ବର୍ଷା ଓ ତୁମ ସ୍ମୃତି

ବର୍ଷା ହିଁ ତ ସଖୀ କବିତାର ଋତୁ

ହୃଦୟରେ ଜାଳେ ନିଆଁ

ଝରକା ସେପାଖେ ବର୍ଷା ବର୍ଷୁଥାଏ

ଏପାଖେ ସ୍ମୃତି ଦୁନିଆଁ I

ଆଖିତଳେ ସ୍ମୃତି ଚେଇଁ ଉଠେ ସଖୀ

ତୁମେ ପଡିଗଲେ ମନେ

ସୁନା ସୁନା ସେଇ ପୁରୁଣା ଦିନ ଲୋ

ଅନୁଭବି ଥିଲେ ଦିନେ I

ଝଡି ପଡୁଛି ଲୋ ଗଛରୁ ପତର

ଜହ୍ନକୁ ଢାଙ୍କିଛି ମେଘ

ମନେପଡେ ତୁମ କେତେ ଆଡଋଷା

ଅଭିମାନ ଭରା ରାଗ I

ମିଛେଇଟିଏ ଲୋ ଥିଲ ତୁମେ ସଖୀ

କଥାଦେଇ ଯାଅ ଭୁଲି

ମନେ ପକାଉଛି ସେଇଦିନ ସବୁ

ସ୍ମୃତିର ଦରଜା ଖୋଲି I

ଆଜିର ବରଷା ସେଦିନ ବରଷା

କିଛି ହିଁ ଫରକ ନାହିଁ

ସେଦିନ ମୋ ସାଥେ ହସି ଖେଳୁଥିଲ

ଆଜି ଗଲ ସ୍ମୃତି ହୋଇ I

ତୁମ ସ୍ମୃତି ମୋର ଜୀବନର ରାହା

ତୁମେ ମୋ ହୃଦ ସ୍ପନ୍ଦନ

ତୁମରି ସ୍ମୃତିରେ ଉବୁଟୁବୁ ହୋଇ

କାଟିଦେବି ଏ ଜୀବନ I