ସ୍ମୃତି ଓ ବନ୍ଧୁ

ଜୀବନର ପ୍ରତିଟି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମେ ମନେପଡ

ପ୍ରତିଟି କ୍ଷଣରେ ମୋ ହୃତସ୍ପନ୍ଦନରେ ଦିଅ ମନେ ଦେଖା

କେଉଁ ଦୁନିଆରେ ତୁମେ ଅଛ ଜାଣେନା 

ଜାଣିନାହିଁ ତୁମେ ମୋତେ ଭଲପାଅ ନା ନାହିଁ

କିନ୍ତୁ ଏତିକି ଜାଣେ ଆପଣେଇ ପାରିବ ନା ନାହିଁ

କିନ୍ତୁ ଏତିକି ଜାଣେ ଯେ 

     ତୁମେ ମୋର ପ୍ରିୟତମ ବନ୍ଧୁ

     ସ୍ମୃତି ରୂପେ ଅସରନ୍ତି ସିନ୍ଧୁ

ଆଜିବି ମନେ ପଡେ ରାତିର ଶେଷ ପ୍ରହରରେ

ସ୍ୱପ୍ନ ଭାଙ୍ଗି ଯାଏ ତୁମ ହସ୍ତ ପ୍ରହାରରେ

କେହି ନୁହେଁ କାହାର

ଜାଣିବି ମୁଁ କାହିଁ ହୁଏ ଅଜଣା

ଛାତିର ନିବୃତ୍ତ କୋଣରେ କାହିଁ ହୁଏ ଯନ୍ତ୍ରଣା

ବାଟେ ଯାଉ ଯାଉ ତୁମେ ଯାଅ ଉଭେଇ

ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ ତୁମ କଥାର ଗୁଞ୍ଜରଣରେ

ଜାଣେନା କେଉଁ ଦିନ ହେବ ତୁମ ଦେଖା

କରିଛି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ କେତେ ଅପେକ୍ଷା 

କରିଛି କେତେ ଉପାୟ

ଅସରନ୍ତି ଏ ବାଣୀ

ନୁହେଁ ଏହା କାହାଣୀରେ!

ଦେଖୁଛି ଦେଖୁଥିବି ତୁମକୁ ସେଇ ଚାହାଣିରେ

ବେଳେ ବେଳେ କୁହ ତୁମେ ମୁଁ କିଛି ଜାଣେନା

ଜାଣି କରି କର ତୁମେ ଛୋଟ ବାହାନା 

ମଜା ମଜା ଲାଗେ ତୁମର ସେଇ ଚାହାଣି 

ଲୁଚାଇ ଲୁଚାଇ ଖାଅ ତୁମେ ମିଠା ପେଡା

ଜାଣି ପାରେ ମୁଁ ତୁମ ଦୁଷ୍ଟାମୀ

ଇଚ୍ଛାହେଲେ ମଧ୍ୟ କରିପାରିନାହିଁ ଗାଳି

ମନ କହେ ତୁମକୁ ଦେବାକୁ ଚିମୁଟି

ମାତ୍ର ସେପରି କରିପାରେନା

      କାରଣ ତୁମେ ମୋର ପ୍ରିୟତମ ବନ୍ଧୁ

      ସ୍ମୃତି ରୂପେ ଅସରନ୍ତି ସିନ୍ଧୁ 

ତୁମର ମିଠା ଅନୁଭୂତିକୁ ମନେ ପକେଇ

ଚକ୍ଷୁରୁ ଲୁହ ଯାଏ ଝରି

ଇଛା ହୁଏ ତୁମ ପାଖକୁ ଯିବାକୁ

ଲାଗେ ତୁମେ ଡାକୁଛ ହାତ ଠାରି

ବର୍ଷାର ପ୍ରତିଟି ବୁନ୍ଦେ ଦେଖା ଦେଇ ଖସିପଡ଼

ପାଣିର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଢେଉରେ ଦେଖା ଦେଇ ଉଭେଇ ଯାଅ

      କାରଣ ତୁମ ମୋ ପ୍ରିୟତମ ବନ୍ଧୁ

      ସ୍ମୃତି ରୂପେ ଅସରନ୍ତି ସିନ୍ଧୁ