Sonali Garnayak

Classics


4.9  

Sonali Garnayak

Classics


ହୃଦୟେ ମୋ ଜଗନ୍ନାଥ

ହୃଦୟେ ମୋ ଜଗନ୍ନାଥ

4 mins 377 4 mins 377

କେଉଁ ନାମ ଧରି ଡାକିବି ତୁମକୁ, ତୁମେ ତ ସର୍ଵନାମ |କେତେ ନାମ ସେ କାଳିଆ ଠାକୁରର କିଏ ସବୁ କେଉଁ ନାମରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ କରୁଥାନ୍ତି ଦାରୁବ୍ରହ୍ମକୁ |କାହିଁ କେଜାଣି ମୋତେ କିନ୍ତୁ ଛୁଇଁଛି ସେ ଜଗନ୍ନାଥ ନାମ |ଅନ୍ୟ କୌଣସି ନାମ ହିଁ ମୋ ତୁଣ୍ଡରେ ଆସେନା ସେଇଟା ବି ସେ ଜାଣନ୍ତି କାହିଁକି ସେ ଜଗନ୍ନାଥ ନାମରେ ହିଁ ଶରଧା |ଏମିତିକି ମୁଁ କୌଣସି କାମ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଯେମିତିକି ପରୀକ୍ଷାରେ ଲେଖିବା ପୂର୍ବରୁ, ଘରୁ ବାହାରିବା ପୂର୍ବରୁ, ଗାଡି ଚଳାଇବା ପୂର୍ବରୁ କିଛି ବି କାମର ଆରମ୍ଭ ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କୁ ସମର୍ପଣ କରି ଆଗେଇ ଚାଲୁ |ଏମିତି ଏକ ପରିସ୍ଥିତି ଆସି ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲା ଯାହାଠୁ ମୁଁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି ରକ୍ଷା ପାଇଯାଇଥିଲି |

          ସେଦିନ ତରତର ହୋଇ ସ୍କୁଲକୁ ବାହାରୁଥାଏ |ଏବେ ଦୁଇ ତିନି ଦିନ ହେବ ସ୍କୁଲ ପହଞ୍ଚିଲାବେଳକୁ ଲେଟ ହେଉଥାଏ ଆଉ ସେଥିରେ ଆମ ପ୍ରିନସିପାଲ ସାରଙ୍କ ଅଜସ୍ର ଗାଳି |ଆପଣ ମାନେ ଶିକ୍ଷକ ହୋଇ ଯଦି ସମୟବାନ ନ ହେବେ ତେବେ ଆପଣଙ୍କଠୁ ପିଲା କଣ ଶିଖିବେ? ହେଲେ ଆମ ପ୍ରିନସିପାଲଙ୍କୁ ଜଣାନାହିଁ ଯେ ପିଲାଙ୍କ ପରି ଆମ ପାଖରେ କେହି ଅଭିଭାବକ ନାହାନ୍ତି ଯେ ଆମର ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଦେବେ ଏବଂ ଆମେ କେବଳ ଟିଫିନ ଧରି ଚାଲିଆସିବୁ ସ୍କୁଲ |ସକାଳୁ ଉଠି ସବୁ କାମ ସାରିବା ପରେ ନିଜ ପାଇଁ ଟିଫିନ କରି ନେଇ ଆସୁ ହୁଏତ ବେଳେବେଳେ କିଛି ନ ଖାଇ କେବଳ ପାଣି ଟିକିଏ ପିଇ ଚାଲି ଆସୁ ଖାଲି କଣ ସେତିକି !ଆସିବା ବାଟରେ ପୁଣି ଯେଉଁ ଟ୍ରାଫିକ ଆଉ ଗାଡିମାନଙ୍କ ଭିଡ ତା ଭିତରେ ତ ଗାଡିକୁ ରକେଟ ପରି କରି ନେଇଆସିପାରିବୁନି |ଏତିକି ଭାବୁ ଭାବୁ ଦେଖିଲି ଆସି ପହଞ୍ଚିସାରିଛି ସ୍କୁଲରେ ଯେଉଁଠି ମୋର ପରିଚୟ ଏକ ଗଣିତ ଶିକ୍ଷୟତ୍ରୀଭାବରେ |ଯାହା ହେଉ ଆଜି କିନ୍ତୁ ଠିକ ସମୟରେ ପହଁଚିଯାଇଛି |ମୋତେ ଦେଖି ଆମ ସ୍କୁଲର ଇଂରାଜି ଶିକ୍ଷୟତ୍ରୀ ସସ୍ମିତା ମ୍ୟାଡ଼ାମଙ୍କ ମୁହଁରେ ଏକ ହସ ଏବଂ ମୋ ପାଖକୁ ଚାଲି ଆସି କହିଲେ ଜାଣିଛନ୍ତି ପ୍ରିନସିପାଲ ଆଜି କିଛି କାମରେ ବାହାରକୁ ଯାଇଛନ୍ତି ସେ ସ୍କୁଲ ନଆସିପାରନ୍ତି |ଓହୋ!ଆଜି ଏତେ ଜଲ୍ଦି ଆସି ପହଁଚିବାର କୌଣସି ଫାଇଦା ନାହିଁ |ପୁଣି ଥରେ ମୋତେ ପ୍ରମାଣ ଦେବାକୁ ହେବ ଯେ ମୁଁ ସମୟବାନ |ସ୍କୁଲ ଯଥା ସମୟରେ ଛୁଟି ହେଲା,ମୁଁ ମୋ ସ୍କୁଟି ନେଇ ଗେଟ ପାଖକୁ ବାହାରିଲି ଦେଖିଲି ସସ୍ମିତା ମ୍ୟାଡ଼ାମ ଅଟୋ ଅପେକ୍ଷାରେ ବସିଛନ୍ତି |ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କହିଲି ମୋ ସ୍କୁଟିରେ ନେଇ ଛାଡିଆସିବାକୁ, ସେ ମଧ୍ୟ ଆସିଥିଲେ ମୋ ସହ |ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଥିଲି ଆଛା ମ୍ୟାଡ଼ାମ ଆପଣ ଏବେ ଘରକୁ ଗଲେ କଣ କରିବେ? କିଛି ବିଶେଷ କାମ ନାହିଁ, ସାର ବି ଆସିବେ ଯାଇକି ରାତି ୮ ଟାରେ,ତାହେଲେ ଆପଣ କିଛି ସମୟ ମୋ ସହିତ ଅତିବାହିତ କରିପାରିବେ |କାହିଁକି ନା ସସ୍ମିତା ମ୍ୟାମ ହିଁ ଏକା ମୋ ଦୁଃଖ ବୁଝିପାରନ୍ତି ଏକୁଟିଆ ଜୀବନରେ କଷ୍ଟ ଆଉ ସଂଘର୍ଷ |କେବେ ବି ଟିଫିନ ଭୁଲିଆସିଲେ ମାଡାମ ତାଙ୍କ ଟିଫିନ କୁ ବଢେଇଦିଅନ୍ତି ମୋ ପାଇଁ |ଯେଉଁ ମାକୁ ଖୁସିରେ ରଖିବାକୁ ମୁଁ 

 ତିଳ ତିଳ କରି ଜଳି ସଂଘର୍ଷ କରୁଛି ସେ ବୋଧେ ସସ୍ମିତା ମ୍ୟାଡ଼ାମଙ୍କ ରୂପରେ ମୋତେ ସାହସ ଦେଉଛି |ଆମେ ସ୍କୁଲ ରୁ ଚାଲିଯାଇଥିଲୁ ସେ ପାଖରେ ଥିବା ଜଗନ୍ନାଥ ମନ୍ଦିର ଆଡକୁ ସେ ମନ୍ଦିର ପରିସରର ଶାନ୍ତିକୁ ଅନୁଭବ କରି କିଛି ସମୟ ପରେ ବାହାରିଗଲୁ ଅନାଥ ଆଶ୍ରମ ଆଡକୁ |ମ୍ୟାଡ଼ାମ ମୋତେ ପଚାରିଲେ ଏଠି କାହିଁକି ଗାଡି ରଖିଲ? ଆପଣ ଆଗ ଭିତରକୁ ଚାଲନ୍ତୁ ଜାଣିପାରିବେ |ଆମେ ଭିତରକୁ ପଶିବା କ୍ଷଣି ପିଲା ସବୁ ଦୌଡ଼ି ଆସିଥିଲେ ମୋ ପାଖକୁ ଆଉ ମୁଁ ମୋ ମନ ଭରି ହସିଥିଲି ତାଙ୍କ ସହ |ସେ ଆଶ୍ରମର କ୍ୟାରଟେକର ଆସି ପଚାରିଲା ଆପଣ ଏଥର ଆସିବାରେ ବିଳମ୍ବ କରିଦେଲେ, ହଁ ସ୍କୁଲ ଆଉ କୋଚିଂ କ୍ଲାସରୁ ସମୟ ମିଳୁନଥାଏ |କ୍ଷମା କରିବେ ଏଥର ପିଲାଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଆଣିପାରିନି ଆପଣ ଏ ଦୁଇହଜାର ରଖନ୍ତୁ ସେଠୁ ବାହାରି ଚାଲିଆସିଥିଲୁ ମାଡାମ ଆଉ ମୁଁ |ଆମେ ଏକ କ୍ୟାଟିନି ପାଖରେ ରହି ଦୁହେଁ ଆଇସିକ୍ରିମି ଖାଇଥିଲୁ ଏବଂ ମାଡାମ ପଚାରିଲେ ତମେ ତ ଏକଥା ମୋତେ ଆଗରୁ କହିନଥିଲ !ମୁଁ ବାସ ଟିକିଏ ହସି ଦେଇଥିଲି, ତାପରେ ମୁଁ ମାଡାମଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଘରେ ଛାଡି ଚାଲିଆସିଥିଲି ନିଜ ଭଡା ଘରକୁ |

    ତା ପରଦିନ ସ୍କୁଲରେ ପହଂଚିବା ବେଳକୁ ମୁଖ୍ୟ ଦ୍ୱାରରେ ପ୍ରିନସିପାଲ ଓ ସମସ୍ତେ ସ୍କୁଲ ଷ୍ଟାପ ମୋତେ ଦେଖି କରତାଳି ବୃଷ୍ଟି କଲେ |ପ୍ରଥମେ ତ ଭାବିନେଇଥିଲି ହୁଏତ ମୋ ବିଳମ୍ବର ଏ ପୁରସ୍କାର କିନ୍ତୁ ପରେ ଜାଣିବାକୁ ପାଇଲି କାଲିର ଘଟଣା ସସ୍ମିତା ମ୍ୟାଡ଼ାମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଦେଇଛନ୍ତି |ପ୍ରଥମ ଥର ମୋ ପାଇଁ ପ୍ରିନସିପାଲ ସାରଙ୍କ ମୁହଁରେ ହସ ଦେଖିଲି ଯାହା ଅନେକ ଦିନର ସଂଘର୍ଷ ହାଲକା କରିଦେଇଥିଲା | ସ୍କୁଲ ତରଫରୁ ଅନାଥ ଆଶ୍ରମକୁ ଦେବାପାଇଁ ପାଞ୍ଚହଜାରର ଏକଚେକ ବଢ଼ାଇଦିଆଯାଇଥିଲା ମୋତେ |ରବିବାର ଦିନ ମୁଁ ସକାଳୁ ଗାଡି ନେଇ ଅନାଥ ଆଶ୍ରମରୁ ଫେରୁଥାଏ ସ୍କୁଲ ତରଫରୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଚେକଟି ଦାନ କରି, ଦେଖିଲି ଏକ ମଲ ସାମନାରେ ସସ୍ମିତା ମ୍ୟାଡ଼ାମ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ କିଛି ଖୋଜୁଥାନ୍ତି |ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ଜାଣିଲି ଯେ ମଲରେ ଫୋନଟିକୁ ହଜେଇ ଦେଇଛନ୍ତି |ମଲ ମାଲିକ ତାଙ୍କୁ ସିସିଟିଭି ଫୁଟେଜ ଦେଖେଇବାକୁ ମନ କରିଦେଇଥିଲା |ମୁଁ ମ୍ୟାଡ଼ାମଙ୍କୁ ମୋ ଗାଡ଼ିରେ ବସେଇ ନେଇଯାଇଥିଲି ପୋଲିସଷ୍ଟେସନ ରିପୋର୍ଟ ଲେଖେଇବା ପାଇଁ |ସେଠି ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ଦେଖିଲି ଗୋଟେ ଲୋକ ଉପରେ ଥାର୍ଡ଼ ଡ଼ିଗ୍ରୀ ଚାର୍ଜ ହେଉଛି ଲୋକଟି କେମିତି ଚି଼ହ୍ନ| ଚି଼ହ୍ନ| ଲାଗୁଛି |ମୋର ହଠାତ ମନେପଡିଗଲା ଅନାଥ ଆଶ୍ରମ ଯିବା ବାଟରେ ମୁଁ ଟିକିଏ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ଭେଟି ଚାଲିଯିବି ବୋଲି ଭାବୁଥିଲି |ଏ ଲୋକଟି ମନ୍ଦିର ବାହାରେ ବସିଥିଲା କଳା ଚଷମାଟେ ପିନ୍ଧି ନିଜକୁ ଅନ୍ଧର ପରିଚୟ ଦେଇ |ଲୋକଙ୍କୁ ନେହୁରା ମଧ୍ୟ ହେଉଥିଲା ପଇସା ପାଇଁ ମୋତେ ବହୁତ ନେହୁରା ହେଲା ଏଭଳି ଲୋକଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ମୁଁ ସହଜରେ ଦେଖିପାରିବିନି ଭାବିଥିଲି ଏ ପାଞ୍ଚହଜାର ଟଙ୍କା ଚେକଟି ଏଇଠି ଦେଇଦେବି କେବେ ନା କେବେ ସେ ସୁନ୍ଦର ପୃଥିବୀକୁ ଦେଖିପାରିବ ହେଲେ କାହିଁକି କେଜାଣି ମନ ଭିତରେ ବହୁତ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଙ୍କି ମାରିଥିଲା ଆଉ ମୁଁ ଚାଲିଆସିଥିଲି ସେଠୁ |ଆଉ ଏଠି କାହିଁକି ଦେଖୁଛି ଇଏ ଅନ୍ଧ ନୁହଁ ବରଂ ଅନ୍ଧ ହେବାର ଅଭିନୟ କରି ଲୋକଙ୍କୁ ଠକୁଥିଲା, ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ମୋ ଆଖିରେ ସାମ୍ନାରେ ସେ ଅନାଥ ପିଲାଗୁଡିକର ହସ ହସ ମୁହଁ ଦେଖାଯାଉଥିଲା |ଆଜି ଯଦି ଏ ଲୋକଙ୍କୁ ମୁଁ ସବୁ ଦେଇଥାନ୍ତି ବିଚାର ପିଲାଗୁଡିକ ମୁଁହ ମଳିନ ପଡିଯାଇଥାନ୍ତା |ହୁଏତ ସେତେବେଳେ ହୃଦୟେ ମୋ ଜଗନ୍ନାଥ ଥିଲେ ସେଥିପାଇଁ ଠିକ ବାଟ ବଢ଼େଇ ଦେଇଥିଲେ |ଦାନ,ଧର୍ମ କରିବା ସବୁଠୁ ଭଲ କାମ କିନ୍ତୁ ସବୁବେଳେ ନରମି ଯିବା ଠିକ ନୁହଁ, ବେଳେ ବେଳେ ଆମ ଦୁର୍ବଳତା ଯେମିତି ଅପାତ୍ର ଦାନ କରିବାକୁ ବିବଶ ନ କରୁ |ସେଥିପାଇଁ ସବୁ କର୍ମ ପୂର୍ବରୁ ସମପ୍ରିଛି ତୁମକୁ, ପାପ ନା ପୁଣ୍ୟ ହିସାବ କରିବ ତମେ ପ୍ରଭୁ ଅଚଳ ମହାମେରୁ


Rate this content
Log in

More oriya poem from Sonali Garnayak

Similar oriya poem from Classics