ଏକାକୀ ଜୀବନ

ଦାରୁଣ ଦଇବ ଦେଇଛି ଦୁଃଖ 

କରୋନା ପୋଛିଛି ସବୁରି ହସ ।

ଦୁଃଖେ ସୁଖେ ଚାଲିଥିଲା ତ ଘର

କେଜାଣି ପଡିଲା କାହା ନଜର ।

କରୋନା ଉଜାଡି ଦେଲା ସଂସାର

ବାପା ଫେରିଲେନି କରୋନା ଫାଶୁ ।

ଜୀବନ ଯୁଦ୍ଧ ରେ ମାଆ ବେକାବୁ

ଜୀବନ ରାସ୍ତା ରେ ଏକାକୀ ଆଜି।

ବନଜା ଭାବୁଛି ଆଶ୍ରମେ ବସି

କୋଳରେ ତାହାର ସାନ ଭାଇଟି ।

କଥା କହେ ତା ନୀରିହ ଆଖି

ଜୀଇଁ ବାକୁ ହେବ ପରା ତା ଲାଗି ।

ଚାଲିବାକୁ ଅଛି ପଥ ବହୁଦୂର

ବାଟ ତ ରହିଛି ଆହୁରି ବାକି ।

ଚାଲିଛି ଚାଲିବି ନ ପଡିବି ଥକି

ମୁଦିବା ଆଗରୁ ତ ଏଇ ଆଖି।