શબ્દ થઈ મારે ઊગવું છે વ્હાલે

શબ્દ થઈ મારે ઊગવું છે વ્હાલે

પણ લાગણીની ભીંનાશ ના ભાળી

આ કાગળ રહી કોરા ! નિસાસા નાંખે 

પિંજર મહીં પુરાણી જ મેના રાણી,

આવ્યા જ સંદેશા ભીતરે ઘૂઘવતા

ચઢ્યું જ તોફાને કોક ભૂલી ભાન

રેલાયું હૈયું, ભીંજ્યા કિનારા સૂકા

ને ચીતરાઈ આ રેત ભોળી ભાત,

ખંખેર્યા રે વાટે અબોલા મીઠા

વાવ્યા અમે દાણા સ્નેહના ચોપાસ

ટહુકતી વસંત, રમે વાયરે રૂમઝૂમ

લખ્યા રે ખત ભરી શબ્દમાં સુવાસ

... ને વ્હાલે ઊભરાયા આકાશ.