ହେଲା ଜଳଦସ୍ୟୁ ଭେଟ

ପୋହଳା ଦ୍ଵୀପରେ ରାଜା ହୋଇଥିଲା

ଦୂର୍ମୁଖ ଅସୁରଟାଏ,

ଭାରି ଅତ୍ୟାଚାରୀ ଜଳଦସ୍ୟୁ ଭାବେ

ତାହାର କୁଖ୍ୟାତି ଥାଏ ।

ଅନୁଚର ତା'ର ରହିଥା'ନ୍ତି ଥୋକେ

ଆଦେଶ ପାଳନ୍ତି ସଦା,

ସାଗରରେ ଯିବା ବୋଇତ ପଦାର୍ଥ

ଲୁଟିବା ତାଙ୍କର ଧନ୍ଦା ।

ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ର ସହ ଆକ୍ରମଣ କରି

ଅପହରି ଥା'ନ୍ତି ଦ୍ରବ୍ୟ,

ଆତଙ୍କରେ ତାଙ୍କ ଅତିଷ୍ଠ ହୋଇକି

ଥାଆନ୍ତି ବଣିକ ସର୍ବ ।

କେତେ ରାଇଜର ସଇନିକ ଗଲେ

ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ମାନି,

ଅସୁର ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରି କେହି

ଜିତି ନ ପାରିଲେ ପୁଣି ।

କଳିଙ୍ଗ ରାଇଜ ସାଧବପୁଅ ଯେ

ଶୁଣିଥା'ନ୍ତି ଏଇ କଥା,

ନ ଡରି ବଣିଜ କରି ବାହାରିଲେ

ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ସେ ଯଥା ।

କୁହୁକ ଚଷମା ନେଲେ କେତେ ଯୋଡ଼ା

ତୁଚ୍ଛା ନାଲି ରଙ୍ଗ ବୋଳି,

ମଧୁର ପାନୀୟ ତିଆରି ରଖିଲେ

ଭାଙ୍ଗ ଓ ଧତୁରା ଗୋଳି ।

ମହୁମାଛି ଫେଣା କଳା ନାଗ, ବିଛା

ପୂରାଇ ସିନ୍ଧୁକ ଦେହେ,

ଲୁଚିଗଲେ ନୌକା ଭିତର ଗହ୍ୱରେ

ନ ପାଇବେ ଯେହ୍ନେ କିଏ ।

ଦୁଇ ଚାରି ଜଣ ହନୁ ବେଶ ହୋଇ

କରୁଥିଲେ ଖାଲି ନାଟ,

ଚଷମା ପିନ୍ଧିକି ଫଳ ଖାଉଥିଲେ

ହେଲା ଜଳଦସ୍ୟୁ ଭେଟ ।

ଆଗେ ଦେଖିଦେଲା ଚଷମା ଯେମିତି

ପିନ୍ଧି ପକାଇଲା ଜଣେ,

ସବୁଆଡ଼ ତାକୁ ନାଲିଆ ଦିଶିଲା

ନାଚିଲା ଗୋଟାଏ କଣେ ।

ଆଉ କେତେଜଣ ସିନ୍ଧୁକ ଉଠାଇ

ଖୋଲିଦେଲେ ଧନ ଆଶେ,

ମହୁମାଛି ପଲ ବିନ୍ଧି ପକାଇଲେ

ଦେହ ମୁହଁ ଅଣଚାଶେ ।

ସାପ ବିଛା ସବୁ ଦଂଶି ପକାଇଲେ

ହନୁ ପଳାଇଲେ ଡରି,

ଯେତେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ଅସୁର ଗୁଡ଼ାକ

ତାଙ୍କୁ ନ ପାରିଲେ ଧରି ।

କାଲୁବାଲୁ ହୋଇ ତଣ୍ଟି ଶୁଖିଗଲା

ପିଇଲେ ଧତୁରା ପଣା,

କିଛି ବେଳ ପରେ ଚେତା ବୁଡିଗଲା

ପାଟି ହୋଇଲାନି ଶୁଣା ।

ମାଙ୍କଡଙ୍କ ବେଶ ଧରିଥିବା ଲୋକ

ସଙ୍କେତଟି ଦେଲେ ଏବେ,

ଗୁପ୍ତଦ୍ୱାର ଖୋଲି ସାଧବ ଆସିଲେ

ବିଳମ୍ବ ନ କରି ଲବେ ।

ଠାକୁରାଣୀଙ୍କର ପାଟଖଣ୍ଡା ପୂଜି

ଧରିଥିଲେ ସଙ୍ଗତରେ,

ଜୟ ମା' ମଙ୍ଗଳା' କହି ଅସୁରଙ୍କୁ 

ନାଶ କଲେ ତତପରେ ।

ପୋହଳା ଦ୍ଵୀପରୁ ଆତଙ୍କ ସରିଲା

ମରିଲା ଅସୁର ରାଜା,

ସାଗର ବକ୍ଷରେ କଳିଙ୍ଗ ରାଜ୍ୟର

ଉଡ଼ିଲା ବିଜୟ ଧ୍ଵଜା ।