मी... तू...

तू असावीस जवळ 

असं आतून येत काहीतरी

तुझ्या लक्ष नक्षत्रांच्या माळा

गात असतात, एक अनाहूत गाणं

मी धुंद होत जातो...

तुझ्या मोकळ्या केसांतून झिरपणाऱ्या गंधाने !

त्यातून अलगद फिरवत बोटे

तुझ्या केसातून छेडत जावासा

वाटतो एक अनुराग !

टिपून घ्यावासा वाटतो ओठांनी तो

तुझ्या सजल कुंतलातून निथळत

तुझ्या पाठीवर थांबण्यास आसुसलेला  जलथेंब!

तुला गच्च मिठीत बांधतांना

तनुभर विहरत जातं वीजगाणं !

तुझ्या प्रत्येक डहाळीवर

अलगद उतरतात,माझ्या ओठांचे पक्षी...

विसावतात...

तू वसंतवेल होऊन बहरत येतेस

माझ्या पिटुकल्या अंगणात!

तेव्हापासून एक कोकीळ जो गातो आहे, तो आजतागायत!