બે કાંઠા ને તોય છલોછલ

બે કાંઠા ને તોય છલોછલ

ખળખળતાં વહેતા જળ,

સરિતા સોહામણી નવવધૂ,

ને મર્યાદામાં મ્હાલતા જળ.

રોજેય નવેલી થઈને જીવે,

રોજેય એ જ નીરને પીવે,

રત્નાકરની રાહ પર મીંટ જેની,

ભળે પ્રિયતમમાં એના જળ.

જાણે શ્વાસ ને ધબકાર છે,

લક્ષણો સ્ત્રીના અસરદાર છે,

રિસાયેલી ક્યારેક લાગે ને,

ક્યારેક ઉછળતા મદમસ્ત જળ.