એકાંત

એક એવી જગા છે મારા ધ્યાનમાં,

તું ચાહે તો કહું તારા હું કાનમાં.

આવરણ એવું તે કેવું દેખાય ના,

જોવા તો આંખો આ ઊભી છે ભાનમાં.

કૌરવો, પાંડવો ને એ કુરુક્ષેત્ર,

બુઠ્ઠી એ તલવારો સૂતી છે મ્યાનમાં.

ખેરવી નાખે છે પાનખર વૃક્ષને,

તેથી તો કેસૂડો ફૂટ્યો છે પાનમાં.

પૂછવું છે હવે કલ્પને કેમ તું,

મંદિરો મૂકીને બેઠો છે રાનમાં.