मनाचा दर्पण

कधी सोडिशी तू , बंध हे मनीचे ,

कधी तोडीशी तू , निर्बंध हे जगीचे 

तुझ्या चाल वाटा ,तुझ्या या कसोट्या ,

तरीही उभा तू ,न डगमगता थोडा

मनासारखे दुसरे ,दर्पण न मोठे,

तुझी सावली ना, तुझे रूप खोटे

तुझ्या या कुशीत, मी राहीन छोटा ,

सुखी राहीन , हा विश्वास मोठा 

कसून निघालो ,या अग्नीतून आता,

  झळाळेल सोने ,तूच माझा  ज्ञाता    

कुणी  पाहणार , तुला तूच पाहे , 

तुझ्या आत कोणी, वेगळाच राहे

कसा तू स्वतःला,  शब्दात तोले

मनाचा दर्पण , तुझे भाव खोले 

उमजले तुला जे , ते कुणा न बोले ? 

राहिले काही जे , कसे ओळखावे ?

जगाच्या न पाठी , स्वतः मागे धावे ,

उगा का सुखाला ,तू बाहेर पाहे ? 

मिळेल तुला तू, जरा शांत राहे,

कुणी पाहणार, तुला तूच पाहे.