ସାର୍ଥକ

ଅମୁହାଁ ଦେଉଳ ପରି 

           ଅଟେ ଏ ଜୀବନ 

ଖୋଜିଲେ ନ ପାଏ ଆଉ 

              ଆଲୁଅ ପବନ 

ମୁକୁଳା ଆଲୁଅ ଅବା 

           ପାଇବ ସେ କାହିଁ 

ନିଜ ଇଛାରେ ଖୋଜିଲେ 

            କିଛି ମିଳେ ନାହିଁ 

ଦେଖିବା ସପନେ ମଉଳି ଯାଏ ତା 

          ପୂରୁବ ଆଶା ସରେ 

ଆଉ ସେ ନ ପାଏ 

         ଅସମ୍ଭବେ  ନୂଆ ଫୁଲ 

କଳି ଦିନେ ଦିଏ  ଦେଖା 

          ପୁଷ୍ପିତ  ହୁଅଇ  ଫୁଣି 

ମନ ତରୁ ଶାଖା 

        ଶ୍ରୀହୀନ ବୃକ୍ଷେ କାର 

ହେଲେ ଉପକାର 

       ସେହି ଧର୍ମ ସେହି କର୍ମ 

       ସାର୍ଥକତା ତାର  ।