ଖେଳିବା ଆସ କାଞ୍ଚି ଖୁରୀ

ପିଲାଦିନ: କାଞ୍ଚି ଖୁରୀ ଖେଳ ମଜା

ବଡ଼ ମନୋମୁଗ୍ଧକର ;

କେବେ କେବେ ମନେ ପଡ଼ିଥାଏ

କି ତୁମର !

ବୟସ ଯାହା ବି ହେଉ

ଯାଏ ନାହିଁ ଆସେ ନାହିଁ କିଛି,

ଯଦି ଅଛି ସୁଅବସର

ଆଉ ଥରେ ନୂଆ କରି ଅଭୁଲା

ସେ ପିଲାଖେଳ ମନଭରି

ଉପଭୋଗ କର ।

ଟିକି ମୋ ନାତୁଣୀ

ମେଲିଦେଇ କାଞ୍ଚିଖୁରି

ରାନ୍ଧିଦିଏ ଭାତ ତରକାରୀ,

 ଟିକି ଟିକି କଣ୍ଢେଇ ତା ଝିଅପୁଅ

ଗେଲକରେ କେତେ ସେ କାଖେଇ,

ପଡ଼ିଗଲେ ଡେଉଁ ଡେଉଁ ତଳେ

ତୁରନ୍ତ ସେ ଫୋନ୍ କରି

ଡାକ୍ତରଙ୍କୁ ଡାକେ,

କରେ ସବୁ ସେବା ଓ ଶୁଶ୍ରୁଷା

ଭଲ ପାଇଁ ଉପଦେଶ ଢାଳେ

ଅବିକଳ ମାଆଟିଏ ପରି ।

ଜାଣେନି ସେ କଳା ଅଭିନୟ,

ତଥାପି ସେ ଦୋହରାଏ

ଅଫୁରନ୍ତ ମମତା ବାତ୍ସଲ୍ୟ ।

ତା ହୃଦୟୁ ଗୁଞ୍ଜେ ପ୍ରତିଧ୍ଵନି

ମଧୁମୟ ସ୍ରଷ୍ଟାଙ୍କ ଇଙ୍ଗିତ ସ୍ପଷ୍ଟ

ଧନ୍ୟ ସେ ଅମୃତର ଧ୍ୱନି ।

ଅନେକ ଅନେକ କଥା

ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ବି ସତ୍ୟ;

ଚିରନ୍ତନୀ ଏ ମମତ୍ୱ ଶକ୍ତି

ହାତ ପାହାନ୍ତିରେ ଜହ୍ନ 

ଏତେ ସବୁ ତାରା,

ଉଦବର୍ତ୍ତନ ଉଦବରଣ ଚଳମାନ

ଗୁଢ ଏଇ ଜୀବନ ରହସ୍ୟ ।

ଯଦି ସମୟ ମିଳେ ତ

ଉନ୍ମୁକ୍ତ ରଖ ମନ ନିଜ ବାତାୟନ,

କାନପାତି ଶୁଣ ,ଆମ ଚାରିପଟେ

ମାଟି ପାଣି ପବନର ଅଛି ସତେ

ଭାବଗତ ଆଦାନ ପ୍ରଦାନ,

ନିତ୍ୟ ଶୁଭେ ଗୁଣୁ ଗୁଣୁ ସ୍ୱନ ।

ଆଲୋକର ବିକିରଣ

ଭୂମାଧ୍ୟାକର୍ଷଣ,

ଫଳପୁଷ୍ପ ଆହରଣ ବୃକ୍ଷ ରୁ ପତନ,

ବିଚିତ୍ର ଏ ସଂସାରରେ

କି ମଙ୍ଗଳ ସୁଗନ୍ଧିତ

ସମ୍ବନ୍ଧ ମଧୁ୍ର।

ଅନିତ୍ୟ: ଅନିନ୍ଦ୍ୟ ଅଟେ ସଂସାର

ଏକ ଖେଳଘର,

ନିଚ୍ଛକ ଜୀବନ ଏଠି ବଂଶୀ ସ୍ୱନ

ମଧୁ କୁଞ୍ଜବନ

ଏକା ସାର ତାର ନାମ ଗୁଣ ,

ପାଉଛ ସମୟ ଯଦି

ବସି ଟିକେ ନିରୋଳାରେ

କାଞ୍ଚିଖୁରୀ ଖେଳ ।

   -------------------