ବଦଳି ଯାଇଛି କି କବିର ସଂଜ୍ଞା?

ଅନେକ ଦିନର ପ୍ରତୀକ୍ଷା ପରେ କବିତାରେ ହୋଇଲା ମୋ ପ୍ରୀତି

ତାହାର ମିଠାରେ ଲାଘବ ହୋଇଛି ମୋ 

ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଇଚ୍ଛାର ତାତି ।

ଭାବୁଛି ମୁହିଁ, କାହିଁ ଥିଲା ଏହି ବାରିଦ 

ଆକାଶୁ ଆସିଲା ଝରି

ବୈଶାଖ ମାସର ପହିଲି ବର୍ଷା ପରି, 

ମନ ଆନନ୍ଦେ ଗଲା ଭରି ।

କବିର କଲମରୁ ଛୁଟି ଯାଉଥାଏ 

ସମାଜ ପାଇଁ କଲ୍ୟାଣ ବାର୍ତ୍ତା,

କବିର ହୃଦୟ ସରଳତାରେ ପ୍ରେମାୟିତ 

ଦିଏ ଦେଶ ଗଠନ କଥା ।

କବିଟିଏ ଦେଶପ୍ରୀତି କବିତା ଛୁଆଁରେ 

ମହକି ଥାଏ ଦେଶର ମାଟି

ଦେଶପ୍ରେମେ ଉଦବୋଧିତ ହୋଇ ଦେଶ

ସ୍ୱାର୍ଥେ ଖୁସିରେ ଯାଆନ୍ତି ଲୁଟି ।

କବିଟିଏ ତା'ର କବିତାର ଛନ୍ଦେ ପର୍ବତ

ଶିଖରେ ବୁହାଇଥାଏ ଝରଣା,

କବିଟିଏ ହୋଇ ଚେଇଁ ଶୋଇଥିବା ଜନ

ଗଣରେ ଭରି ଦିଅଇ ପ୍ରେରଣା ।

କବି ସର୍ବଦା କବିତା କଲମ ତୂଳୀରେ 

ଲେଖଇ ମଣିଷ ଜୀବନ ଝର,

କବି ଚକ୍ଷୁ ଦେଖେ ଭାଇଚାରା ଭାବ, ତେଣୁ 

ତ କବି ଦ୍ଵିତୀୟ ଈଶ୍ୱର।

ଦେଖେ ବଦଳିଛି ରୂପରେଖ କବି ହୃଦୟରେ

ନାହିଁ ସ୍ନେହ, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ପ୍ରୀତି

ମୁଁ ର ପ୍ରଭାବେ ଆମ ଶବ୍ଦଟି ହୋଇଲାଣି 

ଲୀନ, ନାହିଁ ଆଉ ମୈତ୍ରୀ ଗୀତି ।

  

ସମ୍ମୁଖରେ ଶୁଦ୍ଧ ପୂତ ସରଳ ବ୍ୟବହାର, 

କରନ୍ତି ପ୍ରଶଂସା ବଡ ଆଶ୍ଵାସନା

ନେତ୍ର ଅଢୁଆଳେ କିନ୍ତୁ ମନଟା ମଇଳାପୂର୍ଣ୍ନ 

ଥାଏ ଖାଲି ମିଥ୍ୟା ପ୍ରପଞ୍ଚନା ।

ସୁଖ ବୋଲି ଯାହା ଭାବୁଥିଲି, ବିକୃତ ଚିନ୍ତାକୁ 

ଦେଖି, ଆକାଶ କୁସୁମ ତାହା

ଯାହା ଦେଖୁଅଛି ସାହିତ୍ୟେ, ଅସତ୍ୟରେ ଭାଇ, 

ସତ୍ୟକୁ ଖୋଜୁଛୁ କିଆଁ ।

ଗ୍ରହଣ କରି ଅଛେ ଗଣତନ୍ତ୍ର ଶାସନ,ଏଠି 

ଜଣେ ତ ଚାବି ମୋଡ଼ିଥାଏ

ନାମ ଗଣତନ୍ତ୍ର, ସ୍ଵାର୍ଥରେ ଶାସକ, କୁଢ଼ 

କୁଢ଼ ଶବ ପରେ ଚଢିଥାଏ ।

କବିର ସଂଜ୍ଞା ମୁଁ ଏଠି ଯାହା ଦେଖୁଛି, 

ମନ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଃଖ ଦିଏ

ମାନପତ୍ର ଦେବେ, କବି ସଂସ୍ଥା ନାମ କହି, 

କବିଙ୍କୁ ଯୋଡାଯାଏ ।

ଚୋର ତସ୍କର ଗୋଡାଣିଆ ହୋଇ ଜଣେ 

ମନ୍ତ୍ରୀ, ରାଷ୍ଟ୍ରପତି ଯଦି ହୁଏ

କେତେ ମଣିଷ କବି ବୋଲି କହି ନଥିବା 

ଗୁଣକୁ ନିଜ କବିତାରେ ଗାଏ ।

କବି ଗୁରୁ, କବି ସୃଷ୍ଟିର ସମ୍ଭାର, ଅଜ୍ଞାନ 

ଦୂର କରିବା ତାହାର ଧରମ

କୁହ ପାଉଛେ କିଏ କି ସେ କବି ସମାଜ 

ହିତ ଭାବଇ ତା'ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କରମ ।