ବିଭତ୍ସ ଶୀତ ରାତି

ବିଶାଳ ଭୂଖଣ୍ଡେ ଆବର୍ଜନା କୁଣ୍ଡେ କି କରୁଣ ବିଭୀଷିକା !

ବୁଭୁକ୍ଷିତ ଭୋକ ମୋଡ଼ି ଦିଏ ବେକ ଭାଗ୍ୟ ରଚେ ପ୍ରହେଳିକା ।

ବୁକୁ ଫଟା ଜାଡ଼େ, ଅନ୍ଧାର ଉହାଡ଼େ କରେ ଉଷ୍ମତା ସନ୍ଧାନ

ବିବଶ ଶରୀରେ, ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ପ୍ରହାରେ ,ବୃକ୍ଷ ମୂଳେ ଅବସ୍ଥାନ ।

ବିଧାତା ବଇରୀ ଶୀତକୁ ପ୍ରହାରି ନିଏ ଯେବେ ପ୍ରତିଶୋଧ

ବକ୍ଷ ବିଦାରକ ବୀଭତ୍ସ ଭବିଷ୍ୟ କରିବ କେ ପ୍ରତିରୋଧ ।

ବିବେକ ଦହନ, ଉଦର ଜ୍ୱାଳାରେ ବୁଝେ ନାହିଁ ଭଲ-ମନ୍ଦ

ବାରମ୍ବାର ଖୋଜେ ମୁଠିଏ ଉଚିଷ୍ଟ ନ ବାରି ସିଏ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ।

ବେଳ ଥାଉଁ ଥାଉଁ ନ ବାଣ୍ଟି କମ୍ବଳ ଆସିଥିଲେ ନିଶାର୍ଦ୍ଧରେ

ବାହାନା ବଣ୍ଟନ କମ୍ବଳ ଚାଦରେ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଥିଲା ଶରୀରରେ ।

ବାସନାର ଭୋକ ଆଗରେ ଟେକିଲା ହାତ ଉଦରର ଭୋକ 

ବିକଟାଳ ରଡ଼ି ଚାପି ଦେଲା ଧ୍ୱନି ଲିଭିଗଲା ସେ ଆଲୋକ ।

ବାଃ.. ବାଃ.. ଶୀତ କେଡ଼େ ତୁ ଦୁରିତ ସାଜିଲୁରେ ମୂକସାକ୍ଷୀ

ତୋ ଆଖି ଆଗରେ କେତେ ଯେ ଜୀବନ ନ ବୁଜିଥିବେରେ ଆଖି..!!