ଅତୀତ କି ଫେରେ

ନଇଁ ଆସେ ସଞ୍ଜ ରାତିର ଅନ୍ଧାର

ସୁନେଲି କିରଣ ଝରେ

କୁଳୁକୁଳୁ ତାନେ ବହିଯାଏ ନଈ

ପାହାଡୁ ଝରଣା ବହେ ।

ଫୁଟଇ ଗଛରେ ରଙ୍ଗ ରଙ୍ଗ ଫୁଲ

ବିତରି ଯାଏ ସୁବାସ

ଆସଇ ମୌସୁମୀ ବରଷାକୁ ନେଇ

ଗ୍ରୀଷ୍ମ ତାପ କରେ ନାଶ ।

କଅଁଳି ଉଠଇ ଦୁର୍ବାଦଳ ଶ୍ୟାମ

ପଲ୍ଲବଇ ତରୁଶାଖା

ବହିଲେ ମଳୟ ବାସଇ ବଉଳ

କୋକିଳର ମିଳେ ଦେଖା ।

ପ୍ରୀତି ମଧୁବନେ ରୋମାଞ୍ଚେ କଦମ୍ବ

ଉଚ୍ଚାଟଇ ବେଣୁସ୍ୱନ

ଗୋପନଗରୀରେ ଆହ୍ଲାଦିନୀ ରାଧା

ମାନେନା ବାଧା ବନ୍ଧନ ।

ଜୀବ ପରମର ଚାଲେ ନିତ୍ୟ ରାସ

ଉଛୁଳଇ ବଡ଼ଦାଣ୍ଡ

ପହଣ୍ଡି କରନ୍ତି ସ୍ୱୟଂ ଜଗନ୍ନାଥ

ନନ୍ଦିଘୋଷ ସଜବାଜ ।

ଭୋଜନ ସାରିଲେ ହୁଏ ପରିପାକ

କ୍ଷୁଧା ଆକୁଳିତ କରେ

ବିସ୍ମୃତ ଅତୀତ ହୁଏ ସଞ୍ଜିବୀତ

ଉନ୍ମେଷେ ଜନମେ ଫେରେ ।

    ------