ପଚା ଜହ୍ନ ଦେହ

ହସୁଥିଲା ସଞ୍ଜ

ଫାଜିଲାମୀ ହସରେ

ବଢ଼ୁଥିଲା ରାତି

ଲାଜୁଆ ଆଖିରେ

ତାତିରେ

ସିଜୁଥିଲା ସ୍ବପ୍ନ

ସେକା ହେଉଥିଲା

ହୃଦୟ କାମନା ଓଭନାରେ

ଚୁରମାର ହେଉଥିଲା

ଦେହ,ଦାହ

ଲୋଚାକୋଚା ନିଶୂନ ଜାଗାଟେ 

ଟଣାଟଣୀ ହେଉଥିଲେ

ସିଧା ହେବାକୁ 

ସବୁଦିନ ଶେଷ ହୋଇ ଯାଇଥିଲା

ନଈ ପଠାରୁ ଅଖାଭିତରୁ

ବାହାରିବା

 ଜହ୍ନର ପଚା ଦେହ।

ତାପର ସକାଳ

ମୁହଁ ଲୁଚଉଥିଲା

ନିଉଜ ପେପର ସନ୍ଧିରେ

କୋଳ କିନ୍ତୁ

ଗୁମୁରୁଥିଲା

ପ୍ରସବ ବେଦନା

ଛାତିରୁ କଲିଜା

ପଚି ଯାଇଥିବା ମା ବାପାର

ମଧ୍ୟାହ୍ନ

ଦୌଡୁଥିଲା ପ୍ରମାଣ ପାଇଁ

ନ୍ୟାୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ 

କରୁଥିଲା ନକ୍ସା

ପ୍ରକଳ୍ପ

କିଛି ସମୟ

ଅପରାହ୍ଣରେ

ବହିଲା ଷାଠିଏ କିଲୋମିଟର ପବନ

ତାପରେ ସବୁ ଚୁପ୍ ।

ଏବେ ସଞ୍ଜ କି ରାତିର

କିଛି ଫରକ୍ ପଡେନି

ତାତି ତ ଅହରହ 

ଶହେ ଚାରି ଡିଗ୍ରୀ ଉପରେ

ଭିଡ଼ କି ଶୁନଶାନ 

ଆଲିଶାନ ମକାନ

କିବା ଶ୍ମଶାନ

ଅଧା ପେଗ

 ଅଧା ଜଳା ସିଗାରେଟ

 ଓଦା କଅଁଳ କାନ୍ଦ ବର୍ଷାରେ

ଖାଲି ବୋତଲ

ଗଡେ ଦିନ ଦି ପହରେ

ଅଖା ଭିତରେ ବନ୍ଧା

ବଣ ଭିତରୁ

ବିଲୁଆ ଟାଣେ

ଆଉ ଗୋଟେ ନା ବାଳିକା

ପଚା ଜହ୍ନ ର ଗୋଡ଼।