जगण्याचा ध्यास

सारे काही विरून गेले

बरसणाऱ्या धारा तारायच्या

आज वाऱ्यावर सोडले

निसटून गेले सगळे ओंजळीत साठवलेले

झाल्या रिकाम्या पोटाच्या खळग्या

अन आसवेही गोठली

राहिले ना विसाव्याला छप्पर

ना राहिला कुठला आधार

रुसून, आक्रंदून गंगामाई गेली वाहून

स्वप्नेही गेली विखरून

उरलाय तो फक्त श्वास

अन जगण्याचा ध्यास