ଫେରି ଆସିବୁ କି ତୁହି ?

ମନେଅଛି ଆର ବରଷର କଥା 

ପହଞ୍ଚି ନ ଥିଲା ରାକ୍ଷୀ

କୋହଭରା କଣ୍ଠେ କହିଥିଲୁ ଯାହା

ମନରେ ଅଛି ମୁଁ ଲେଖି ।

ନ ଥିଲୁ ପାଖରେ ,ଥିଲୁ ବିଦେଶରେ

ଜୀବନ ଜୀବିକା ପାଇଁ

ଡାକରେ ଦେଲି ମୁଁ ରାକ୍ଷୀ ଲଫାପାରେ 

ନ ପହଞ୍ଚିଲା ସେ ଭାଇ ।

ଅଭିମାନରେ ତୁ କହିଲୁ ଫୋନ୍ ରେ

ମୋର ହାତ ଅଛି ଖାଲି

କେତେ ଆଶାରେ ମୁଁ ବସିଥିଲି ଚାହିଁ

ତୋ ରାକ୍ଷୀ ପିନ୍ଧିବି ବୋଲି ।

କହିଥିଲି ମୁହିଁ ଆର ବରଷକୁ

 ଆଗରୁ ଦେବି ପଠାଇ

ରାକ୍ଷୀପୂର୍ଣ୍ଣିମାର ଆଗରୁ ନିଶ୍ଚିତ

ପହଞ୍ଚିବ ରାକ୍ଷୀ ଯାଇ।

କରୋନାର ହାତ ଧରି ଗଲୁ ଚାଲି

ପଛକୁ ଚାହିଁଲୁ ନାହିଁ

ନ ପାରିଲି ଦେଖି ତୋ ମୁହଁକୁ ଥରେ

ସନ୍ତାପି ହେଉଛି ମୁହିଁ।

ରାକ୍ଷୀଟିଏ ଧରି କେତେ ଆବେଗରେ 

ବସିଛି ଶୂନ୍ୟକୁ ଚାହିଁ

ଯେଉଁ ରାଇଜରୁ ଫେରିନାହିଁ କେହି 

ଫେରି ଆସିବୁ କି ତୁହି?