କେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତର ଅଭୁଲା ସ୍ମୃତି

ଭାରି ଭଲ ଲାଗେ ଯେତେବେଳେ ଆସେ

ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ବିଧୌତ ଚାନ୍ଦିନୀ ରାତି

ପାସୋରି ନ ହୁଏ ସେଦିନର ସେହି

କେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତର ଅଭୁଲା ସ୍ମୃତି ।

ଲଗାଲଗି ହୋଇ ବସିଥିଲେ ଦୁହେଁ 

ଆକାଶେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଚାନ୍ଦକୁ ଚାହିଁ

ମୁଁ ପରଖୁଥିଲି ତୁମରି ମୁଖକୁ

ଜହ୍ନଠୁ ବି କିଛି କମ୍ ନୁହଁଇ ।

କାନରେ କହିଲି ଦେଖ ଏ ଜହ୍ନକୁ

ତୁମେ ତାହାଠାରୁ ବଳି ସୁନ୍ଦର

ତୁମ ପାଇଁ ସଦା ହୃଦୟରେ ମୋର

ହିଲ୍ଲୋଳିତ ହୁଏ ପ୍ରୀତି ଜୁଆର ।

ତୁମକୁ ନେଇ ମୋ ଆଖିଏ ସପନ

କେଉଁଦିନ କୁହ ସତ ହୋଇବ 

ତୁମରି ମଥାରେ ମୋ ନାମ ସିନ୍ଦୂର

ଲାଗି ସୁନ୍ଦରତା ବଢ଼ାଇ ଦେବ ।

ଆହୁରି ପାଖକୁ ଲାଗି ଆସନ୍ତ କି

ପ୍ରେମର ବନ୍ୟାରେ ଯାଆନ୍ତେ ଭିଜି

ଥରିଲା ଓଠରୁ ନସ୍ଫୁରିଲା ବାକ୍ୟ

ସମ୍ମତି ଦେଲ କି ଆଖିକୁ ବୁଜି ।

ଦିନେ ନଦେଖିଲେ ପାରେନାହିଁ ରହି

ଆଜି ଏ ଛୁଆଁରେ କି ସମ୍ମୋହନ

ନିଇତି ଝୁରିବ ମନଟା ତୁମକୁ

ଭାବୁଛି କାଟିବି କେମିତି ଦିନ !

ରାତି ପାହିଗଲା ସପନ ସରିଲା

ଯେ ଯାହାର ବାଟେ ଚାଲି ବି ଗଲେ

ସପନ ଆମର ସତ ବି ହୋଇଲା

ଖୁସିର ସଂସାର ହସୁଛି ଭଲେ ।

ତଥାପି ସେ ସ୍ମୃତି ଆଜି ବି ଅଭୁଲା

ଯେଣୁ ତା' ପ୍ରେମର ପ୍ରଥମ ଛୁଆଁ

କେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତର ଅନୁଭବ ମଧ୍ୟ

ଭୁଲାଇଥିଲା କି ମୋତେ ଦୁନିଆ !