મા ના ખોળે

પ્રસવ પીડા અકારી હસતે મુખે સહે છે,

જોઈ મુખ શિશુનું હર્ષના આસું વહે છે !

નહોતું જોયું મુખ ત્યારથી એ પ્રેમ કરે છે

દુનિયામાં એવું કોણ છે જે મા થી પરે છે !

સ્નેહલ સુરત અને મમતાની એ મૂરત છે,

વાત્સલ્યનો ભરેલો એ અખૂટ ભંડાર છે !

બાળ પર આવતી હરેક બલાને એ હરે છે,

નજર ઉતારે એ હરપલ બસ દુઆ કરે છે !

જગના તમામ સુખ જ્યારે મનને છળે છે,

ત્યારે શાંતિ ને હૂંફ માના ખોળે જ મળે છે !