वेदनेचा पाऊस

मी काय शिकलो आहे ते मी शिकलो आहे.

मी काहीही केलेलं अन काहीही नाही.

मी आशा करतो की या पावसाच्या खाली ते माझे दुःख दूर करेल. 

माझ्या तोंडावर मारलेल्या प्रत्येक थेंबाने माझी मूर्खता सिद्ध केली.

मला यापुढे आनंद, दुःख, राग किंवा वेदना वाटत नाही.

मी निराशा च्या या अर्थाने फक्त बाकी आहे. ते मला संपूर्ण गिळते,

हवेसाठी धूर अन, माझ्या तोंडात पितळेचा स्वाद.

मला या क्षणार्धाच्या आयुष्यापेक्षा आणखी काही करायचे नाही. मी

हे दुःख सहन करण्यापेक्षा काहीच दुसरे करायचे नाही.

स्वप्न सदैव असते त्या चिरंतन झोपेचे.

कधी कधी पाऊस थांबतो तेव्हा

मी त्या गडद ढगांमधून थोडासा सूर्यप्रकाश चमकताना पाहू शकतो

कांचनाप्रमाने पावसाचे थेंब हिरायला लागतात जे थंड वाटते

त्याच्या साध्या सौंदर्याने धरणीला व्यापून स्पर्श केला.

त्या क्षणी आनंदी क्षणांमध्ये मला आशा आहे हे

क्षमाशील जगा.

मग ते इंद्रधनुष्य म्हणून उधळले. मी आकाशाची वाट पाहत आहे

मग ते सुरू होते आणि पुन्हा पावसाचे आक्रमण करणारे माझ्या चेहऱ्यावर पाण्याचे थेंब बरसत होते; ते वळतात व

त्या जमिनीवर अश्रू प्रमाणे कोसळतात.