ତୁମକୁ ଦେଖିବା ପରେ

ତୁମକୁ ଦେଖିବା ପରେ ଲାଗିଲା ଏମିତି

ଦ୍ୱାପରରେ ଥିଲି ମୁଁ ଗୋପୀକା ଯେମିତି

ସ୍ମୃତି ଫୁଲବନେ ମୋର ଅଝଟ ଝରଣା,

ମନେ ପଡେ ଗୋପପୁର ଅନେକ ଘଟଣା ।

ଅନୁରାଗ ଅଭିମାନ ପ୍ରେମ ମଧୁଶାଳା,

ସ୍ୱପ୍ନାତୁର ନୟନରେ ପ୍ରୀତି ପର୍ଣ୍ଣମାଳା

ଯମୁନାର ନୀଳ ଜଳ କଦମ୍ବ ବିପିନ,

କୁଞ୍ଜବନ ବଂଶୀ ସ୍ଵନ କରୁଛି ତଲ୍ଲୀନ ।

ମୋହନ ବେଣୁର ସପ୍ତରନ୍ଦ୍ରର ରାଗିଣୀ,

ଉଚ୍ଚାଟ ମୋ ହୃଦ ତଳ ଅଝଟ ଶ୍ରାବଣୀ

ଅଭିମାନୀ ପ୍ରୀତିଲଗ୍ନା ମୃଦୁ ଦହନରେ,

ଅଲିଭା ସମୟ ସ୍ମୃତି ସୁଖ ଫରୁଆରେ ।

ଆରକ୍ତ ଗୋଧୂଳୀ ଅପବାଦ ଅଗଣାରେ,

ଫଗୁଣର ରଙ୍ଗ ଝରେ ତୁମରି ନାଆଁରେ

ରୂପେଲି ଜହ୍ନର ଛବି ଯମୁନା କୂଳରେ,

ଶରତ ଜୋଚ୍ଛନା ରାସ ବେସୁରା ବୀଣାରେ ।

ମଧୁର ବନ୍ଧନ ପ୍ରିୟ ପ୍ରଣୟ ଚନ୍ଦ୍ରିକା,

ନୀଳ ରଙ୍ଗେ ଭିଜୁଥିଲା ସୁନ୍ଦରୀ ରାଧିକା

ସମ୍ପର୍କର ଚୁକ୍ତିନାମା ଅମୃତ ମୁହୂର୍ତ୍ତ

ଅବିଶ୍ୱାସ ନିଆଁ କୋଳେ ହୁଏ ଅପହୃତ ।

ନବନୀତ ବୟସର ବିଭୋର ସଙ୍ଗୀତ,

ପ୍ରୀତି ମନ୍ତ୍ରେ ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ ନୀରବ ନିଶିଥ

ସାତରଙ୍ଗ ସକାଳରେ କାଖରେ କଳସୀ,

ଯମୁନା ବାହାନା କାହ୍ନୁ ନିଅ ତୁମେ ଆକର୍ଷି ।

ଆଙ୍କୁଥିଲି ତୁମ ଛବି ନିଶି ଦିବସରେ,

କଳଙ୍କ କାଳିମା ବୋଳା ଭଙ୍ଗା ହୃଦୟରେ

ନିରାଶା ଅନ୍ଧାରେ ଆଜି ଅପେକ୍ଷାର ଶେଷ,

ମେଣ୍ଟିବ କି ପ୍ରିୟତମ ପ୍ରାଣୁ ଅବଶୋଷ ।

ଧୋକ୍କାଦେଲା ଧନୁ ଯାତ ମରୀଚିକା ହୋଇ,

ଲହୁ ଲୁହ ଏକାକାର ତୁମ ପଥ ଚାହିଁ

ଛଳନା ବାହାନା କି ବୁଝଇ ବିଶ୍ୱାସ,

ବିରହ ବିଧୂରା ପ୍ରାଣ ତୁମେ ମୋ ନିଶ୍ୱାସ ।

ଅଳସୀ ନଈରେ ଆଜି ଆସିଛି ଜୁଆର,

ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ରରେ ଦେଖିଲି ମୁଁ ତୋ ରୂପ ସମ୍ଭାର

ସେଇ ଆଖି ସେଇ ହସ ସେଇ ମିଠା ଚାହାଣୀ,

ତୋତେ ଦେଖି ଗୋପଦାଣ୍ଡେ ହୋଇଥିଲି ବାୟାଣୀ ।

ତୁମକୁ ଦେଖିଲା ପରେ ଅସୁମାରୀ ଆଶା,

ଅଦିନେ ମଳୟ ସାଥେ ପ୍ରସୂନର ଭାଷା

ପ୍ରୀତିରେ ବତୁରି ଗଲି ହେ କଳାବଦନ ,

ମନହଂସୀ ଖୋଜୁଅଛି ତୋ ବାହୁବନ୍ଧନ ।