ନର୍କକୀଟ କ୍ରମଶଃ କ୍ରମଶଃ

ଦଶମାସ ଦଶଦିନ ସଞ୍ଚରି ଗରଭେ

ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁବା ପରେ

ଶୁଭିଥାଏ କୁଆଁକୁଆଁ ରାବ

ଷଠିମାତା ସେକିସାକି କପାଳରେ

କାଟିଦିଏ ଗାର

ଷୋଳପୂଜା ଏକୋଇଶା ଗଣିଗୁନ୍ଥି

ତିଥିବାର ରାଶି ଓ ନକ୍ଷତ୍ର 

ଦିଆଯାଏ ଶିଶୁଟିର ନାଁ ।

ମାତାପିତା ପାଳିପୋଷି ଆଦର ଯତନେ 

ଶିଶୁଟିକୁ କରିଥାନ୍ତି ବୋଧ

ଅତିକ୍ରାନ୍ତେ ଚପଳ କୈଶୋର 

ଭରିଯାଏ ଯୌବନର ଉଦ୍ଦାମତା

କାମିନୀର ଅଙ୍ଗସଙ୍ଗ 

ସପନ ବିଭୋର ପ୍ରାଣ ହୋଇ ଆନମନା

ଖୋଜିଥାଏ ପ୍ରେମ ଆତ୍ମୀୟତା ।

ବଢେ ଲୋଭ ଦେହସୁଖ ମାୟାମୋହ

ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଦ୍ଧା ଅର୍ଥ ଓ କ୍ଷମତା ଲିପ୍ସା

ମଣିଷକୁ କରିଦିଏ ଅନ୍ଧ

ଆପଣାକୁ ମଣି ନିଜେ ବଳବାନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ 

ଜଗତକୁ ଭାବେ ନୀଚ୍ଚ ତୁଚ୍ଛ 

ଅଜ୍ଞାନ ତିମିର ଘୋର

ଗ୍ରାସିଯାଏ ଜୀବନକୁ କ୍ରମଶଃ କ୍ରମଶଃ ।

ପୁରୁଷାର୍ଥ ପରମାର୍ଥ ଆଲୋକିତ ମାର୍ଗସବୁ

ପ୍ରମାଦରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଅବା ଅବରୁଦ୍ଧ 

ଜଞ୍ଜାଳଗ୍ରସ୍ତ ଜୀବନେ ଖାଲି ହାହୁତାଶ

ମୂୂଲ୍ଯବୋଧହୀନ ନିମିତ୍ତ ମାତ୍ର ମଣିଷ

ମୋକ୍ଷ ପଥୁ ହେଉଛି ବିଚ୍ଯୁତ

ପାଲଟୁୁଛି ନର୍କକୀଟ ଯନ୍ତ୍ର କ୍ରୀତଦାସ ।।