ଏକାନ୍ତ ନିଜର

ପ୍ରତି ଶ୍ୱାସ ପ୍ରଶ୍ଵାସରେ

ପ୍ରତି ଆଶା ବିଶ୍ୱାସରେ

ଚାଲୁଥିବ ସାଥୀ ହୋଇ

ସଂଜ ଆଉ ପ୍ରତ୍ୟୁଷ ରେ ।

ରହିଥିବ ପାଶେ ସଦା

ସଙ୍ଗେ ଥିବ ସେ ସର୍ବଦା

ଏକାକୀ କରି ଯିବନି ସେ

ରଖିବ ମୋ ମାନ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ।

ସେ ମୋ ଅତି ଅନ୍ତରଙ୍ଗ

ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ ସମ ଯା ରଙ୍ଗ

ସବୁ ଓଠେ ଫୁଟାଇ ହସ

ପୂଲକାଇଦିଏ ମୋ ଅଙ୍ଗ ।

ସେ ଯେ ମୋର ଆପଣାର

ସ୍ବପ୍ନ ମୋ ସେ କରେ ସାକାର

ଦିବା ରାତ୍ରି ପାଖେ ଥାଏ

କେବେ ମୋତେ ନକରି ପର।

ଭାବନାର ତନ୍ତୁ ନେଇ

ଶବ୍ଦ ନିଶବ୍ଦ ଚିତ୍ର ଲଗାଇ

ରଚେ ନିତ୍ୟ ମୋ ଆଭୂଷଣ

ଚିତ୍ରକାର ସେ ମୋ ଦୃଶ୍ୟପଟର।