ଅଲୋଡା ଜୀବନ

ସୁଦୂର ପ୍ରସାରୀ ଯାନବାହାନ ଯେ

ଚଳିଲା ଗନ୍ତବ୍ୟ ସ୍ଥଳେ

ଅପେକ୍ଷାରେ ବସି ହାଉଡା ଷ୍ଟେସନେ

ଭାସୁ ଥାଏ ଚିନ୍ତା ଜଳେ ।

ଅତି ବିଳମ୍ବ ଯେ ସମୟର ଗତି

କେବେ ହେବ ଯାତ୍ରା ମୋର

ଉଦାସରେ ବସି ଅସ୍ଥିର ପରାଣେ

ନେତ୍ର ଘୁରେ ବାରବାର ।

ସହସା ମୋ ପାଶେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ

ଅଶୀ ବରଷର ବୃଦ୍ଧା

ସତେ କି ଜୀବନ ଅବହେଳା ପାଇ

ଉଇଁଛି ଗୋଧୂଳି ସଂଧ୍ୟା ।

ହାତ ପାତି ବୋଲେ ଟଙ୍କା ଟିଏ ଦିଅ

ଶୁଷ୍କ ପେଟେ ଅଛି ମୁହିଁ

ଦୁଇ ଦିନ ଧରି ଅନ୍ନ ଜଳ ଟୋପେ

କାହିଁ ତ ମିଳିଲା ନାହିଁ ।

ଦଶଟି ମୁଦ୍ରା କୁ ହାତେ ତୋଳି ଦେଲି

ଆଶିଷ ବର୍ଷାଇ ଦେଲା 

କିଛି ଦୂରୁ ଆସି କୁପୁତ୍ର ତାହାର

ମୁଦ୍ରାକୁ ଲୁଟିଣ ନେଲା ।

ଏମନ୍ତ ସମୟେ ଅକସ୍ମାତ୍ ଆସି

ତାର କନ୍ୟା ଉପସ୍ଥିତ

ଭିକାରି ବେଶରେ ମା'କୁ ଦେଖିଣ

ହୋଇଲା ସେ ସ୍ତମ୍ଭୀଭୂତ ।

କନ୍ୟା ମାତା ଦୁହେଁ ଆଲିଙ୍ଗନ ହୋଇ

କରିଲେ ବିଳାପ କେତେ

ଚିର ଦିନପାଇଁ ସାଦରେ ସାଉଁଟି

ଝିଅ ଘେନି ଗଲା ସାଥେ ।

ମା' ନୁହେଁ କେବେ ଅଲୋଡା ଜୀବନ

ମା' ତ ଅମୃତମୟୀ

କାହିଁ ପାଇଁ ଆଜି ଅବହେଳିତ ସେ

ପରିଚୟ ଧରାଶାୟୀ ।

ଦୁଃଖେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ମୋ ବେନି ନୟନ

ଦୁଷ୍ଟ ପୁତ୍ର ଗୁଣ ଦେଖି

କବି ପ୍ରାଣ ମୋର ଡାକେ ଆହେ ପ୍ରଭୁ

ନିଦ୍ରାରେ କି ଚକାଆଖି ?