କେମିତି ଏ ପ୍ରେମ

ପ୍ରେମଟି ସ୍ବର୍ଗିୟ ପବିତ୍ର ଶାଶ୍ବତ

ପ୍ରେମଟି ସତ୍ଯ ସୁନ୍ଦର 

ମୋଜୀବନେ ପ୍ରେମ ହେଲା ନିରିମମ

ଛଳନାର ବାଲିଘର  ।

ପ୍ରେମର ସ୍ବାକ୍ଷର ପବିତ୍ର ନଶ୍ଵର

ପ୍ରେମ ଇଶ୍ବରଙ୍କ ଦାନ  

ଜାଣିତ ନଥିଲି ପ୍ରେମର ରଙ୍ଗୋଲି

କରିଦେବ ହିନିମାନ ।

ପ୍ରେମ ଏକ ଶଦ୍ଦ ଅଢେଇ ଅକ୍ଷର

ବୁଝି ପାରିଲିନି ମୁହିଁ

ତୋ ପ୍ରେମରେ ପଡି ହେଲି ଘରଛାଡି

ସଂସାର ଦିଶିଲା ନାହିଁ ।

ସରଳ ସୁନ୍ଦର ଅବୁଝା ଜୀବନ

କାଟୁଥିଲି ଅତି ସୁଖେ 

ଯେଉଁଦିନୁ ତୋର ପ୍ରେମରେ ପଡିଲି

ଛନକା ପସିଲା ବୁକେ ।

ଭୂଲିଗଲି ସାଥି ପ୍ରିୟଜନ ପ୍ରିତୀ

ପ୍ରେମେ ହେଲି ମୁଁ ବାୟାଣୀ 

ବାପା,ମା ଭୂଲିଲି ସ୍ବପ୍ନରେ ବୁଡିଲି

ହଜାଇ ଦେଲି ଠିକଣା ।

କେତେ ଜହ୍ନ ରାତି ଯାଇଅଛି ବିତି

ପାଇ ତୋ,ପ୍ରେମର ସ୍ପର୍ଶ 

ନିର୍ଜନ ନିଶୀଥ ରୋକେ ନାହିଁ ପଥ

ଅନ୍ଧାରେ ଆଲୋକ ଦୃଶ୍ଯ ।

ମାଘମାସ ଶୀତ ମନେଦିଏ ବ୍ଯଥା

ମନ ହୁଏ ଆନମନା 

ତତେ ପାଇଗଲେ ଶୀତର ପରଷ

ନପଡଇ ମତେ ଜଣା ।

ତୋର ପାଇଁ ସାଥି ଲାଗେ ନାହିଁ ଭିତି

ବଡ ସାନ ଉଚ୍ଚ ନିଚ 

ମାନ ସନମାନ ସବୁ ଅକାରଣ

ତୋ ପ୍ରେମ ଦିଶିଲା ସ୍ବଚ୍ଛ ।

ବାପା,ଭାଇଙ୍କର ସେନେହ ଆଦର

ତୋ ପ୍ରେମରେ ଭୂଲି ଗଲି 

ହେଲିମୁଁ,ବାୟାଣୀ ତୋପ୍ରେମେଅନ୍ଧୁଣୀ

ରାତ୍ରି କୁ ଦିବସ କଲି ।

ଏତେବେଳେ ସାଥି ପ୍ରେମ କଲୁ ଇତି

ଭୂଲିଗଲୁ ପଛ କଥା 

କେଉଁ ମନ ନେଇ ବଞ୍ଚିବିରେ ମୁହିଁ

ହୃଦୟେ ଦେଲୁମୋ ବ୍ଯଥା ।

କଦାଚିତ୍ ଭାଇ ପ୍ରେମେ ଠକ ନାହିଁ

ପ୍ରେମ ଅଟଇ ମହାନ  

ପ୍ରେମରେ ଛଳନା କପଟ କରନା

ଭାବୁଥିବ ସଦାଦିନ ।

ଏ କେମିତି ପ୍ରେମ ଜାଣି ମୁଁ ପାରୁନି

କେମିତି ହେଲି ପାଗଳି 

ବାପ ଭାଇ ସ୍ନେହ ସବୁ ପାଶୋରିଣ

ପ୍ରେମରେ ଗଲି ମୁଁ ଢଳି  । 

ପ୍ରତାରଣା ସାଥି କଲୁ ପ୍ରେମ ଇତି

ବିଶ୍ବାସ ରେ ଦେଲୁ ବିଷ  

ଚିରଦିନ ପାଇଁ ଥିବି ବାଟ ଚାହିଁ

ଜୀବନ ଶେଷ ନିଶ୍ବାସ  ।