ତୁମେ ଓ ଏକୁଟିଆ

ତୁମେ ତ ଥିଲ, ଅଛ, ଥିବ କହିଥିଲ ସବୁଦିନେ

ପୁଣି କଣ ମୁଁ ଏକୁଟିଆ ବୋଲି

ବିଚାରିବି ନିଜକୁ ?

ତୁମେ ଦୃଶ୍ଯମାନ ନୁହେଁ ଅନେକ ଆଖିକୁ,

ବିଚରନ୍ତି ପ୍ରାଣୀ ଅଣ୍ଡାଳି ଅଣ୍ଡାଳି ତୁମ ଆଖି କୁ

ହେଲେ ସତରେ କଣ ତୁମେ ନଥାଅ ?

ଏତେ ଜୀବନ ଘେରା ଚକରେ ବି

ମିଳୁ ନଥାଅ ବୋଲି ଅଭିଯୋଗ କାନ୍ଧାଅ ।

ତୁମ ସ୍ଥିତି, ଉପସ୍ଥିତି ନେଇ କୈଫିୟତ୍

ଦେଇ ହୁଏ କଣ ?

ତୁମେ ତ ସିଞ୍ଚୁଥାଅ ନିଜକୁ" ଅନୁଭବ "ଟେ କରି

ମୁଠେ, ଆକାଶେ, ସମୁଦ୍ରେ କି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡେ ଭରି ।

ଦର୍ପଣ ସିନା ଧୂଳିବିହୀନ ଥିଲେ

ପ୍ରତିଫଳିତ ହେବ ପ୍ରତିଛବି ।

ବହଳେ ମଳି ସହ " ଦିଶୁନି, ଦିଶୁନି " ଚିତ୍କାର

ମିଳୁନି ଓ ଶେଷରେ " ନାହିଁ " ର ନିଜଗଢା ଢମ

ଭିତରେ ନିଜକୁ ଦେଖେଇ ହବାକୁ କଣ

ଆଲୋକ ପିନ୍ଧିବ ଆହୁରି ଘେରାଏ ଅଧିକ ଆଲୋକ?

ଆଲୋକର ଲୋଡା ନଥାଏ ଆହୁରି ତେଜ

ଖାଲି ଜାହିର କରିବାକୁ ତା' ସ୍ଥିତି ।

ସେ ତ ସବୁଠି ।

ଆଖି ଖୋଲିବାକୁ ହୁଏ,

ମୁଦା ଆଖି ରେ ସବୁ ଅନ୍ଧାର ଦିଶୁଥାଏ

ଏ ତ ସ୍ବଭାବିକ କଥା ।

ତୁମେ ଥିଲ, ଅଛ,ଓ ଥିବ ର ପ୍ରତ୍ଯୟ

ମୋର ମିଛ ନୁହେଁ ।

ମୁଁ କେବେ ବି ଏକୁଟିଆ ନୁହେଁ 

ଯେ ଯାଏ ମୋ ସହ 

ତୁମେ ଅଛ।