିରେ ବସି ଯାଆନ୍ତୁ । ” ପଣ୍ଡାପୁଆ ବଳିଆର ସିଂ ମହୋଦୟଙ୍କ ହାତ ଧରି ଇସାରା କଲେ  । ଦ୍ଵିତୀୟତଃ , ଅଗଣା ଭିତରେ ଯେତେସବୁ ଭିମା - ରାମା ହେରିକା ଅନଗିନତ ଦେଖଣାହାରୀ ଧସେଇ ପଶିଆସିଥିଲେ , ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗୋଟୋ ଗୋଟି କରି ବାହାର କଲେ ଆଉ ଗେଟ ଲଗେଇଦେଲେ ।


ବଳିୟାର ସିଂ ବାବୁ ପଣ୍ଡା ବାବୁଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଉ ଦେଉ ଚଉକିରେ ବସିଲେ । ବିଶ୍ଵାଳ ବାବୁଙ୍କ ଆଡକୁ ଆଖିରେ ଇଶାରା କରି ପଣ୍ଡା ବାବୁଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ ।


“ଆପଣ ଏ ବଦମାସଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି କି ?”


“ବିଲକୁଲ ନୁହଁ ! ମୁଁ ଏଭଳି ଖରାପ ଲୋକଙ୍କୁ ଜାଣିବାକୁ ବି ଚାହେଁନି ? କାରଣ ଯେଉଁ ବ୍ୟକ୍ତି ରାସ୍ତାରେ ଯାଉଥିବା ଭଦ୍ରବ୍ୟକ୍ତି ଉପରେ ଘଟି-ମାଡ କରେ , ମୋ ମତରେ ସେ ଜଣେ ଖାତରନାକ ପାଗଳ , ପୁରା ବଦ୍ଧ ପାଗଳ , ପୁରା ସ୍କୃ-ଢିଲା । “ ପଣ୍ଡା ପୁଅ ବିଶ୍ଵାଳ ବାବୁଙ୍କ ଆଡକୁ ଟିକିଏ-ବି ନ-ଚାହିଁ ନ-ଯାଣିଲା ପରି ଦି- ପଦ ଶୁଣେଇ ଦେଲେ ।


“ନୁହଁ ! ମୋ ବୁଝିବାରେ ଏ ଜଣେ ପେଷାଦାର କ୍ରୀମିନାଲ । ” ବଳିଆର ସିଂ ବାବୁ ରାଗରେ ଆଖି ତରାଟି ତର୍ଜନୀ ଦେଖେଇ କହିଲେ ।


“ତେବେ ବର୍ତ୍ତମାନ କ’ଣ କରିବା ଦରକାର ?” ବଳିଆର ସିଂ ବାବୁ ପଣ୍ଡାବାବୁଙ୍କୁ ଜଣେ ସମାଜ ସୁଧାରକ ହିସାବରେ ଧରିନେଇ ପଚାରିଲେ । ନୀଳବଡିରେ କଷା ଉଜାଲାରେ ମଖା ଧୋତି –ପଞ୍ଜାବୀ ଛଅ ଫୁଟିଆ ଶରୀର ଉପରେ ବଳିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ବ ଆଉ ବ୍ରାହମଣିଆ ବଚନପଟୁତାକୁ ଦେଖି ଭାବିବା ବି କିଛି ଭୁଲ ନୁହେଁ ?


“ଥାନାରେ ଇତାଲା ଦିଅନ୍ତୁ । ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଜେଲରେ ଘଣା ପେଲିବ  । ଥାନା ଏହି ପାଖରେ । ଚାଲନ୍ତୁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖେଇ ଦେବି । ଗୋଟେ ଧନ୍ଦା ଚଲେଇ ଛନ୍ତି । ” ପଣ୍ଡା ପୁଅ ମଉକା ଦେଖି ଚଉକା ନୁହଁ ଛକକା ମାରିଦେଲେ ।


“ଚାଲନ୍ତୁ !” – ବଳିୟାର ସିଂ ବାବୁ ଯିବାକୁ ତତ୍ପର ।


“ଟିକିଏ ରହିବେ ସାର ! ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ଏ କଂସା ଘଟିକୁ ଖର୍ଦ୍ଦି କରିସାରେ । ହେ ବିଶ୍ଵାଳ ବାବୁ ! କ’ଣ ବିକିବେ ? ମୁଁ 500 ଟଙ୍କା ଦେବାକୁ ରାଜି ଅଚ୍ଛି । ” ପଣ୍ଡା ବାବୁ କଥାର ମୋଡ ବଦଳେଇ କହୁଥିଲେ ।

ବିଶ୍ଵାଳ ବାବୁ ଚୁପ ରହିଲେ । ମାତ୍ର ବଳିୟାର ସିଂ ବାବୁ ଉତତ୍କଣ୍ଠିତ ହୋଇ ପଚାରିବସିଲେ –“ଏ ଛୋଟ ଖରାପ ଅପରିଷ୍କାର ଛାର କଂସା ଘଟିକୁ ଆପଣ ୫୦୦ ଟଙ୍କା ଦେବେ ବୋଲି କହୁଛନ୍ତି । ମୁଁ କିଛି ବୁଝିପାରୁନି ?”

“ଆପଣ ଏହାକୁ ଖରାପ କହୁଛନ୍ତି । ମୋତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗୁଛି । ଆପଣ ରେଡକର୍ଷ ପରି ବିଶ୍ଵବିଖ୍ୟାତ ଓ ବିଶ୍ଵପ୍ରସିଦ୍ଧ ସଂସ୍ଥା ସହିତ ଜଡିତ । ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଜଣେ ବିଜ୍ଞ ଓ ସୁଶିକ୍ଷିତ ବ୍ୟକ୍ତି ବୋଲି ଅନୁମାନ ଲଗେଇଥିଲି । ଆପଣ କ’ଣ ଖବରକାଗଜ ଆଉ ନିଉଜ କିଛି ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ କି ?” ପଣ୍ଡା ପୁଅ କଥାର ସୁଅରେ କିଛି ଟୁଇସ୍ଟ ଆଣିବାକୁ ଭାବି କଥାର ମୋଡ ବୁଲେଇ ଦେଲେ ।


“କଥା କ’ଣ କୁହନ୍ତୁ ? ମୁଁ ତ କିଛି ବୁଝି ପାରୁନି ? କିଛି ବିନ୍ଦୁ ବିଷର୍ଗ ବି ଜାଣି ପାରୁନି ?” ବ୍ୟସ୍ତତା ଭିତରେ ବଳିୟାର ସିଂ ବାବୁ କଥାକୁ ଦୋହରାଇ ତେହେରାଇ ପଚାରୁଥାନ୍ତି ।

“ମହାଶୟ ! ଏ କଂସା ଘଟି ଏକ ଐତିହାସିକ ଦ୍ରବ୍ୟ । ମୋର ପୂରାପୂରି ବିଶ୍ଵାସ ଯେ ଏହା ମୋଗଲ ସମ୍ରାଟ ଆକବରଙ୍କ ଘଟି । ଦୁନିଆର ସବୁ ସଂଗ୍ରହାଳୟ ଏହାକୁ ଖୋଜିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ । ସମ୍ବାଦ ପତ୍ର ପ୍ରୁଷ୍ଠା ହେଉ କି ପ୍ରାଇମ ଟାଇମ ନିଉଜ ହେଉ ସବୁଥିରେ ଏହି ଖବର ବାରମ୍ବାର ପୁନଃ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଛି । ବୁଝିଲେ ସାର ! ଆପଣ କୂପ ମଣ୍ଡୁକ ହୋଇ ରହିଗଲେ । ”


“କ’ଣ କହିଲେ ?” ବଳିୟାର ସିଂଙ୍କ ବ୍ୟସ୍ତତା ଆଉ ବ୍ୟଗ୍ରତା ଆକାଶ ଛୁଆଁ ।


“ ହଁ ମହାଶୟ ! ଷୋହଳ ଶତାବ୍ଦୀର କଥା । ମୋଗଲ ବାଦଶାହ ହୁମାୟୁନ ଶେରସାହା ଠାରୁ କନୌଜ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାସ୍ତ ହୋଇ ରାଜସ୍ଥାନର ମରୁଭୂମିରେ ଶରଣାର୍ଥୀର ଜୀବନ ବିତାଉଥିବା ବେଳେ ବଡ ଜୋରରେ ତାଙ୍କୁ ଶୋଷ ହେଲା । ତାଙ୍କୁ ଏହି କଂସା ଘଟିରେ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଣି ପିଏଇ ଦିଲ୍ଲୀଶ୍ଵରଙ୍କ ଜୀବନ ବଞ୍ଚେଇଥିଲେ । ହୁମାୟୁନଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ତାଙ୍କର ସୁଯୋଗ୍ୟ ପୁତ୍ର ଆକବର ବାଦଶାହ ହେଲେ । ସେ ସେହି ରାଜସ୍ଥାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣର ଠିକଣା ଖୋଜି ତାଙ୍କୁ କଂସା ଘଟି ଆକାରର ଦଶଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଘଟି ଉପହାର ଦେଇଥିଲେ । ପରେ ପରେ ଏଘଟି ଆକବରଙ୍କ ଅତି ପ୍ରିୟ ହୋଇପଡିଲା । ସେ ଦୈନିକ ଏଥିରେ ହିଁ ପାଣି ପିଉଥିଲେ । ୧୭୩୯ ତକ ଦିଲ୍ଲୀରେ ଥିବାର ପ୍ରମାଣ ପ୍ରକ୍ଷାତ ଐତିହାସିକ ଯଦୁନାଥ ସରକାର କହିଛନ୍ତି । ନାଦିର ଶାହା ଆକ୍ରମଣ ସମୟରେ ସେ ସବୁ ଧନରତ୍ନ ପାରସ୍ୟକୁ ନେଇଗଲେ ମାତ୍ର ଏ କଂସା ଘଟିକୁ ବହୁତ ଖୋଜା ଖୋଜି କଲା ପରେ ବି ପାଇନଥିଲେ । ଜଣା ପଡୁଛି ! କେହି ମୋଗଲ ବଫାଦାର ପାରିଷଦ ତାକୁ ଲୁଚେଇ ଦେଇଥିଲେ । କଲିକତା ଓ ଭୁବନେଶ୍ବର ସଗ୍ରହାଳୟରେ ଏହାର ପ୍ଲାଷ୍ଟର ଅଫ ପ୍ୟାରିଶ ମଡ଼େଲ ରଖାହୋଇଛି । ମାତ୍ର ଜଣାନାହିଁ ଏ ବଦମାସ ଲୋକ ପାଖରେ ଏ ଐତିହାସିକ ଘଟି କେମିତି ପହଞ୍ଚିଲା ? ସଂଗ୍ରହାଳୟ ମାଲିକଙ୍କୁ ଖବର ମିଳିବ ତ ଟଙ୍କା ବିଡା ଦେଇ କିଣି ନେବେ ?”


ଏମିତି ପୁଙ୍ଖାନୁପୁଙ୍ଖ ଐତିହାସିକ ସାରଗର୍ଭକ ବିବରଣୀ ଶୁଣିସାରିବା ପରେ ବଳିୟାର ସିଂ ସାରଙ୍କ ମନରେ ଲୋଭ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ଏମିତି ପ୍ରଭାବ ପଡିଲା ଯେ ସେ ମନେ ମନେ କୁରୁଳି ଉଠିଲେ ।  ତତକ୍ଷଣାତ ପଣ୍ଡା ବାବୁଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ –“ ଆପଣ ଏ କଂସା ଘଟିକୁ ନେଇ କ’ଣ କରିବେ ? ବୁଝିଲେ ସାର ! ପୁରୁଣା ଐତିହାସିକ କୃତି ସଂଗ୍ରହ କରିବା ମୋର ଏକ ରୁଚି ଓ ଅଭ୍ୟାସ । ହରପ୍ପା ମୁଦ୍ରା –ଗୁପ୍ତ ବାସ୍ତୁକଳା –ଅଶୋକି ସ୍ତୂପ – ଆଲ୍ଲାଉଦ୍ଦୀନ ତରବାରୀ –ଯାହାଙ୍ଗିର ଅଣ୍ଡା –ଆଉରଙ୍ଗଜେବ ଟୋପି –ଫରାସୀ ଫୁଲଦାନି –ବ୍ରିଟିଶ କୋଟ ---- --- ଇତ୍ୟାଦି ମୁଁ ସଂଗ୍ରହ କରିଛି । କଥା କ’ଣ କି , ଘଟିଟି ମୋ ପାଦ ଉପରେ ପଡିବା ବେଳଠୁଁ ହିଁ ମୁଁ ଏହାର ଅଧା-ମାଲିକ । କେବଳ ଔପଚାରିକତା ପାଇଁ ବିଶ୍ଵାଳ ବାବୁଙ୍କୁ ପଚାରିବାକୁ ପଶି ଆସିଥଲି । ଯେତେ ପଇସା ଯେତେ ଟଙ୍କା ଲାଗୁ ପଛେ ମୁଁ ହିଁ ଏହାକୁ ନେବି । ଏହାକୁ କିଣିବି ।

“ବାହାରେ ବାହ ! ଆପଣ କେମିତି କିଣିବେ ମୁଁ ଦେଖିବି ? ମୁଁ ନିହାତି କିଣିବି ? ଏହା ଉପରେ ମୋର ଏକଚାଟିଆ ହକ ଅଛି । କାରଣ ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ରେଟ ଛିଡିଛି , ଦର କରିଛି । ” ପଣ୍ଡା ବାବୁ ଛାଡିବାର ନୁହଁ ।


“କେମିତିକା ଅଧିକାର । ଆପଣ ହିଁ କୁହନ୍ତୁ । ” ବଳିୟାର ସିଂ ବାବୁ ଯୁକ୍ତି କରିବା ଆଳରେ କହୁଥାନ୍ତି ।


“ ଘଟି ପାଣିରେ ଆପଣ ସ୍ନାନ କଲେ ନା ମୁଁ ?


“ଆପଣ କଲେ” ।


“ ଘଟି ଆପଙ୍କ ପାଦରେ ପଡିଲା ନା ମୋ ପାଦରେ । ”


“ଆପଣଙ୍କ ପାଦରେ “ ।


“ଏଣୁ ଘଟି କିଣିବା ଅଧିକାର କେବଳ ମୋର , କେବଳ ହିଁ ମୋର । ”


ଏମିତି କଳି ତକରାଳ ଶୁଣି ବିଶ୍ଵାଳ ବାବୁଙ୍କୁ ବଡ ଅତିଷ୍ଠ ଲାଗିଲା । ସେ ବହୁତ ସମୟରୁ ଚୂପ ଚାପ ଥିଲେ । ସହିବାର ସୀମା ଟପିବାରୁ ସେ ମୁଁହ ଖୋଲିଲେ –“ ବେକାର-ଫେକାର କଥା କହିବା ବନ୍ଦ କରନ୍ତୁ ଆପଣ ମାନେ  । କାହାର ଅଧିକାର , କାହାର ହକ ମୁଁ କହିବି । ଅସଲି ମାଲିକକୁ ନ ପଚାରି ଖାଲି ଚବର ଚବର ପଚର ପଚର ହେଉଛ । ଶୁଣ ! ଯିଏ ବେଶୀ ଟଙ୍କା ଦେବ , ଯିଏ ଅଧିକା ଦେବ ଘଟି ସେ ନେବ । ” ପଣ୍ଡାବାବୁ ରୋକଠୋକ ଶୁଣେଇଦେଲେ ।


“ଆପଣ ଘଟି ପାଇଁ ୫୦୦ ଦେଉଥିଲେ । ମୁଁ ୫୦୦୦ ଦେବି । “ କହିଲେ ଆଉ ପଛ ପକେଟରୁ ମନିପର୍ସ ବାହାର କେଲେ ଏବଂ ଦୁଇଟି ଦୁଇ ହଜାରିଆ ଆଉ ଦୁଇଟି ୫୦୦ ନୋଟ ବିଶ୍ଵାଳ ବାବୁଙ୍କୁ ଧରେଇ ଦେବାକୁ ଯାଉଥିଲେ ।


ପଣ୍ଡା ପୁଅ ଚିହ୍ନିକି ଆସିଲେ । “ବହୁତ ପଇସା ଦେଖେଇ ହଉଛୁ ଯାଜପୁରିଆ । ମୁଁ ଦଶ ହଜାର ଦେବି । ରଖ ତୋ ଟଙ୍କା ତୋ ପାଖରେ । ”—ପଞ୍ଜାବୀ ପ୍ଯାକେଟରେ ନିଜ ହାତକୁ ଟଙ୍କା ବାହାର କରିବା ମୁଦ୍ରାରେ ପ୍ରବେଶ କରେଇଲେ ।


“ ଶୁଣନ୍ତୁ ! ମୁଁ ପୂରାପୂରି ୧୨୦୦୦ ଦେବି । ଲାଗିଲେ ଆହୁରି ଲଗେଇବି , ଆହୁରି ବଢେଇବି । ମନ ହେଇଛି ଯେତେବେଳେ ଛାଡିବିନି । “ବଳିୟାର ସିଂ ବାବୁଙ୍କ ଦୃଢୋକ୍ତି ଜଣାପଡୁଥିଲେ ।

ପଣ୍ଡାବାବୁ ବଡ ହାଇମାରି ନିଜ ହାତକୁ ପଞ୍ଜାବୀ ପ୍ୟାକେଟରୁ ଅତି ସନ୍ତର୍ପଣରେ ବାହାର କଲେ ବାଜି ହାରିଯାଇଥିବାର ମିଛି ମିଛିକା ଗ୍ଲାନିରେ  । ମୁଁହରେ ପରାସ୍ତ ଭାବର ବେଶ ଝଲସି ଉକୁଟି ଉଠୁଥିଲା । କିନ୍ତୁ ମନରେ ଖୁସିର –ଆଶାର ଅରୁଣିମା ଉଙ୍କି ମାରୁଥିଲା ।


ବଳିୟାର ସିଂ ବାବୁଙ୍କୁ ଇଙ୍ଗିତ କରି-“ ଘଟି ଆପଙ୍କର ହେଲା । ନେଇଯାନ୍ତୁ ଆପଣ । ମୋ ପାଖରେ ଦଶ ହଜାରରୁ ଅଧିକା ଦେବାକୁ ନାହିଁ । ”


ଏହି ଦିପଦ ଶୁଣିବା ପରେ ବଳିୟାର ସିଂ ବାବୁଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତାରେ ଓ ବାଜି ଯିତିଯିବାର ଗର୍ବରେ ହସିଦେଲେ । କୋଣରେ ଉଲଟି ପଡିଥିବା ଘଟି ଉପରେ ଛଞ୍ଚାଣ ପରି ଝପଟି ପଡିଲେ ଆଉ ହାତରେ ଘଟିକୁ ଉଠେଇନେଲେ । ଝାଡିଦେଲେ ପୋଛିପକେଇଲେ ଯେମିନ୍ତି କୋଟି ନିଧି ହାତ ମୁଠାରେ ।


ବଳିୟାର ସିଂ ବାବୁ ବିଶ୍ଵାଳ ବାବୁଙ୍କୁ ୧୨୦୦୦ ଟଙ୍କା ଦେଇ ରାସ୍ତା ଉପରକୁ ଉଠିଲେ । ବିଶ୍ଵାଳ ବାବୁଙ୍କ ହାତରେ ଟଙ୍କା ଛୁଇଯିବାକ୍ଷଣି ଚେହେରାରେ ଖୁସିର ଫଲଗୁ ଛେଲକାଣି ମାରିଲା । ସେ ଚେହେରା ଦେଖିବାର ଥିଲା । ଲାଗୁଥିଲା ଯେମିତି ସାତଦିନରେ ବଢିଥିବା ଦାଢିର ପ୍ରତ୍ୟକ ବାଳ ଖୋସିରେ ଦୋଳି ଖେଳୁଛନ୍ତି ।


ଦୀର୍ଘ ସପ୍ତହେବ୍ୟାପୀ ଯେଉଁ ଚିନ୍ତା ଓ ହତାଶା ବିଶ୍ଵାଳ ବାବୁଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଉକୁଣି ପରି କୁଣ୍ଡେଇ –ରୁଣ୍ଡେଇ ବସିଥିଲା , ସାଥି ବୃନ୍ଦାବନ ପଣ୍ଡାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତ ଓ ଆକସ୍ମିକ ବୁଦ୍ଧିମତା ବଳରେ ସୁଖାତ୍ମକ ଓ ଆମୋଦଦାୟକ ସିନରେ ଅନ୍ତ ହେଲା ।


“ ଦେଖ ! ତୋ ସହିତ ମୋର ଅନେକ କଥା ଅଛି । ପୂରାପୂରି ଦୁଇ ଘଣ୍ଟା ଲାଗିବ । ବର୍ତ୍ତମାନ ତୋ ପିଠି ଆଉଁସିବାକୁ –ସାବାସି ଦେବାକୁ ଘଣ୍ଟାଏ ଆଉ ତା’ ପରେ ଗଳାରେ ଲଗେଇ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେବି ଘଣ୍ଟାଏ । ”- ବିଶ୍ଵାଳ ବାବୁ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଥିଲେ ଆଉ କହୁଥିଲେ ।


“ ଧେତ ଶଳା ! ପ୍ରଥମେ ତୁ ୧୨୦୦୦ ହଜାର ଟଙ୍କା ଗଣିକରି ରଖ ଛାତି ପକେଟରେ । ରାତିରେ ସୁଲୁ ଭାଉଜଙ୍କ ମାନ ଭଞ୍ଜନ ଆଉ ମନୋରଞ୍ଜନ କରିବୁ । ମୁଁ ଚାଲିଲି । ତେଣେ ମୋର ବହୁତ କାମ । ” ପଣ୍ଡା ବାବୁ ହସୁଆ ମିଠାଳିଆ କାଇଦାରେ କହୁଥିଲେ ।


ବିଶ୍ଵାଳ ବାବୁ ସେଦିନ ରାତି କେମିତି କଟେଇଲେ , କେମିତି ଭାଉଜଙ୍କ ଆଗରେ ପୁରୁଷ ପଣିଆ ରଖିଲେ , କେମିତି ମରଦ ଜାତିପାଇଁ ପୌରୁଷର ବିଜଯ ବୈଜୟନ୍ତୀ ବାନା ଉଡେଇଲେ ,ତାଙ୍କ ସହିତ ଦେଖା ହେଲେ ଶୁଣିକରି ଆପଣମାନଙ୍କୁ କହିବି । ଇତି ନମସ୍ତେ ଭଲରେ ରହିବା ସମସ୍ତେ ।






Rate this content
Log in

More oriya story from Panchanan Jena

Similar oriya story from Comedy