ଏଇ ରାଗିଗଲ କି

ପତି ପ୍ରାଣଧନ ମୋ ଜୀବ-ଜୀବନ

ଚରଣରେ ସଦା ମତି

ହାତେ ଶଙ୍ଖା ଦେଇ ସିନ୍ଦୂର ପିନ୍ଧାଇ

ସାତ ଜନମର ସାଥୀ 

ତାଙ୍କ ସହିତ ନିତି

ସୁଖରେ ଦୁଃଖରେ ହସ ବା ଲୁହରେ

ଯାଏ ମୋର ଦିନ ବିତି

ଯେଣୁ ତାଙ୍କଠି ରଚିଛି ପ୍ରୀତି ।

ଜୀବନ ଯମୁନା ତୋଳଇ ମୂର୍ଚ୍ଛନା

ଥାପି ତାଙ୍କ ପାଦେ ପାଦ 

ସମ୍ପର୍କ ମଧୁରେ ଅବଗାହନରେ

କେବେ ବି ଜାଗେ ବିଷାଦ

ଘାରି ହୁଅଇ ମନ

ମଣଇ ତଥାପି କୋଟିନଧି ସମ 

କରମରେ ରଖି ଧ୍ୟାନ

ଯେଣୁ ଦୃଢ଼ ଆମରି ବନ୍ଧନ ।

ମାନ ଅଭିମାନ ପରା ମୂଳଧନ

ସୁଧଟି ପ୍ରୀତି ପାଉଣା

ଭରେ କେତେ ଭାଗ ସ୍ନେହ ଅନୁରାଗ 

ନଥାଏ ତା’ର ଠିକଣା

ଜୀବନଟା ଏମିତି

ମାତ୍ର ଅନ୍ତରର ପରିଧି ପ୍ରେମର

ଥାଏ ଅଖଣ୍ଡ ସେମିତି

ଯେଣୁ ଏକ ଦୁହିଁଙ୍କର ମତି ।

କଥାବାର୍ତ୍ତା ବେଳେ ତେଢାମେଢା ହେଲେ

ଦୁହେଁ ରାଗ କୋଳାଗ୍ରତ

ତାଙ୍କ ମନୋଭାବ ଯେବେ ଅନୁଭବ

ଦେଖି ମୁଁ ଦୁଃଖ ମିଶ୍ରିତ

ଏଇ ରାଗିଗଲ କି ?

ପ୍ରଶ୍ନ ପରେ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରି ତୋଷଇ

ପୀରତି ଚୁମ୍ବନ ମାଖି

ଯେଣୁ ପ୍ରେମ ପରିଭାଷା ସାକ୍ଷୀ ।