ପ୍ରେମ ଓ ଆଶାର ଯାଦୁ

   ଵେଳେଵେଳେ ଇଚ୍ଛାହୁଏ ବୁଝିବାକୁ

   ଆକାଶର ତାରାଙ୍କ ଖବର,

   ସତରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗେ ସେମାନଙ୍କ

   ଅଦଭୂତ, ବିଚିତ୍ର ଵେଭାର ।

   ଜାଣେନା ମୁଁ କାହାପାଇଁ ତାରାସଵୁ

   ଜଳୁଥାନ୍ତି ଆକାଶ ମଝିରେ ?,

   ଝଲମଲ ଦିଶୁଥାନ୍ତି ବାହାରକୁ

   ନିଜେ ରହି ଘନ ଅନ୍ଧକାରେ ।

   ଦିଗହରା ପଥିକକୁ କି କାରଣେ

   ଦେଖାନ୍ତି ସେ ରାସ୍ତା ଆଗଭରେ ?,

   କି ଆନନ୍ଦ ମିଳେ ସତେ ଜଳି ଜଳି

   ଖସିପଡି ନିଶ୍ଚିହ୍ନ ହେବାରେ ? ।

   ଯଦିବା ସେ ଜାଣିଥାଏ ଏ ପୄଥିବୀ

   ଯିଏ ଗଲା ତାକୁ ଯାଏ ଭୁଲି,

   ତଥାପି ସେ ଜଳୁଥାଏ-ଥିବାଯାଏ

   କାହା ଆଶା ପୁରାଇଵ ଵୋଲି ।

   ସେଥିପାଇଁ ତାରାଗଣ ଜଳୁଥାନ୍ତି

   ପ୍ରତିଦିନ ରାତ୍ରୀ ଆକାଶରେ,

   ମନେହୁଏ- ଆମେ ସବୁ ମଣିଷବି

   ତାରାପରି - ଜଳୁ ସବୁଵେଳେ ।

   ମଣିଷବି ବଞ୍ଚିଥାଏ ପ୍ରେମ ପାଇଁ

   ସବୁଵେଳେ ଜଳୁଥାଏ ନିଜେ,

   ତାରା ପରି ଜଳି ଜଳି ସାରିଦିଏ

   ତା' ଜୀବନ ସେଥିରେ ସେ ହଜେ ।