ଅବ୍ଯକ୍ତ କୋହ

ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅବ୍ଯକ୍ତ ସେ କୋହ

ମନ ଦର୍ପଣ ରେ ଦିଶେ

ଉତୁରା ମୋହରେ ଅତୀତ ଚିତ୍ରକୁ 

କାୟାକଳ୍ପେ ଆଙ୍କି ବସେ ।

ଅନେକ ଆଶାର ସ୍ବପ୍ନ ପାରିଜାତ 

ଯେବେ ମନେ ଥିଲା ଭରି

ଆସ୍ତେଆସ୍ତେ ସବୁ ଅପସରି ଗଲା

ରାହୁଗ୍ରାସ କଲା ପରି ।

ଅଗ୍ନିର ପରୀକ୍ଷା ଜୀବନେ ଆସଇ

ସାଦରେ ନିଏ ଆଦରି

ସମୟ ଇଛାରେ ଚାଲିବାକୁ ହୁଏ

ମନର ଇଛାକୁ ମାରି ।

ହୃଦ ଆକାଶର ମୁକୁଳା ଛାତିରୁ

ଯେବେ ଝରେ ଲୁହ ଧାର

ଭିଜିଯାଏ ସବୁ ଅଙ୍କୁରିତ ସ୍ବପ୍ନ 

କଳଙ୍କିତ କାମନାର ।

ଆରମ୍ଭରୁ ଶେଷ ଏମିତି ଜୀବନ 

ମନପକ୍ଷୀ ବନ୍ଦୀ ହୁଏ

ସାୟାହ୍ନ ବେଳାରେ ଅଭିମାନ କରି

ନିଜଠୁ ଦୁରେଇ ଯାଏ ।

ଶୂନ୍ଯ ଇଲାକାରେ ଶର ବିଦ୍ଧ ହୋଇ

ଜମାଟ ବାନ୍ଧଇ କୋହ

ଅମାନିଆ ମନ ଛାଡେ ଦୀର୍ଘଶ୍ବାସ

ଆଖି କୋଣେଚାପେ ଲୁହ ।

ଅସହାୟ ଲାଗେ ତୋଫା ଜହ୍ନରାତି

ପ୍ରତୀକ୍ଷାର ତପସ୍ୟାରେ

ଅନୁଭବି ଜାଣେ ଅବ୍ଯକ୍ତ ବେଦନା 

ଉପେକ୍ଷାର ହୃଦୟରେ ।

ମରମର ବ୍ଯଥା ମରମେ ମରଇ

ମନରେ ଲାଗଇ ନିଆଁ 

ହୃଦୟେ ସାଇତା ଅବ୍ଯକ୍ତ ସେ କୋହ

ବୁଝିକି' ପାରେ ଦୁନିଆ ।