ଆଲେଖ୍ୟ

ମୁଁ ଆଉ ମୋ ପୃଥିବୀ

ମୋ ପାଇଁ ଏକ ଅଭିନ୍ନ ଭାବାନ୍ତର

ଅପହତ ଅସମ୍ଭାଳ ତାଣ୍ଡବଲୀଳାର

ଅବଲୋକନ ପରେ

ହୃଦୟର ଉଦ୍ ବେଳନ ମୋର

ଏକ କ୍ଷରିତ ଅଶ୍ରୁର

ଧାରଟିଏ ପରି,

ଆଲୋଡ଼ିତ ମୋ ହୃଦୟ ମନ୍ଦିରେ।

ମୁଁ ବି ତ ଏ ଧରାଧାମର ଆଗନ୍ତୁକ

ହସ କାନ୍ଦ ମୋ ଜନ୍ମ ଜାତ

ଆଲେଖ୍ୟ ପ୍ରସଙ୍ଗ ।

ଏ ମୃତ୍ୟୁ ବିଭୀଷିକାର

ଅନ୍ତ କେଉଁଠି?

ଶୂନ୍ୟତାର ପ୍ରବାହରେ

ଶୁଭୁଛି ଯେଉଁ ଆର୍ତ୍ତନାଦ

ମୃତ୍ୟୁ ପଥିକର ତ ନୁହେଁ,

ତା'ର ଅତି ଅନୁରକ୍ତ

ଆତ୍ମୀୟଙ୍କ ସ୍ୱର ।

ସ୍ୱାର୍ଥାନ୍ୱେଷୀ ମଣିଷ କେବଳ

ଭାବେ ନିଜ କଥା

ଛଦ୍ରମରୂପରେ କହେ

ବହେ ସୁମଧୁର କଥା ।

ସାଥି ହେ !

ଯାଅ ଦେଖିବ ସ୍ୱର୍ଗ ଦ୍ୱାରରେ

ଜୀବନର ପ୍ରକୃତ ମୂଲ୍ୟବୋଧତାକୁ

ଶରୀର ଜଳୁଛି ଆଜି

ଆଲାତରୂପରେ ।

ଯେଉଁଠି ବିମଣ୍ଡିତ ଥିଲା ଦିନେ

ଅଳଙ୍କାର ବସନ ଭୂଷଣ

ପରସ୍ତ ପରସ୍ତ ହୋଇ 

ଖୋଲି ଦିଆଯାଉଥିବା ଉତ୍ତରୀୟ ସବୁ।

ସତ୍ୟ କହେ,

ଯେମିତି ନିଃସ୍ବତ୍ବରେ ଆସିଥିଲ

ସେମିତି ନିଃସ୍ବତ୍ବ ହୋଇ ଫେରିଯିବ

ଖାଲିରହିଯିବ ତୁମପାଇଁ କିଛି

ସ୍ମୃତିର ଆଲେଖ୍ୟ ।