ପ୍ରଭାତ ତାରକା ଓ ଅସୁମାରୀ

ମାନବ ଜୀବନ  କଷଟି ପଥର

ତୁଳନୀୟ ଅସୁମାରୀ,

ଗଗନେ ଶୋଭଇ ପ୍ରଭାତ ତାରକା

କ୍ଷଣ ସମୟେ ଯେପରି l

ଜଳରେ ଭାଷଇ ଜଳର ଫୋଟକା

ଜଳ ଦ୍ୱାରା ହୋଇ ସୃଷ୍ଟି,

କି ସୁନ୍ଦର ଦିଶେ ସେହି ଅସୁମାରୀ

କେତେବେଳେ ଯାଏ ଫୁଟି l

ଫୋଟକା ଯେପରି ଆନନ୍ଦ ମନରେ

ଯାଏ ଜଳେ ଭାସିଭାସି,

ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଇ ଦେଖିବ ବୋଲି ସେ

ଯାଉଥାଏ ହସିହସି l

ଭାଗ୍ୟର ବିଧାତା ଲେଖନୀ ମୂନରେ

ଲଲାଟରେ ଯାହା ଲେଖିଛି,

ଯେତେବେଳେ ଯାହା ଘଟିବ ଭାଗ୍ୟରେ

ତାହା ହିଁ ସବୁ ଘଟୁଛି l

ସରିତର ସୁଏ ଯାଏ ଭାସିଭାସି

ଦେଖିବାକୁ ସମୁଦ୍ରକୁ,

ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରୀ ପରି ତରଣୀରେ ବସି

ଯାଉଛି ତୀର୍ଥ ସ୍ଥାନକୁ l

ଜଳ ମlରୁଅଛି ପାଣିର କାତୁଆ

ଜୋରରେ ଯାଏ ତରଣୀ,

ଗୀତ ଗାଉଥାଏ ନାବିକ ଭାଇ

କୁଳୁ କୁଳୁ କରି ପାଣି l

କେବେ ସେ ଦେଖିନି କେଉଁ ପ୍ରକାରର

ଏ ବିରାଟ ତୀର୍ଥ ସ୍ଥାନ,

କିପରି ମୁଁ ଯାଇ ଭଲରେ ପହଞ୍ଚି

କରିବି ମୁଁ ଦରଶନ l

ନାବେ ଯାଉ ଯାଉ ତୋଫାନ ଆସିଲେ

ନଉକା ଯାଏ ଓଲଟି,

ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରୀ ଭାବେ ଯିଏ ବସିଅଛି

ସେ ଯାଏ ଜଳରେ ଫୁଟି l

ଯାର ଭାଗ୍ୟରେ ଥିବ ସେ ଯାଇ ଦେଖିବ

ଏ ବିରାଟ ତୀର୍ଥ ସ୍ଥାନ,

ଯାର ଭାଗ୍ୟରେ ନାହିଁ କରିବ କିପରି

ସମୁଦ୍ରକୁ ଦରଶନ l

ସେପରି ମାନବ ଜନମ ହୋଇ ସେ

ଆସଇ ଧରା ପୃଷ୍ଠକୁ ,

ଭଗ୍ୟ ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ଜିଣଇ 

ଏ ସାରା ଭୁମଣ୍ଡଳକୁ l

ଯେତେ ଦିନ ତୁମେ ବଞ୍ଚିବ ଧରାରେ

କରିବ ଉତ୍ତମ କାମ,

ମରିଗଲେ ଚିର ଅମର ହୋଇବ

ରହିବ ତୁମ ସୁନାମ l

ଯେତେ ଧନ ସବୁ ଅର୍ଜୁନ କରିବ

ରଖିବ କୃପଣ ପରି,

ନିଜର ପେଟକୁ ପବନ ଖୁଆଇ 

ଦଶା ହେବ ମଧୁପ ପରି ।

ମରିଗଲା ପରେ ତାଙ୍କର ନାମକୁ

ସମସ୍ତେ ପାସୋରି ଦେବେ,

ଭଲ କାମ କରି ଲୋକ ସେବା କଲେ

ସମସ୍ତେ ମନେ ରଖିବେ l

ଆଜି ଜନମିଛେ କାଲି ଯିବା ମରି

ପ୍ରକୃତିର ଅଟେ ଖେଳ,

ଯା ଖେଳ ସରିଲା ସିଏ ଚାଲିଗଲା

ଡେରି ନ କରି ବେଳ l

କାଳ ନିମିଷେକ ଅପେକ୍ଷା ନ କରି

ହରଣ କରି ସେ ନେବ,

ମାୟା ସଂସାରରେ ମୋହ ଲଗାଇଛି

ସବୁ ଛାଡି ଚାଲିଯିବ l

ଆମେ ସବୁ ଯିବା ଅସୁମାରୀ ପରି

ମାଟିର ଜଳରେ ମିଶି,

ଭଲ କାମ କରି ଦେଶ ସେବା କଲେ

ହୋଇବ ବଇକୁଣ୍ଠ ବାସୀ l