ପାଉଁଶ ତଳର ସ୍ବପ୍ନ

ଯେତେ ପାର ଦୁଃଖ

ଦେଇଯାଅ ମତେ

ସହିଯିବି ଆଖିବୁଜି

ଲୁହରେ ଲୁହରେ

ଧୋଇଦେବି ସବୁ

ଛୋଟ ଜଳଧାରା ସାଜି !

ହସ ଅବା ଲୁହ

ପଡ଼େନି ଫରକ

ସବୁତ ଯାଉଛି ସହି

ନିଶ୍ୱାସ ବାୟୁରେ

ବାନ୍ଧିଛି ତୁମକୁ

ଜିଇଁଛି ସେତକ ନେଇ !

ଜଳିବା ପାଇଁ କି

ସଳିତାର ଜନ୍ମ

ହସି ହସି ମାନିନେବି

ଯେତେ ଲୁହ ଦେବ

ନୀରବେ ସହିବି

କଣ୍ଟାକୁ କମଳ ଭାବି !

ନୟନୁଁ ଲୋତକ

ଝରିଯାଉ ଯେତେ

ଅଧରୁ ଝରାଇ ହସ

ଜୋଛନା ଢାଳିବି

ଜହ୍ନ ଟିଏ ହୋଇ

ରହିବନି ଅବଶୋଷ !

ପ୍ରତିବାଦ କେବେ

କରିନାହିଁ ମନେ

ଅଭିମାନେ ଢାଳେ ଲୁହ

ନୀରବତା ଆଣେ

କଣ୍ଟାର ଆଘାତ

ହୃଦୟେ ଭରଇ କୋହ !

ଜୀବନ କୁ ମୋର

ପ୍ରଦୀପ କରିଛି

ଆଲୋକିତ କରୁଥିବି

ଅନ୍ତିମ ବେଳାରେ

ଯୁଇର ଶେଯରେ

ଲୁହ ନେଇ ହଜିଯିବି !