साध्य

लिहायचं होतं मला 

मना सारखं मनापासून

शब्दांचा गोंधळ घातला

विवेकाला बाजूला सारून

वाहवा मिळवली

संपन्नता नांदती झाली

लाख मनाला भेदून आरपार

कविता माझी तरून गेली

आसवं मोत्यांची शेती

लिहीली आणिक पेरली

सोबत संगत धरली अशी

की शब्दांची गुलामी केली 

भ्रम विलासी जाहला

विषय संपतं चालला

परिच्छेद बदलला जेव्हा

रसिक माझा पाठमोरा झाला

भरल्या घरचा खांब वाकला

एकूण एकाचा हिशोब कळला

लिहिणं फक्त लिहिणं होतं 

जगण्याचं ते साध्य नव्हतं