Click Here. Romance Combo up for Grabs to Read while it Rains!
Click Here. Romance Combo up for Grabs to Read while it Rains!

Sanjaya Ananda Kumar Tripathy

Comedy


4.6  

Sanjaya Ananda Kumar Tripathy

Comedy


ସେ କିନ୍ତୁ-ସେ ନୁହେଁ

ସେ କିନ୍ତୁ-ସେ ନୁହେଁ

6 mins 136 6 mins 136

“ସାର ନମସ୍କାର” ପିଲାଟି ନତମସ୍ତକ ହୋଇ କହିଲା ।

“କ’ଣ ହେଲା” । ଚୌକିରେ ବସିଥିବା ଭଦ୍ର ଲୋକ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ।

“ମୋର ବାସସ୍ଥାନ ପ୍ରମାଣପତ୍ର ଦରକାର । ଆବେଦନ କରିଛି । କେବେ ମିଳିବ । ଆଇ.ଟି.ଆଇରେ ଫର୍ମ ପକାଇବା ଶେଷ ତାରିଖ ଦୁଇଦିନ ରହିଲା ।” ପିଲାଟି କହିଲା ।

“ଠିକ୍ ସମୟରେ ମିଳିବ । ବ୍ୟସ୍ତ କାହିଁକି ହେଉଛ ।” ଭଦ୍ରଲୋକ କହିଲେ । ପିଲାଟା ଗାଁରୁ ତିନି ଦିନ ହେଲା ଦୌଡ଼ୁଛି । ଏଠି ଆବେଦନ କଲା । ରାଜସ୍ୱ ନିରୀକ୍ଷକ ପାଖରୁ ରିର୍ପୋଟ ଆଣି ଦେଲା । ତଥାପି ପ୍ରମାଣ ପତ୍ର ମିଳିନାହିଁ । ଆରେ ସିଏ ତ ପୁଣି ଏ ମର୍ତ୍ତ୍ୟମଣ୍ଡଳରେ ଅଛି । ସଦ୍ୟ ମାଟ୍ରିକ୍ ପାସ୍ କରିଥିବା ପିଲା ଏତେ କଥା ଜାଣିବ କୁଆଡ଼ୁ । ସ୍କୁଲ ପାଠରେ ଜାଣିଛି । ସାର ଟାସ୍କ ଦେଲେ ପରଦିନ ଆଣି ଦେଖାଇବ । ପରୀକ୍ଷା ଦେଲେ ଠିକ୍ ସମୟରେ ଫଳ ବାହାରିବ । ମାତ୍ର ଏଠି ଘଡ଼ିକେ ଘୋଡ଼ା ଛୁଟୁଛି । ଏଇ ହେଲା ହେଲା କହି ଆଜିକୁ ଚାରି ଦିନ ହୋଇଗଲା କିନ୍ତୁ ହୋଇପାରୁନି । ସେ ଆଜି ନିରାଶବାଣୀ ଶୁଣିବା ସ୍ଥିତିରେ ନଥିଲା । ଯେମିତି ହେଉ ବାସସ୍ଥାନ ପ୍ରମାଣପତ୍ର ନେଇ ଫର୍ମଟା ଆବେଦନ କରି ଗାଁକୁ ଫେରିବ । ବାଧ୍ୟହୋଇ କହିଲା “ଆଜ୍ଞା, ଯେମିତି ହେଉ ମୋତେ ସାର୍ଟିଫିକେଟ୍‌ଟା ଦେବେ, ମୋର ଆଉ ଆସିବାକୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ କି ପଇସା ବି ନାହିଁ ।”

ତଥାପି ଭଦ୍ର୍ରବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର କଥାରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ନାହିଁ । ସେ କହିଲେ “ମୁଁ କହିଲି ପରା, ମିଳିବ । ଯଦି ଏତେ ବ୍ୟସ୍ତ, ଯାଅ ତହସିଲଦାରଙ୍କୁ କହିବ ।” ପିଲାଟାର ଏତେ ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, ସେ ଭାବୁଥିଲା ଏ ଲୋକଟା ଖେଳୁଛି । ତହସିଲଦାର ସାର୍ଟିଫିକେଟ ଦେବେ ବୋଲି ସେ ଜାଣିନଥିଲା । ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ତହସିଲଦାରଙ୍କ କୋଠରୀ ଭିତରେ ପଶିଗଲା ।

ନୂଆ ହୋଇ ତହସିଲଦାର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଯୋଗ ଦେଇଛନ୍ତି । ବୟସ ବି ବେଶି ନୁହେଁ । ସେ ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ପଚାରିଲେ “କଅଣ ହେଲା ।” “ସାର୍ ନମସ୍କାର, ମୋର ସାର୍ଟିଫିକେଟ ଜଲ୍‌ଦି ଦିଅନ୍ତୁ ।” ଏକା ନିଃଶ୍ୱାସରେ କହିଗଲା । ତହସିଲଦାର କହିଲେ ବ୍ୟସ୍ତ କାହିଁକି ? ମୁଁ ବୁଝୁଛି କହି ରୁମ୍‌ରୁ ଉଠି ବାହାରିଲେ । ସଂପୃକ୍ତ କିରାଣୀଙ୍କ ପାଖରେ ପହଂଚିଗଲେ । ସେ ଦେଖିଲେ ଚୌକିରେ ଭଦ୍ରବ୍ୟକ୍ତି ବସି ସିଗାରେଟଟିଏ ଟାଣୁଛନ୍ତି । କହିବା ବାହୁଲ୍ୟ ସାହେବମାନେ ତହସିଲଦାର ଗଲାବେଳେ ସାଙ୍ଗରେ ଅର୍ଡ଼ର୍‌ଲି ପିଅନ ଗଗନ ମଧ୍ୟ ଯାଇଥିଲା । ସେ ପଚାରିଲେ ଏଇ ବାବୁ କଅଣ ସାର୍ଟିଫିକେଟ କାମ କରୁଛନ୍ତି । ପିଅନଟି ଥଙ୍ଗ ଥଙ୍ଗ ହୋଇଗଲା । ହଁ, ନାହିଁ କହିପାରିଲା ନାହିଁ । କାରଣ ଯିଏ ସିଟ୍‌ରେ ଥିଲେ ସେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ବେକାରୀ ଓ ଯିଏ ସିଟ୍ ଛାଡ଼ି ବାହାରେ ଥିଲେ ସେ ସରକାରୀ । ତହସିଲଦାର ପୁଣି ପଚାରିଲେ । କଥା କଅଣ ? ଏଇ ଆମ ଷ୍ଟାଫ୍ ନା ବାହାର ଲୋକ । କଅଣ କରୁଛନ୍ତି ଏଠି । ଗଗନ କହିଲା “ସେ କିନ୍ତୁ ସେ ନୁହେଁ ।” ତହସିଲଦାର ଚମକି ଉଠିଲେ । ନୂଆ ଗୋଲକ ଧନ୍ଦାରେ ମୁଣ୍ଡ ପଶିଗଲା । “ସେ କିନ୍ତୁ ସେ ନୁହେଁ” କଥାଟା ମୁଣ୍ଡ ଠଉରେଇ ପାରିଲା ନାହିଁ । ସେ ପୁଣି ପଚାରିଲେ “ସେ କିନ୍ତୁ ସେ ନୁହେଁ, ମାନେ କଅଣ ? ପିଅନ ବୁଝେଇଲା । ସାର ଏଇ ବାବୁ ବେସରକାରୀ - ମାତ୍ର କାମ ସରକାରୀ, ଚୌକି ଆମରି -ମୁଣ୍ଡ ତାଙ୍କରି । ପୂରା ଅଭିଜ୍ଞ - ସବୁ କାମକୁ ସରି । ଆମର ଏଠି ଯୋଉ ବାବୁଙ୍କ କରନ୍ତି ଚାକିରୀ - ସିଏ ଖାଲି ହୁଅନ୍ତି କିରି କିରି । ତହସିଲଦାରଙ୍କ ପିତ୍ତ ଚଢ଼ିଗଲା । କଅଣ ସବୁ କହିଯାଉଛି ଏ ଗଗନ । ସେ ରାଗିଗଲେ କଅଣ ସବୁ ଇଆଡୁ ସିଆଡୁ ବକି ଯାଉଛୁ । ମୋତେ ବୁଝେଇଲୁ “ସେ କିନ୍ତୁ ସେ ନୁହେଁ” କଅଣ । ପିଅନ ବୁଝେଇଲା “ଆଜ୍ଞା ସେ ଚୌକିରେ ବସିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଚୌକିରେ ତାଙ୍କ ନାଁ ନାହିଁ ଅର୍ଥାତ୍ ଚୌକି ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କର ମା’ନେ ଏଠି ଅନ୍ୟଜଣେ ପୋଷ୍ଟିଂ ହୋଇଛନ୍ତି । “ଓଃ ! କଅଣ ଚାଲିଛି ଏଠି ।” ତହସିଲଦାର ବିରକ୍ତି ହୋଇ କହିଲେ ।

ଏତେବେଳକୁ ସିଗାରେଟଟା ଫିଙ୍ଗି ଦେଲେ ବେସରକାରୀ ବାବୁ ଉଠିପଡ଼ିଲେ କହିଲେ “ସାର୍‌, ଆପଣ ଭୁଲ ବୁଝନ୍ତୁ ନାହିଁ । ଦେଶ, ରାଜ୍ୟ ସବୁ ଏ ନୀତିରେ ଚାଲିଛି । ଏଇ ତ ତହସିଲ ଅଫିସ୍‌, ଏଥିରୁ ବାଦ୍ ପଡ଼ିବ କେମିତି ?”

ତହସିଲଦାର ଆଉ ଗୋଟାଏ ଗୋଲକ ଧନ୍ଦାରେ ପଶିଗଲେ । ଇଣ୍ଟରନେଟ୍‌ରେ ଗୁଗ୍‌ଲେ ସାର୍ଚ୍ଚ ଇଞ୍ଜିନ ଭଳି । ଗୋଟିଏ/ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦ ଲେଖି ମାଉସ୍ କ୍ଲିକ୍ କଲେ ୦.୦୯ ସେକେଣ୍ଡରେ ୧,୫ତିନି,୭୧୨ ୱେବସାଇଟର ଠିକଣା ଦେବ । ସବୁ ଦେଖିଲା ବେଳକୁ ମଣିଷ ୨୫ ବର୍ଷରୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ ୬୦ ବର୍ଷ ହୋଇଯିବ । କିନ୍ତୁ ୱେବସାଇଟ ସରିବନି । କିନ୍ତୁ ବେସରକାରୀ ବାବୁ କଥାରେ ଓଜନ ଅଛି, ସିଏ ହୃଦୟଙ୍ଗମ କରିପାରିଲେ । ସିଏ ପଚାରିଲେ, “ମୋତେ ବୁଝେଇଲ ! ସେ କିନ୍ତୁ ସେ ନୁହେଁ ନୀତିଟା କଣ ? ଦେଶ, ରାଜ୍ୟ ... ଏ ନୀତିରେ ଚାଲିଛି ।” ସ୍ୱୟଂ ତହସିଲଦାରଙ୍କ ମୁହଁରୁ ଏ କଥା ଶୁଣି ବେସରକାରୀ ବାବୁଙ୍କ ଉତ୍ସାହ ବଢ଼ିଗଲା । ସେ କହିଲେ ଦେଖନ୍ତୁ ଏ କଥା ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି ରାଜ୍ୟର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଯିଏ ଅଟନ୍ତି (ଗାଦିରେ ଯିଏ ଅଛନ୍ତି) - ସେ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ନୁହଁନ୍ତି (ଗାଦୀ ବାହାରେ ଯିଏ ଅଛନ୍ତି - ସେ ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରକୃତ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ।) ନିଜର ଗାଦିରେ କଳଙ୍କ ଲାଗିଲେ, ଗଣମାଧ୍ୟମ ବିରୋଧିଦଳ ପାଟି କଲେ ଗାଦି ଛାଡ଼ି ଦେବ ଓ ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ନୂଆ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ କରିଦେବେ - ଏଠି ସେଇ ଫର୍ମୁଲା “ସେ କିନ୍ତୁ ସେ ନୁହେଁ” କାମ କରିବ । ଶରୀର ଜଣଙ୍କର କିନ୍ତୁ ବୁଦ୍ଧି ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କର । ସାର ଆପଣ ଯଦି ସ୍ୱୀକାର କରିବେ ଏ ସର୍ବଜନ ଆଦୃତ କଳିଯୁଗ ନୀତି ।

ଏଇ ଆପଣଙ୍କର ଅଫିସ୍‌ର ପିଅନ ଲାଲ୍‌ମୋହନ । ବୁଢ଼ା ହୋଇଗଲାଣି, କୋଉ ସାହେବଙ୍କ ଘରେ କାମ କରୁ କରୁ ସାର୍ଟିଫିକେଟ୍‌ଟିଏ ଯୋଗାଡ଼ କରି ଚାକିରୀଟି ପାଇଲା । ହେଲେ ପ୍ରକୃତ ବୟସ ତିନି୮ ହେଲାବେଳକୁ ୨୮ ବର୍ଷ ବୟସର ସାର୍ଟିଫିକେଟ ଦେଖାଇଲା । ମଦ ଟିକିଏ ନ ପିଇଲେ ବଳପାଉନି । କିନ୍ତୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ କାମ କରିଛି । ସେ କିନ୍ତୁ ସେ ନୁହେଁ - ଫର୍ମୁଲାରେ । ଆଗ ସାହେବଙ୍କୁ କହି ଅଫିସ୍ ଆସୁନି । ଆସୁଛି ତା’ ପୁଅ । ସହଜରେ ତ ନୂଆ ଚାକିରୀ ମିଳୁନି । ପିଲା ବି ଘରେ ବସି ବେକାର କଥାରେ ମୁଣ୍ଡ ପୂରଉଥିଲା । ଦେଖନ୍ତୁ ଖାତାରେ ବାପାର ନା’ କିନ୍ତୁ କାମ କରୁଛି ପୁଅ । ବାପା ନା’ରେ ଦରମା ବ୍ୟାଙ୍କ ଖାତାକୁ ଚାଲିଯାଉଛି । ବାପା ଖୁସ୍‌, ପୁଅ ଖୁସ୍‌, ସରକାର ବି ଖୁସ୍ । ଆଉ ୬ ବର୍ଷ ଚାକିରୀ ଅଛି ସାର୍ଟିଫିକେଟ୍ ଅନୁସାରେ । ଭଗବାନ ନ କରନ୍ତୁ ଚାକିରୀ ସରୁଛି କି ନାହିଁ ଦେଖନ୍ତୁ ।

ସାର୍ ଏତିକିରେ କଥା ସରୁ ନାହିଁ । ଲୋକଙ୍କର ସହରରେ ଘର ଅଛି । ରହିବାକୁ ବଳି ଯାଉଛି, ଭଡ଼ା ଲାଗିଛି । କିନ୍ତୁ ସରକାରୀ ଘର ଖଣ୍ଡିଏ ବି ମିଳିଛି ଭଲ ଏରିଆରେ । ତାକୁ ଭଡ଼ା ଲଗାଇଦେଲେ । ସେଇ ଫର୍ମୁଲା - ସେ କିନ୍ତୁ ସେ ନୁହେଁ । ଘର ଥିବ ବିଶ୍ୱାଳ ନାଁରେ କିନ୍ତୁ ରହୁଥିବେ ପଣ୍ଡାବାବୁ । ଉଭୟେ ଖୁସ୍ । ପଣ୍ଡା ବାବୁଙ୍କୁ ଘର ମିଳିବାକୁ ଆହୁରି ୧୦ ବର୍ଷ ଅଛି । ଏପଟେ ବିଶ୍ୱାଳ ବାବୁ ଦରମାରୁ କଟୁଥିବା ଟଙ୍କା ଉପରେ ତିନିହଜାର ବେଶି ପାଉଛନ୍ତି ତ ଧର୍ମ କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି ମାନସିକ ଶାନ୍ତି ମଧ୍ୟ । ଏଇତ ଚାକିରୀଆ କଥା । ନିର୍ବାଚିତ ପ୍ରତିନିଧିମାନଙ୍କ ନାଁରେ ୨/ତିନିଟି ଘରେ ରହିଛି ରାଜଧାନୀରେ । ଗୋଟାକରେ ନିଜେ ରହିବେ, ଗୋଟାକରେ ଚେଲା, ଚାମୁଚା, ଆଉ ଗୋଟାଏ ଭୋଜିଭାତ କରିବା ପାଇଁ । ସେ କିନ୍ତୁ ସେ ନୁହେଁ - ଫର୍ମୁଲା ବି ଏଠି ପ୍ରୟୋଗ କରାଯାଉଛି । କଲିଂବେଲ ଦେଇ ପଚାରିଲା ବେଳକୁ “ଏଇ ଅମୁକଙ୍କର ଘର” ଉତ୍ତର ଆସିବ ହଁ କିନ୍ତୁ ସେ ରହୁଛନ୍ତି ଅମୁକ ନମ୍ବରରେ ଅର୍ଥାତ୍ ପରଜଣଙ୍କର ନାଁରେ ରହୁଛି ଅନ୍ୟ ଜଣେ । ଠିକା କାମ ହେଉଛି । ଟେଣ୍ଡର ମାଫିଆ ଯୁଗ । ଟେଣ୍ଡର ପାଇବ ଜଣେ, ପଇସା ତା’ ନା’ରେ ଆସିବ, କାମ କରିବ ଆର ଜଣେ ଠିକାଦାର । କାଗଜରେ ତା’ର ନାମ ଗନ୍ଧ ନାହିଁ । କାମ ଯାହାହେବ ଜାଣୁଥିବେ - ପୁଣି କଳିଯୁଗ ନୀତି - ସେ କିନ୍ତୁ ସେ ନୁହେଁ ।

ଏତେ ଉଦାହରଣ ଦେଲା ପରେ ସେ ନିଜ ବିଷୟରେ ବି କହିଲା “ସାର ମୁଁ ବି ଦିନେ ଏଠିକୁ ବାସସ୍ଥାନ ସାର୍ଟିଫିକେଟ ନେବାକୁ ଆସିଥିଲି । ମାତ୍ର ନ ପାଇବା ବିଳମ୍ବ ହେବାରୁ କାରଣ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରି ନିଜ ସାର୍ଟିଫିକେଟ ନିଜେ ଲେଖିଲି । ପାଠପଢ଼ା ସରିବା ପରେ ବେକାର ହୋଇଥିଲି । ଏଠି ଯୋଗାଯୋଗ କରି ଅଛି । ସାର ସବୁ କାମ ଜାଣିଛି । ଆଇନ ଅନୁସାରେ କରୁଛି । କିଏ ବି ଅସୁବିଧାରେ ପଡ଼ିବେ ନାହିଁ । ଲୋକଙ୍କର କାମ ବି ହେଉଛି । ଇଏ ବାବୁ ଖାଲି ଆସି ଦସ୍ତଖତ ମାରି ମାରୁଛନ୍ତି ସକାଳଠୁ ସଂଧ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ । ସାର କାମ ବି ବହୁତ ଭିଡ଼ । ଅଫିସରୁ ଏ ଭିତରେ ଚାରି ଜଣ ଅବସର ନେଲେଣି କିନ୍ତୁ ନିଯୁକ୍ତି ଗୋଟାଏ ବି ନାହିଁ । ବାବୁ ତ କହୁଥିଲେ ପିଲା ଗୋଟାଏ ଠିକ୍ କର ସେ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ । ତାଙ୍କର ଦସ୍ତଖତ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ପାଇଁ କହୁଛନ୍ତି କାରଣ କେତେ ଦସ୍ତଖତ ଦେବେ । ହାତ ବଥେଇ ଯାଉଛି । ଗଗନକୁ ପଚାରନ୍ତୁ । ମୁଁ ଯଦି ଟିକିଏ ବି ମିଛ କହୁଥିବି ଆପଣ ଯାହା ଦଣ୍ଡ ଦେବେ ଗ୍ରହଣ କରିବି ।

ତହସିଲଦାରଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କାମ କରୁ ନ ଥିଲା । ସେ କିନ୍ତୁ ସେ ନୁହେଁ - ଖାଲି କାନରେ ବାଜୁଥିଲା ଓ ପାଟିରେ ବି ଅନ୍ୟ କଥା ଆସୁନଥିଲା । ନିଜ କୋଠରୀକୁ ଫେରିଆସି ଢକ ଢକ କରି ଦୁଇ ଗିଲାସ ପାଣି ପିଇ ବସିଗଲେ । ବାସସ୍ଥାନ ପ୍ରମାଣପତ୍ର ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିବା ପିଲାକୁ କହିଲେ । ହବ, ସବୁ ଠିକ୍ ସମୟରେ ହେବ । ବ୍ୟସ୍ତ ହୁଅନି । ବାହାରେ ଅପେକ୍ଷା କର ।



Rate this content
Log in

More oriya story from Sanjaya Ananda Kumar Tripathy

Similar oriya story from Comedy