ଦରିଦ୍ରର ମନର ଭାବନା

ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ପଂଚାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ରକୁ 

ତ ଜପୁଥାଏ,

ନିତି ଦିନିଆ କଥା ସେଇ 

ମନୁଷ୍ୟର ଥାଏ |୧|

ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଜାଡୁଆ ଶୀତ 

ସକାଳରେ

ଚଳିବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ, ପଖାଳ 

ତୋରାଣିରେ |୨|

ଥଣ୍ଡା ଜ୍ଵର କାଶ ହେଲେ ବି 

ନାହିଁ ନିସ୍ତାର

ଦେହସୁଆ କରିବାକୁ ପଡ଼େ 

ସର୍ବ ସମୟର |୩|

ପାଠ ପଢିଥିବା ପୁଅ ଓ କନ୍ୟା 

ତ ବେକାର

କାମ ଖୋଜା, ଧୁମଧାମ, ସବୁ 

ତ ବେକାର |୪|

କପାଳେ ବେକାର କଳଙ୍କ 

ତିଳକ ଲଗାଇ

କକ୍ଷଚ୍ୟୁତ ହୋଇ, ଘୁରୁଅଛି, 

ଭଉଣୀ ଭାଇ |୫|

ଖଟି ଖଟି ଦେଶରେ ମୁଁ ଖୁବ୍ 

ଥକି ପଡିଲିଣି

ଚାଲିବାକୁ ଆଗକୁ ଦେହ ପାଦ 

ଥକି ଗଲାଣି |୬|

ଭାବୁଛି ଆଉ ବା କଣ ଅଛି 

ଏଇ ଜୀବନରେ ?

ଭୋଗୁଛି ଯନ୍ତ୍ରଣା, ଅତ୍ୟାଚାର 

ଓ ଶୋଷଣରେ |୭|

ହେ ଦେଶର ନେତା, ଆସ, 

ଥରେ ଦେଖି ଯାଅ

ଆଘାତରେ ରହିଥିବା ମୋ 

ମନ, ହୃଦୟ, ଦେହ |୮|

ମୋ ପରି ମଣିଷ ଦିନ ପରେ 

ରାତି, ରାତି ପରେ ଦିନ,

ଆମେ ଅନ୍ଧାରର ସାଥି ବଂଚିଛୁ 

ଖାଲି କିଛି କ୍ଷଣ |୯|

ଜନ୍ମ ନେଲେ ମୃତ୍ୟୁ ସତ୍ୟ, ଏହା 

ଅକାଟ୍ୟ ବଚନ

ବେଂଗ କହେ ବେଂଗୁଲି ଲୋ ପୃଥ୍ବୀ 

କ୍ଷଣ କ୍ଷଣକୁ ଆନ |୧୦|

ଭାବୁ ଖାଲି ଏଇ ଖାଁ ଖାଁ ଜୀବନର 

ଜ୍ଜ୍ୱାଳା ଭିତରେ

ଗାଢ଼ ଅନ୍ଧାର ରାତିର ଚିର ନିଦ୍ରା 

ଲୋଡ଼ୁଛୁ ମନରେ |୧୧|