ଯୌବନ ଯାତ୍ରା

 ମୁଁ ଆଉ କବିତା ଲେଖୁନି 

ଲେଖିବି ବା କାହିଁକି ?

ଯଦି ସେ ପଢିବାକୁ ଚାହୁଁନି ।

ଦିନ ଥିଲା ମୁଁ କବିତା ଲେଖୁଥିଲି 

ରାତି ରାତି ଅନିଦ୍ରା ହେଇ 

ଦିବା ସ୍ବପ୍ନ ରେ ବିଭୋର ହେଇ 

କାହାର ସୁନ୍ଦର ରୂପ କୁ 

ମୋ କବିତା ରେ ଆଙ୍କୁଥିଲି ।

ସେ ବି ପଢେ ମୋ କବିତା 

ଲେଖନୀ ର ଶେଷ ବୁନ୍ଦା ସରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ 

ରାତ୍ରି ଉଜାଗର ରହି 

ସମ୍ମୋହିତ ନାୟିକା ଟେ ପରି ।

ମୋ କଲମ ର ମୁନ ଭାଙ୍ଗିଯାଇନି 

ସ୍ୟାହି ସେମିତି ଅକ୍ଷତ ପଡିଛି 

ହେଲେ ଏ ହୃଦୟ ରେ ,

 ଅସଂଖ୍ୟ କ୍ଷତ ହୋଇସାରିଛି ।

ଯନ୍ତ୍ରଣା ରେ ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି 

ଲାଘବ ର ଆଶା ରେ ...

ବିକଳ ହେଉଛନ୍ତି....

ହେଲେ ସେ ଏବେ ଅନ୍ୟମନସ୍କ 

କବିତା ଠାରୁ ......

ଆଉ ଏ ଅନାମଧେୟ କବିଠାରୁ ବି .....

କେଉଁ ଯନ୍ତ୍ର ଦୁନିଆ ର ପୁଷ୍ପ ଶଯ୍ୟା ରେ 

 ସେ ଅପେକ୍ଷା ରତ .......

ନିଜର ଯାନ୍ତ୍ରିକ ମଣିଷ ପାଇଁ  

ନିଜର ଯୌବନ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ।।