କରୁଣା ମଇ

ମାଁ ରୂପଠାରୁ କିଛିବି ସୁନ୍ଦର

  ଦୁନିଆରେ ଆଉ ନାହିଁ

 ସ୍ନେହ ଭରା ତୋ ପଣତ ପରଶ

   କୋଟି ଜନମ ପାପ କୁ ନିଏ ଧୋଇ ।

ଯେତେ ଦୁଃଖ ଆସୁ ଜୀବନରେ ମୋର

   ତୁମ ହାତ ଥିଲେ ମଥାରେ ମୋର

 ଜାଣି ହୁଏ ନାହିଁ ଦୁଃଖ ଚାଲିଯାଏ

   କେଉଁଆଡେ ସତେ ଉଭେଇ ।

ଆଖିରୁ ବୋହିଛି ଅସୁମାରୀ ଲୁହ

  ଯେବେ ଦୁଃଖ ଆସେ ଅତିଥି ହୋଇ

 ତୋ ହାତେ ପୋଛି ଲୁହକୁ ମୋହର

   ହସବାଣ୍ଟି ଥାଉ ପାଖରେ ରହି ।

ମନ୍ଦାର ମାଳାରେ ତୋ ବେଶ ସୁନ୍ଦର 

   ଦେଖିବାକୁ ଭକ୍ତ ଆସିଛି ଧାଇଁ

ମନଜାଣି ସବୁ ଗୁହାରି ବୁଝୁଛୁ 

   ମୋମାଁ ଭଳି କିଏ ହେବରେ ଭାଇ ।

ଏ ପାପ ପଙ୍କରୁ କରିଦେ ଉଧାର

  ଏ ମାୟା ସଂସାରୁ କରିଦେ ପାରି

 ତୋ ନାମ ତୁଣ୍ଡରେ ରହିଥାଉ ମାଁ

   ତୋ ପାଦରେ ଦିନ ଯାଉ ମୋହରି ।