ବିଚିତ୍ର ରଙ୍ଗ

ମଣିଷ ମନର ଫୁଲବନକୁ

ପ୍ରଚୁର ମହକରେ ବସ୍ନାୟିତ କରେ

ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଏକ ସମୟ

ବିଭୋରିତ କରିଦିଏ

ଦେହ ମନ ଓ ଆତ୍ମା

ଭିଯାଏ ଅଦ୍ଭୁତ ଏକ ରଙ୍ଗର ମୁରୁଜ ବୁଣି।

କଳ୍ପନାର ସାମାନ୍ୟ ପୁଟରେ

ବସ୍ତବତାକୁ ଏକ

ଅଲଗା ଢଙ୍ଗରେ ଗଢ଼େ

ବିପୁଳ ଅନ୍ତରଙ୍ଗତାରେ

ସବୁଜ ସ୍ବପର ସୁଷମାରେ

ମୁଗ୍ଧ ହୁଏ

ଆଙ୍ଗିକ ଓ ଆତ୍ମିକ

ପ୍ରତିବେଦନାରେ।।

ଅନ୍ତରଙ୍ଗତା

ଆତ୍ମୀୟତାର ଆକୁଳତା

ଗଜୁରୀ ଉଠେ

ପତ୍ର ଫୁଲ ଛାଇ

ମେଲି ଯିବାକୁ

ଚଂଚଳ ହୁଏ

ଅକାଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ

ସବୁ ସୁନ୍ଦର ଆନନ୍ଦମୟ

ହୋଇଯାଏ ଏ ସାରା ସଂସାରେ

ପ୍ରେମର ରଙ୍ଗ ଯେବେ ମୁରୁଜ ବୁଣେ

ହୃଦୟ କାନ୍ ଭାସ୍ ରେ।

ଆଃ ! କି ରଙ୍ଗୀନ

କି ମନୋରମ !

କି ଚମତ୍କାର ଅନୁଭବ ଦିଏ ବୟସ !

ସ୍ୱପ୍ନ ସବୁ ଫୁଲ ହୋଇଯାଆନ୍ତି

ମନ ପବନ ଘୋଡ଼ାରେ 

ଖେଦି ଯାଏ ସାରା ଟା ଆକାଶ।