घन गर्जत गर्जत आला

घन गर्जत गर्जत आला

मी अधीर आतुरलेला

त्या एका थेंबासाठी

जीव व्याकुळ व्याकुळलेला

वन नुसते रखरखलेले

नभ पुरते झाकोळलेले

कोसळण्या जरी भूवरी तो

अबोध आसुसलेला

धरणीही जाहली तप्त

करी आक्रोश काहिलीचा

बरसण्या सरींवर सरी

तो मल्हार आळविता झाला

सृष्टीचे मोहक रूप

साठवितो मीही मनात

त्याची होता कृपादृष्टी

मी थेंब थेंब टिपलेला

उतरला तो ही माझ्या

मनात खोलवर जेव्हा

जाणवून सय त्याचीही

मी चिंब चिंब भिजलेला......