ଭିଟାମାଟି

ମନରେ ବିହ୍ଵଳିତ ହେଉଥିଲା ଆଧୁନିକତାର ସ୍ୱପ୍ନ 

ନଭଶ୍ଚୁମ୍ବୀ ଅଟ୍ଟାଳିକା ଉପରେ ଦେଖିବାକୁ ସୁନ୍ଦରୀ ଜହ୍ନ 

ଅନେକ ବସନ୍ତର ସୁନେଲି ପରଶ ଦେଇଥିଲା କେତେ କଳ୍ପନା 

ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କଅଁଳୁଥିଲା କେତେ ଭାବନା ଆନମନା 

ସବୁକିଛି ଔପଚାରିକତା ଭିତରେ ଜୀବନ ଯେମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଏକ ଅଭିନବ ଉପହାର 

ସମସ୍ତ ପ୍ରାଚୁର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ତରେ ହୃଦୟ ଖୋଜୁଥିଲା ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ଶବ୍ଦ କାହାର 

ସବୁତ ଥିଲା ପୁଣି ସବୁଆଡେ ମୂଲ୍ୟବାନ ଦରବର ଅଭିସାର 

ମାତ୍ର ସବୁଆଡେ ଥିଲା ଅର୍ଥ ରୋଜଗାରର ମାଦକତା ପୁଣି ଉପସ୍ଥିତି ନିର୍ଜନତାର 

ଆଜି ମୋ ବୟସର ଅପରାହ୍ନରେ ଖୋଜେ ମୋ ଭିଟାମାଟିର ବାସ୍ନା 

ଯେଉଁଠି ଅଛି ସବୁଜ ବନାନୀ ଆଉ ଆକାଶରେ ନିରୋଳା ଜ୍ୟୋସ୍ନା 

ଆଜି ଜୀବନ ଲାଗେ ଅଲୋଡ଼ା ଏ ଆଧୁନିକତା ଆଉ ପ୍ରାଚୁର୍ଯ୍ୟର ଅନ୍ତରାଳେ 

ଶେଷ ନିଃଶ୍ୱାସ ମୋ ଚାଲିଯାଉ ସେଇ ଭିଟାମାଟିର କୋଳେ ||