रडू नको

सकाळी, सकाळी,

म्हाया दोस्त राम्या .

बसला होता सुमडीत.

मी म्हटल लेका,

"काय झाल तुले !

असा काऊन बसला.

खुड़क कोंबडी वानी.

काय चालल लेका,

सांग तुया मनी."

तो थोडा सावरला,

मग मायावर बावरला .

जोर जोरात हातवारे,

लागला तो करु.

मग झाल लेकाच,

भाषणच सुरु .

"तुमच काय भाऊ,

तुमी हाय पैसे वाले.

आमचे आम्हाला,

आता पाहवत नाही येले.

त आता असी गत झाली.

सरकार दर रोज,

महागाई न मारते.

रडाले लागलो त,

कोरोना धरते .

एक म्हणते मार,

दुसरा म्हणते,

रडू नको.

सरकार दाखवते,

लॉकडाऊनची भीती.

काय करु,काय नाही,

असी झाली गती.

मागच्या लॉकडाऊन मधे,

म्हैस विकली भाऊ .

तवा कुठ आनले,

खंडीभर गहू.

आता कुठ लागले,

थोडे थोडे कामाले हाथ.

माहीत नाही,

कोरोना भाऊ,

काय करते प्रताप ?

डोक्यामधे येते संताप"

रागान त्याचे डोळे,

लाल लाल झाले.

मी मनात म्हटल,

"सरक बाबू इथून,

आपन काही करु,

शकत नाही याले."