लाइब्रेरी
प्रोफाइल
व्यथा एका झाडाची माणसांसारखीच....
व्यथा एका झाडाची माणसांसारखीच....
1 min
106
पर्णहीन एक झाड
दिसे उजाड उजाड
कधीकाळी छेडायाचा
वारा त्याला उनाड
जेव्हा होती शितल छाया
तेव्हा पाखरे नांदली
आज रित्या झाल्या फांद्या
सारी पांगली पांगली
कधी किलबिल ऐकुनी
झाडं जाई बहरूनी
आज आवाज येईना
गाणी विरली विरली
पाखरांना दिला आसरा
झळ नाही लागू दिली
ऊन ,वारा, पावसात
काया झिजली झिजली
काळ चाले पुढे पुढे
झाड जागीच उभे
सोबतीच्या पाखरांनी
साथ सोडली सोडली
जसा पेटतो वणवा
जीव जातो जळूनी
दुःख एकटेपणाचे
लागे जिव्हारी जिव्हारी
नका ठेऊ देह माझा
झाड बोले गहिवरूनी
झाली मातीही परकी
नाळ तुटली तुटली
